@aneylyve:

Аннели
Аннели
Open In TikTok:
Region: UA
Monday 24 July 2023 20:27:35 GMT
110742
10582
50
141

Music

Download

Comments

vikalkotv
💤 :
неймовірні губки, що за олівчик?
2023-07-25 09:56:38
5
pspslqmwn
. :
МИЛАНА Я РЭПЕР
2023-07-25 20:34:01
4
mam_1402_
масяня :
можно тутор на макияж!!?
2023-07-25 18:18:31
3
wiilxkis
𝖂𝖍𝖆𝖙...? :
2021..💔💔💔💔💔💔
2023-07-25 09:49:26
3
sgoopxb
sgoopxb :
любимая
2023-07-25 07:55:45
1
ewwixxs
evelina :
афк
2023-07-26 16:15:44
4
reyyywic
Arfa :
скажи название карандаша для губ пожалуйста
2023-07-26 02:45:28
4
popadosik11
🫡 :
😍😍😍😍анььь
2023-07-25 11:51:13
0
ullyyxxq
ullyyxxq :
обзор на мэйкап!! 😭💋
2023-07-24 20:33:45
2
bobaibiba365
bobaibiba365 :
Улыбайся чаще ты прекрасна)))
2023-07-25 21:38:50
0
alicja.kjj
🥶🥶 :
идеальная😍
2023-07-25 13:12:19
0
writevsf1
. :
красотка😍😍
2023-07-29 07:27:51
0
nikochkka_a
veronika :
как выставлять видео с таким хорошим качеством??
2023-07-26 19:03:32
0
gogoshkaliop
окей :
не могу воспринимать ее как 14-ти летнюю…я думала тебе 16…
2023-07-25 19:18:46
150
www.1yi
. :
😍😍😍
2023-07-24 22:25:34
0
vavel0x
Vavelox :
вы увидите меня везде лайк ) #2
2023-07-25 22:09:46
0
koliakyiv
koliakyiv :
Есть классное предложение – напиши мне в Telegram 🎁 (tg: @rxgxvxy)
2023-07-25 16:41:37
1
asecaai
☆ :
ХАХАХАХАХАХАХАХ ЧТО БЛЯТЬ
2023-07-26 08:35:46
0
yalubludaniila
tamina :
ЧТО НА ГУБАААААХ
2023-07-25 23:01:45
0
dimxed
DimXed :
ПМ 🤤
2023-07-25 20:45:51
0
vsxcuu
аня :
ТЕБЕ 13??
2023-07-26 07:05:32
0
xxmooll
⭐️ :
Я думала тебе 19
2023-07-25 20:31:11
0
daniilaficalpro
мансик :
короче в инст есть твой фейк который скамит мальчиков, ник могу дать
2023-07-25 01:01:24
0
zrw1x
настяяч🪽 :
чё хХАХАЗАЗАЗКЗУХК
2023-07-26 09:22:58
0
To see more videos from user @aneylyve, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

