@legiaphongthuy: Truyền Thuyết Kể Rằng Những Người Thợ Xây 10 Nhà Phải Yếm Một Nhà #sachphongthuy #tamlinh #tamlinhphongthuy #nhantuong #nguhanhphongthuy #bian #phongthuynha

Phong thủy-Vận Mệnh
Phong thủy-Vận Mệnh
Open In TikTok:
Region: VN
Thursday 01 May 2025 08:19:17 GMT
24010
295
6
113

Music

Download

Comments

trannguyenphuchieu6
Nhật Ngân Cà Mau Đầm Dơi :
z khoi cat nha luon o tro cho chac 😂😂😂
2025-12-17 17:12:21
0
vitaminmyhong
Vitamin Mỹ Hồng :
hông bt nó làm cái j mà mần ăn k lên dc
2026-05-30 06:02:38
0
sunnymoon195
Thanh Nhàn :
🥰🥰🥰
2025-12-05 05:58:06
1
tamlinh71
PHONG THỦY PHÁT TÀI :
🥰🥰🥰
2025-05-01 08:25:53
1
nguyenthu_0872
Thu Nguyễn :
🥰🥰🥰
2025-05-01 08:23:13
0
thammyvinhdinh87
VinhĐịnh beauty :
Tổ nghề cũng chỉ là người , hại người có Đức nó quật lại cho , hại người Ko khác hại mình
2025-07-30 17:03:24
4
To see more videos from user @legiaphongthuy, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Mi forma de amar nunca fue tranquila. Yo no sé querer a medias. No sé eso de responder después, de fingir desinterés, de hacerse el frío para parecer fuerte. Lo intenté. Pero hay personas que nacieron para las guerras y otras que nacimos para incendiarlo todo por alguien que probablemente ni siquiera iba a quedarse. Y eso preocupa. Claro que preocupa. Porque amar así no es romántico como en las canciones. No tiene flores ni finales felices. Tiene ansiedad. Tiene insomnio. Tiene mensajes escritos a las 3 de la mañana que nunca se envían porque uno todavía conserva un poco de dignidad. Mi forma de amar haría sonreír a un poeta porque convierte cualquier detalle mínimo en eternidad. Una mirada. Una risa en medio del ruido. Una mano tocándote la espalda como si quisiera decir “descansa, aquí no tienes que fingir”. Y ahí caigo. Porque siempre fui débil ante la gente que parecía hogar. Aunque después terminara siendo incendio. También volvería loco a un filósofo. Porque ¿cómo se explica que alguien pueda destruirte y aun así seguir siendo el lugar al que quieres volver? ¿Cómo se explica que uno extrañe incluso las cosas que le hicieron daño? Eso no tiene lógica. Pero el amor casi nunca la tiene. El amor es un tipo borracho golpeando la misma puerta aunque sabe perfectamente que nadie va a abrir. Y yo he sido ese tipo demasiadas veces. He amado personas que me dejaron hablando solo. Personas que decían “te quiero” como quien deja monedas sobre la mesa antes de irse para siempre. Y aun así me quedaba. Porque uno cree que amar mucho puede salvar algo. Qué mentira tan miserable. El amor no salva nada si la otra persona ya decidió irse hace tiempo. Pero nadie te enseña eso. Nadie te explica que hay abrazos que solo duran porque alguien tiene frío. Ni que algunas personas te aman únicamente hasta que encuentran algo menos roto. Mi forma de amar también preocuparía a un psicólogo. Porque siempre termino entregando demasiado. Tiempo. Paciencia. Pedazos enteros de mí. Como si en el fondo creyera que si amo suficiente alguien finalmente decidirá quedarse. Y qué triste vivir así. Con el corazón convertido en una sala de espera. A veces pienso que no quiero amor. Quiero descanso. Quiero dejar de pensar tanto cada vez que alguien tarda en responder. Quiero dejar de interpretar silencios como si fueran amenazas. Porque la gente con abandono encima aprende a escuchar despedidas incluso donde no existen. Y eso cansa. Cansa sentir todo tan fuerte. Cansa recordar conversaciones pequeñas como si fueran poemas sagrados. Cansa encariñarse rápido y después pasar meses intentando olvidar. Por eso muchos aparentan frialdad. No porque no sientan. Sino porque ya sintieron demasiado una vez y casi no sobreviven. Pero yo no aprendí. Sigo aquí, queriendo de manera desproporcionada, intensa, casi enferma. Como esos músicos tristes que siguen tocando canciones de amor aunque ya nadie los escuche. Y sí, quizá mi forma de amar pueda enamorar a un loco. Porque hace falta estar un poco roto para quedarse en un corazón como el mío. Uno donde todo se siente enorme. Donde cada emoción deja cicatriz. Donde el cariño nunca llega limpio, siempre viene mezclado con miedo a perder. Pero también te digo algo: cuando alguien como yo ama de verdad, te convierte en refugio. Y eso es peligroso. Porque un refugio también puede convertirse en el lugar exacto donde alguien aprende a destruirte lentamente. 🖤 #poesia #parati #viraltiktok #escritos #arte
