1. Home
  2. Detail

@martellato_official: Gorgeous Gelato Wedidng Cake by @momogelato Discover Romantic, the cake stand with large 5-tier round perfect for wedding events, on martellato.com #weddingcake #weddingcakes #cakestand

Martellato
Martellato
Open In TikTok:
Region: IT
Wednesday 24 April 2024 09:35:00 GMT
42985
218
10
132

Music

Download

No Watermark .mp4 (3.04MB) No Watermark(HD) .mp4 (3.04MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

irneh.andrade.bariatric
𝓘𝓻𝓷𝓮𝓱.𝓐𝓷𝓭𝓻𝓪𝓭𝓮🍭 :
So delicate 😍
2024-04-24 09:38:33
1
enzie2024aleya
Enzie2024@Aleya :
cake stand beli d mna?
2026-04-16 16:16:16
0
maricel._123
Maricel :
how much cake atand howmuch
2025-10-01 22:10:42
0
nonhlanhlambhele4
Nonhlanhla Mbhele :
hi where can i get a cake stand like this please
2025-08-19 16:11:44
0
no.n.n.a
Nonna :
Are these cakes made of your natural food colouring? Was thinking of buying them just for the naturality, but I want to know more about the colours 🙂
2025-01-19 16:47:53
0
ali.sui88
Ali Sui... :
😍
2025-11-25 03:53:50
0
pendak_tomel_tomel
pendek tapi tomel :
@Milo 🧋Pinky
2025-08-28 12:15:42
0
joseluismotoviajero3
JOSELUIS 🍰🏍 :
😅
2026-01-02 03:31:35
0
neemakahindi760
naimah🇰🇪 :
how much
2025-06-11 19:53:43
0
To see more videos from user @martellato_official, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

