@memorias_de_un_policia: Policía Nacional del Ecuador 🇪🇨 práctica parte 1 #2024 #Policia #Seguridad #Viral #actualidad #Ecuador #tiktok #Gir #Goe #Gema #Entrenamiento

Memorias de un Policía
Memorias de un Policía
Open In TikTok:
Region: EC
Saturday 24 February 2024 15:27:28 GMT
52856
1021
9
49

Music

Download

Comments

wilmer.ordoez08
Wilmer Ordoñez :
😳😳😳
2024-02-27 00:58:24
1
angie78mm
Angie78mm :
👏👏👏💪
2024-02-25 19:09:51
1
apoljim10
Jimmy :
👏👏👏
2024-02-25 06:48:05
1
trades_con.cesaringod17
01_cesar._.pilco :
🙏🏻
2025-02-07 01:24:00
0
trades_con.cesaringod17
01_cesar._.pilco :
💙
2025-02-07 01:24:02
0
trades_con.cesaringod17
01_cesar._.pilco :
🙏🏻
2025-02-07 01:24:05
0
jimena.vian
jimena viñan :
🙏🙏
2024-02-27 23:37:32
0
jimmypetr
el mago :
solo mis comandos son policias el resto entrenense como pueden
2024-03-05 16:29:21
0
To see more videos from user @memorias_de_un_policia, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…
Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…

About