बा बुढो हुँदै गएको थाहा नै भएन सानो हुँदा मलाई लाग्थ्यो, बा कहिल्यै बुढो हुँदैनन् । उहाँ सधैं बलिया छन्, सधैं हाँसिरहने मान्छे हुन्, जुनसुकै दुःख आए पनि घरको अगाडि उभिएर सबै समस्या रोकिदिने एउटा ठूलो पहाड जस्तै । म विद्यालय जाँदा बिहान सबेरै उठेर बा खेत जानुहुन्थ्यो, कहिले भारी बोकेर, कहिले पसिना पुछ्दै घर फर्किनुहुन्थ्यो । तर मैले कहिल्यै उहाँको थकाइ देखिनँ, किनकि बा आफैँले पनि थकाइ देखाउनु हुन्नथ्यो । हामीलाई राम्रो लुगा लगाइदिन, एक छाक मिठो खान दिन, विद्यालयको शुल्क तिर्न, आफ्नो चाहना मारेर बा दिनरात खटिनुहुन्थ्यो । तर हामी ठूला हुँदै गयौँ, आ-आफ्नो दुनियाँमा हराउँदै गयौँ, मोबाइल, साथीभाइ, काम, रमाइलो यिनै कुरामा यति व्यस्त भयौँ कि घरको कुनामा चुपचाप बसिरहेको बाको अनुहार हेर्न नै बिर्सियौँ । एकदिन अचानक ध्यान गएछ— पहिले कालो रहेको बाको कपाल पूरै सेतो भइसकेछ । पहिले छिटो हिँड्ने पाइला बिस्तारै काँप्न थालेछन् । पहिले भारी बोकेर उकालो चढ्ने काँध अहिले सामान्य झोला उठाउँदा पनि दुख्न थालेछन् । त्यो दिन मन भक्कानियो । सोचेँ— “बा बुढो हुँदै गएको थाहा नै भएन…” हिजो जसले मलाई हात समाएर हिँडाउनुभयो, आज उहाँ आफैँ ढोकाको चौकोस समाएर उठ्न थाल्नुभएको रहेछ । हिजो जसले मलाई काँधमा बोकेर मेला घुमाउनुभयो, आज उहाँको ढाड नै दुख्न थालेको रहेछ । तर सबैभन्दा दुःख के लाग्यो भने, बा कहिल्यै आफ्नो पीडा सुनाउनु भएन । उहाँ सधैं “म ठिक छु” मात्रै भन्नुहुन्थ्यो । तर त्यो “ठिक छु” भित्र कति दुखाइ लुकेको थियो, हामीले बुझ्नै सकेनौँ । उहाँले आफ्नो रहर मार्नुभयो, हाम्रो भविष्य बनाउन । उहाँले नयाँ लुगा किन्नुभएन, हामीलाई किताब किनिदिन । उहाँले मिठो खाना खानुभएन, हामीलाई पेटभरि खुवाउन । तर हामी ? हामीले कहिलेकाहीँ उहाँ बोलाउँदा पनि “अहिले व्यस्त छु” भन्यौँ । उहाँको फोन काट्यौँ । उहाँको कुरालाई पुरानो सोच भनेर हाँस्यौँ । समय कति चाँडो बदलिँदो रहेछ । जुन बा घरको सबैभन्दा बलियो मान्छे हुनुहुन्थ्यो, आज बिस्तारै कमजोर हुँदै जानुभएको रहेछ । अहिले कहिलेकाहीँ राति उठेर सोच्ने गर्छु— बा सधैं यस्तै रहनुहुन्छ भन्ने सोचेको थिएँ, तर समयले त उहाँलाई पनि बुढो बनाइरहेछ । अब उहाँ धेरै बोल्नुहुन्न । पहिलेझैँ कराउनुहुन्न । बरु चुपचाप बस्नुहुन्छ, हामी आएको आवाज सुन्नुहुन्छ, हामीले दुई शब्द बोलिदिए खुसी मान्नुहुन्छ । सायद बा उमेरले भन्दा पनि जिम्मेवारीले धेरै थाक्नुभएको हो । उहाँको अनुहारका चाउरीहरू उमेरले मात्र होइन, परिवारका लागि बगाएको पसिनाले बनेका हुन् । आज बुझ्दैछु— घरको सबैभन्दा ठूलो त्याग सधैं बोल्ने मान्छेले होइन, चुपचाप सहने मान्छेले गर्दोरहेछ । र त्यो मान्छे धेरैजसो “बा” नै हुँदोरहेछ । अब डर लाग्छ… एकदिन बाको त्यो आवाज सुन्न नपाइएला कि भनेर । ढोकामा बसिरहनुभएको त्यो आकृति एकदिन खाली भइदेला कि भनेर । त्यसैले समय छँदै आफ्नो बासँग केही बेर बसौँ, उहाँका कुरा सुनौँ, उहाँलाई माया गरौँ । किनकि संसार जित्न खोज्दा खोज्दै कुनै दिन हामीले आफ्नै बाको बुढ्यौली छुटाइदिने रहेछौँ । ✍️ फलैचा