#fy #foryoupage❤️❤️ #اكسبلور #فلسطين #القدس
#fy #foryoupage❤️❤️ #اكسبلور #فلسطين #القدس
🥹🫶 #জয়_বাংলা_জয়_বঙ্গবন্ধু🇧🇩 #foryou #foryoupage #1million #1millionaudition
🥹🫶 #জয়_বাংলা_জয়_বঙ্গবন্ধু🇧🇩 #foryou #foryoupage #1million #1millionaudition
#fyp #dance @소이 Soi🐰💖
#fyp #dance @소이 Soi🐰💖
Konsa pou w rele 😭💔 #haitiantiktok🇭🇹🌷🌷abonné #fypviraltiktok🖤シ゚☆♡viral #bwakale😂
Konsa pou w rele 😭💔 #haitiantiktok🇭🇹🌷🌷abonné #fypviraltiktok🖤シ゚☆♡viral #bwakale😂
اوه #باسم_الكربلائي
اوه #باسم_الكربلائي
Bazen çocukken asla hayal etmediğim bir şeyi düşünürken buluyorum kendimi: Aynı çocukluğu paylaştığımız, aynı oyunlara güldüğümüz, hatta aynı yatağı paylaştığımız kardeşler nasıl oluyor da zamanla yabancıya dönüşüyor? Küçükken ayrılmazdık. Bir saatten uzun süren bir küslük olmazdı. Bir kahkaha her şeyi unuttururdu. Aynı tabaktan yerdik, kıyafetleri, sırları, yaramazlıkları paylaşırdık… Ve söylemeden söz verirdik birbirimize: Hep birlikte kalacağız. Sonra hayat geldi. Herkes kendi yoluna gitti. Fark etmeden o sonsuz sandığımız bağ; yılların, suskunlukların, yanlış anlaşılmaların ve gururun arasında yavaş yavaş aşındı. Artık o uzun akşam sohbetleri yok. Gece yarısına kadar süren konuşmalar yok. Eskisi gibi rahatça söylenen “seni seviyorum”lar yok. Şimdi her şey ölçülüyor, her şey yorumlanıyor, her şey incitiyor. Defalarca sordum kendime: Ne oldu? Ne zaman kardeşi yol arkadaşı değil başka bir şey olarak görmeye başladık? Belki hayat değiştiriyor bizi. Belki maddi sorunlar, anne babaların farkında olmadan yaptığı kıyaslamalar zamanla kapanmayan yaralar bırakıyor. Belki de gurur… Kimsenin ilk adımı atmak istemediği o görünmez duvar. Bazen düşünüyorum: Kardeşler sevgisizlikten değil, suskunluğun fazlalığından uzaklaşır. Zamanında konuşmamaktan, özür dilememekten, değiştiğimizi kabul etmemekten… Hayat bizi sertleştiriyor ve o sertlik kana da karışıyor. Artık “özledim” demiyoruz. “Nasılsın?” demiyoruz. “Sana ihtiyacım var” demiyoruz. Önemsizmiş gibi davranıyoruz ama içten içe acıyor. Çünkü kan bağırır. Gurur daha yüksek sesle bağırsa da kalp hatırlamayı bırakmaz. Bir kelime yüzünden, bir para meselesi yüzünden, küçük bir fark yüzünden dağılan aileler gördüm. Oysa bir sarılmayla silinebilecek şeylerdi. Ama biz tartışmayı kazanmayı seçtik, kardeşi kaybetmeyi değil. Ve en acısı şu: Gün gelir biri artık yoktur… O zaman geriye söylenmemiş sözler, işe yaramayan gözyaşları ve zamanında affetmemiş olmanın ağırlığı kalır. Neden olduğunu tam bilmiyorum. Ama sanırım her şey, birbirimize kardeş gibi bakmayı bırakıp eski kırgınlıkların ve hesapların içinden bakmaya başladığımız an başlıyor. Aynı çatının altında büyüdüğümüzü, aynı anne babayı paylaştığımızı, aynı hikâyenin parçası olduğumuzu unutuyoruz. Gerçek şu ki, zaman ancak izin verirsek ayırır bizi. Bunu düşündüğümde hem içim acıyor hem korkuyorum. Çünkü anıların bizi bir arada tutan tek şey olmasını istemiyorum. Hâlâ dönmek, konuşmak, eskisi gibi gülmek ve araya giren her şeyi geride bırakmak için zaman olduğuna inanmak istiyorum. Hayat bazen sert darbelerle neyin gerçekten önemli olduğunu hatırlatır. Ama keşke bunu anlamak için “çok geç” olmasını beklemesek. Keşke affetmeyi, aramayı, sarılmayı ertelemesek. Ve sen… Kardeşinle en son ne zaman konuştun? En son ne zaman “seni seviyorum” dedin? En son ne zaman “özledim” dedin? Hayat bazen bir nefes kadar kısa… Ve geriye en çok can yakan şu soru kalıyor: Neden gururun sevgiyi yenmesine izin verdik? Alıntı #keşfetteyiz #öneçıkanlar #bilgilendirme
Bazen çocukken asla hayal etmediğim bir şeyi düşünürken buluyorum kendimi: Aynı çocukluğu paylaştığımız, aynı oyunlara güldüğümüz, hatta aynı yatağı paylaştığımız kardeşler nasıl oluyor da zamanla yabancıya dönüşüyor? Küçükken ayrılmazdık. Bir saatten uzun süren bir küslük olmazdı. Bir kahkaha her şeyi unuttururdu. Aynı tabaktan yerdik, kıyafetleri, sırları, yaramazlıkları paylaşırdık… Ve söylemeden söz verirdik birbirimize: Hep birlikte kalacağız. Sonra hayat geldi. Herkes kendi yoluna gitti. Fark etmeden o sonsuz sandığımız bağ; yılların, suskunlukların, yanlış anlaşılmaların ve gururun arasında yavaş yavaş aşındı. Artık o uzun akşam sohbetleri yok. Gece yarısına kadar süren konuşmalar yok. Eskisi gibi rahatça söylenen “seni seviyorum”lar yok. Şimdi her şey ölçülüyor, her şey yorumlanıyor, her şey incitiyor. Defalarca sordum kendime: Ne oldu? Ne zaman kardeşi yol arkadaşı değil başka bir şey olarak görmeye başladık? Belki hayat değiştiriyor bizi. Belki maddi sorunlar, anne babaların farkında olmadan yaptığı kıyaslamalar zamanla kapanmayan yaralar bırakıyor. Belki de gurur… Kimsenin ilk adımı atmak istemediği o görünmez duvar. Bazen düşünüyorum: Kardeşler sevgisizlikten değil, suskunluğun fazlalığından uzaklaşır. Zamanında konuşmamaktan, özür dilememekten, değiştiğimizi kabul etmemekten… Hayat bizi sertleştiriyor ve o sertlik kana da karışıyor. Artık “özledim” demiyoruz. “Nasılsın?” demiyoruz. “Sana ihtiyacım var” demiyoruz. Önemsizmiş gibi davranıyoruz ama içten içe acıyor. Çünkü kan bağırır. Gurur daha yüksek sesle bağırsa da kalp hatırlamayı bırakmaz. Bir kelime yüzünden, bir para meselesi yüzünden, küçük bir fark yüzünden dağılan aileler gördüm. Oysa bir sarılmayla silinebilecek şeylerdi. Ama biz tartışmayı kazanmayı seçtik, kardeşi kaybetmeyi değil. Ve en acısı şu: Gün gelir biri artık yoktur… O zaman geriye söylenmemiş sözler, işe yaramayan gözyaşları ve zamanında affetmemiş olmanın ağırlığı kalır. Neden olduğunu tam bilmiyorum. Ama sanırım her şey, birbirimize kardeş gibi bakmayı bırakıp eski kırgınlıkların ve hesapların içinden bakmaya başladığımız an başlıyor. Aynı çatının altında büyüdüğümüzü, aynı anne babayı paylaştığımızı, aynı hikâyenin parçası olduğumuzu unutuyoruz. Gerçek şu ki, zaman ancak izin verirsek ayırır bizi. Bunu düşündüğümde hem içim acıyor hem korkuyorum. Çünkü anıların bizi bir arada tutan tek şey olmasını istemiyorum. Hâlâ dönmek, konuşmak, eskisi gibi gülmek ve araya giren her şeyi geride bırakmak için zaman olduğuna inanmak istiyorum. Hayat bazen sert darbelerle neyin gerçekten önemli olduğunu hatırlatır. Ama keşke bunu anlamak için “çok geç” olmasını beklemesek. Keşke affetmeyi, aramayı, sarılmayı ertelemesek. Ve sen… Kardeşinle en son ne zaman konuştun? En son ne zaman “seni seviyorum” dedin? En son ne zaman “özledim” dedin? Hayat bazen bir nefes kadar kısa… Ve geriye en çok can yakan şu soru kalıyor: Neden gururun sevgiyi yenmesine izin verdik? Alıntı #keşfetteyiz #öneçıkanlar #bilgilendirme

About

Legal