Mi forma de amar nunca fue tranquila. Yo no sé querer a medias. No sé eso de responder después, de fingir desinterés, de hacerse el frío para parecer fuerte. Lo intenté. Pero hay personas que nacieron para las guerras y otras que nacimos para incendiarlo todo por alguien que probablemente ni siquiera iba a quedarse. Y eso preocupa. Claro que preocupa. Porque amar así no es romántico como en las canciones. No tiene flores ni finales felices. Tiene ansiedad. Tiene insomnio. Tiene mensajes escritos a las 3 de la mañana que nunca se envían porque uno todavía conserva un poco de dignidad. Mi forma de amar haría sonreír a un poeta porque convierte cualquier detalle mínimo en eternidad. Una mirada. Una risa en medio del ruido. Una mano tocándote la espalda como si quisiera decir “descansa, aquí no tienes que fingir”. Y ahí caigo. Porque siempre fui débil ante la gente que parecía hogar. Aunque después terminara siendo incendio. También volvería loco a un filósofo. Porque ¿cómo se explica que alguien pueda destruirte y aun así seguir siendo el lugar al que quieres volver? ¿Cómo se explica que uno extrañe incluso las cosas que le hicieron daño? Eso no tiene lógica. Pero el amor casi nunca la tiene. El amor es un tipo borracho golpeando la misma puerta aunque sabe perfectamente que nadie va a abrir. Y yo he sido ese tipo demasiadas veces. He amado personas que me dejaron hablando solo. Personas que decían “te quiero” como quien deja monedas sobre la mesa antes de irse para siempre. Y aun así me quedaba. Porque uno cree que amar mucho puede salvar algo. Qué mentira tan miserable. El amor no salva nada si la otra persona ya decidió irse hace tiempo. Pero nadie te enseña eso. Nadie te explica que hay abrazos que solo duran porque alguien tiene frío. Ni que algunas personas te aman únicamente hasta que encuentran algo menos roto. Mi forma de amar también preocuparía a un psicólogo. Porque siempre termino entregando demasiado. Tiempo. Paciencia. Pedazos enteros de mí. Como si en el fondo creyera que si amo suficiente alguien finalmente decidirá quedarse. Y qué triste vivir así. Con el corazón convertido en una sala de espera. A veces pienso que no quiero amor. Quiero descanso. Quiero dejar de pensar tanto cada vez que alguien tarda en responder. Quiero dejar de interpretar silencios como si fueran amenazas. Porque la gente con abandono encima aprende a escuchar despedidas incluso donde no existen. Y eso cansa. Cansa sentir todo tan fuerte. Cansa recordar conversaciones pequeñas como si fueran poemas sagrados. Cansa encariñarse rápido y después pasar meses intentando olvidar. Por eso muchos aparentan frialdad. No porque no sientan. Sino porque ya sintieron demasiado una vez y casi no sobreviven. Pero yo no aprendí. Sigo aquí, queriendo de manera desproporcionada, intensa, casi enferma. Como esos músicos tristes que siguen tocando canciones de amor aunque ya nadie los escuche. Y sí, quizá mi forma de amar pueda enamorar a un loco. Porque hace falta estar un poco roto para quedarse en un corazón como el mío. Uno donde todo se siente enorme. Donde cada emoción deja cicatriz. Donde el cariño nunca llega limpio, siempre viene mezclado con miedo a perder. Pero también te digo algo: cuando alguien como yo ama de verdad, te convierte en refugio. Y eso es peligroso. Porque un refugio también puede convertirse en el lugar exacto donde alguien aprende a destruirte lentamente. 🖤 #poesia #parati #viraltiktok #escritos #arte

About