बा बुढो हुँदै गएको थाहा नै भएन सानो हुँदा मलाई लाग्थ्यो, बा कहिल्यै बुढो हुँदैनन् । उहाँ सधैं बलिया छन्, सधैं हाँसिरहने मान्छे हुन्, जुनसुकै दुःख आए पनि घरको अगाडि उभिएर सबै समस्या रोकिदिने एउटा ठूलो पहाड जस्तै । म विद्यालय जाँदा बिहान सबेरै उठेर बा खेत जानुहुन्थ्यो, कहिले भारी बोकेर, कहिले पसिना पुछ्दै घर फर्किनुहुन्थ्यो । तर मैले कहिल्यै उहाँको थकाइ देखिनँ, किनकि बा आफैँले पनि थकाइ देखाउनु हुन्नथ्यो । हामीलाई राम्रो लुगा लगाइदिन, एक छाक मिठो खान दिन, विद्यालयको शुल्क तिर्न, आफ्नो चाहना मारेर बा दिनरात खटिनुहुन्थ्यो । तर हामी ठूला हुँदै गयौँ, आ-आफ्नो दुनियाँमा हराउँदै गयौँ, मोबाइल, साथीभाइ, काम, रमाइलो यिनै कुरामा यति व्यस्त भयौँ कि घरको कुनामा चुपचाप बसिरहेको बाको अनुहार हेर्न नै बिर्सियौँ । एकदिन अचानक ध्यान गएछ— पहिले कालो रहेको बाको कपाल पूरै सेतो भइसकेछ । पहिले छिटो हिँड्ने पाइला बिस्तारै काँप्न थालेछन् । पहिले भारी बोकेर उकालो चढ्ने काँध अहिले सामान्य झोला उठाउँदा पनि दुख्न थालेछन् । त्यो दिन मन भक्कानियो । सोचेँ— “बा बुढो हुँदै गएको थाहा नै भएन…” हिजो जसले मलाई हात समाएर हिँडाउनुभयो, आज उहाँ आफैँ ढोकाको चौकोस समाएर उठ्न थाल्नुभएको रहेछ । हिजो जसले मलाई काँधमा बोकेर मेला घुमाउनुभयो, आज उहाँको ढाड नै दुख्न थालेको रहेछ । तर सबैभन्दा दुःख के लाग्यो भने, बा कहिल्यै आफ्नो पीडा सुनाउनु भएन । उहाँ सधैं “म ठिक छु” मात्रै भन्नुहुन्थ्यो । तर त्यो “ठिक छु” भित्र कति दुखाइ लुकेको थियो, हामीले बुझ्नै सकेनौँ । उहाँले आफ्नो रहर मार्नुभयो, हाम्रो भविष्य बनाउन । उहाँले नयाँ लुगा किन्नुभएन, हामीलाई किताब किनिदिन । उहाँले मिठो खाना खानुभएन, हामीलाई पेटभरि खुवाउन । तर हामी ? हामीले कहिलेकाहीँ उहाँ बोलाउँदा पनि “अहिले व्यस्त छु” भन्यौँ । उहाँको फोन काट्यौँ । उहाँको कुरालाई पुरानो सोच भनेर हाँस्यौँ । समय कति चाँडो बदलिँदो रहेछ । जुन बा घरको सबैभन्दा बलियो मान्छे हुनुहुन्थ्यो, आज बिस्तारै कमजोर हुँदै जानुभएको रहेछ । अहिले कहिलेकाहीँ राति उठेर सोच्ने गर्छु— बा सधैं यस्तै रहनुहुन्छ भन्ने सोचेको थिएँ, तर समयले त उहाँलाई पनि बुढो बनाइरहेछ । अब उहाँ धेरै बोल्नुहुन्न । पहिलेझैँ कराउनुहुन्न । बरु चुपचाप बस्नुहुन्छ, हामी आएको आवाज सुन्नुहुन्छ, हामीले दुई शब्द बोलिदिए खुसी मान्नुहुन्छ । सायद बा उमेरले भन्दा पनि जिम्मेवारीले धेरै थाक्नुभएको हो । उहाँको अनुहारका चाउरीहरू उमेरले मात्र होइन, परिवारका लागि बगाएको पसिनाले बनेका हुन् । आज बुझ्दैछु— घरको सबैभन्दा ठूलो त्याग सधैं बोल्ने मान्छेले होइन, चुपचाप सहने मान्छेले गर्दोरहेछ । र त्यो मान्छे धेरैजसो “बा” नै हुँदोरहेछ । अब डर लाग्छ… एकदिन बाको त्यो आवाज सुन्न नपाइएला कि भनेर । ढोकामा बसिरहनुभएको त्यो आकृति एकदिन खाली भइदेला कि भनेर । त्यसैले समय छँदै आफ्नो बासँग केही बेर बसौँ, उहाँका कुरा सुनौँ, उहाँलाई माया गरौँ । किनकि संसार जित्न खोज्दा खोज्दै कुनै दिन हामीले आफ्नै बाको बुढ्यौली छुटाइदिने रहेछौँ । ✍️ फलैचा

About