@cothanthilien: Chắc có ai đó cần 🥰 👉 Lưu lại để học nhé các em #2k8 #2k9 #2k10 #cothanthilien

Cô Thân Thị Liên
Cô Thân Thị Liên
Open In TikTok:
Region: VN
Tuesday 23 September 2025 13:49:09 GMT
1095
81
0
8

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @cothanthilien, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

[ ភាគទី:១៤ ] —- « មែនឬអត់ខាមីលា?» ជូហ៊ុន~សួរបញ្ចាក់។ « ហ្ហឹម» ងក់ក្បាលតបអ្នកចំពេា:មុខរួចក៏និយាយបន្តថា ៖« យប់ហើយឯងឆាប់ទៅផ្ទះទៅ! កុំបារម្ភពីខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនអីទេ»  « តែ…» នាយនៅតែរារែកចិត្ត គេមិនទុកចិត្តទេឲ្យអាពូម្នាក់នេះមកកំដរនាងតូចនេា: « ទៅៗណា៎ ខ្ញុំមិនអីពិតមែន» នាងតូចបន្ថែមទើប នាយដើរចេញមកខាងក្រៅទាំងមិនអស់ចិត្ត ដោយមានខាមីលា~ជូនដំណើរ។ « ខាមីលា~ប្រាកដចិត្តហើយមែនទេ? បើមានរឿងមិនល្អស្រែកហៅខ្ញុំយល់ទេ?» គេនៅតែមិនទាន់អស់ចិត្តឆ្លៀតផ្ដែផ្ដាំនាងបន្ថែម។ « ប្រាកដហើយទៅចុះ» ខាមីលា។ អស់ចិត្តហើយនាយសង្ហារក៏ដើរចេញទៅផ្ទះគេបាត់។ នាងតូចចូលមកខាងក្នុងផ្ទះវិញក៏ទើបចាប់អារម្មណ៍ថាជេគទិញឥវ៉ាន់មកសំប៉ោងពេញផ្ទះ។ « លោកទិញអ្វីមកខ្លះហ្នឹង? ច្រើនម្ល៉េះ» « ខោអាវ! អ៎រនេះឲ្យនាង» ជេគ~ហុចទូរស័ព្ទ iPhone 17 proឲ្យទៅនាងទាំងនៅប្រអប់នៅឡើយ។ « ឲ្យខ្ញុំ?!» នាងតូចសួរទាំងចង្អុលមកខ្លួនឯង។ « …» ជេគ~ងក់ក្បាល « តែមើលទៅទូរស័ព្ទនេះមានតម្លៃថ្លៃណាស់ ខ្ញុំមិនហ៊ានទទួលទេ! អរគុណចំពេា:ទឹកចិត្តរបស់លោកណាស់!» ខាមីលា~ដាក់ខ្លួននាងក្រែងចិត្តគេណាស់ម៉េចនឹងអាចទទួលយក Free2 បានទៅ? « យកទៅទុកប្រើ! ឃើញមិនមានទូរស័ព្ទទើបទិញឲ្យចង់បំបាក់ទឹកចិត្តខ្ញុំមែនទេ?» ជេគ~ធ្វើជាសួរនាងតូចអន់ចិត្ត។ «អត់ទេ! ខ្ញុំមិនមានន័យបែបហ្នឹងទេ» ខាមីលា~ប្រកែកញាប់ស្អេក។ « នើចឹងក៏ទទួលយកទៅ» ជេគ « លោកទៅងូតទឹកទៅ ចាំខ្ញុំរៀបចំអាហារឲ្យ»  « ក៏បាន» និយាយហើយជេគក៏ឡើងទៅងូតទឹកបាត់ដោយទុកឲ្យនាងតូចនៅរៀបចំអាហារ។   រំលង១៥នាទី.. កាយមាំចុះមកពីខាងលើផ្ទះ សក់គេនៅសើម បង្ហាញឲ្យឃើញរាងកាយមាំសម្បូរសុិកផែកដែលបាំងតែល្វែងក្រោមនៅល្វែងលើយ៉ាងស្រស់សង្ហារ។ ដោយឮសំលេងសម្រឹបជើង ខាមីលា~ក៏ងាកហៅនាយ៖ « បើងូតទឹករួចរាល់ហើយមកញាំអាហារមក!» នាងហៅគេដោយមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់។ « ហ្ហឹម!» ជេគ គ្រហឹមដើមករហើយក៏ដើរទៅក្បែរតុកអាហារ។ « ព្រះជួយ!! ម៉េចក៏ស្លៀកពាក់បែបនេះ?!» ខាមីលា~ភ្ញាក់ព្រើតព្រេា:ងាកចំសុិកផែកគេចំៗទាំងកង់ៗ នាងភ្ញាក់ផងអៀនផងឡើងថ្ពាល់ក្រហមអស់រលីង។ « ភ្លេចយកអាវទៅពាក់! ទើបស្លៀកបែបនេះមកបើចង់មើលក៏មើលទៅអត់ហាមទេ» ជេគ បានចិត្តក៏ញេា:នាងបន្ថែម។ « ឆ្គួត! ឆាប់ទៅពាក់អាវទៅកុំមកននោលគោកបែបនេះអី វាអាក្រក់មើល» នាងនិយាយព្រមទាំងយកដៃបិទភ្នែកធ្វើជាមិនចង់ឃើញ។ « ហាសហា! អៀនហើយ?» គេដើរមកជិតនាងកាន់តែកៀកហើយសើចយ៉ាងស្រស់ថែមទៀត អូម៉ាយហ្គតសង្ហារណាស់។ « មនុ..មនុស្សរោគចិត្ត អ្នកណាទៅ..ទៅអៀនលោកទៅ?!» គេកាន់តែកៀកខ្ញុំ ខ្ញុំកាន់តែថយក្រោយខ្ញុំមិនហ៊ានមើលគេចំទេ។ « លលេងទេ! ឈប់ញេា:ហើយ» ជេគ ក៏និយាយដូចមាត់ណិតមែនគេដើរទៅយកអាវដែលទើបតែទិញមកពាក់តែនៅស្លៀកកន្សែងដដែល។ « ឆាប់ញាំបាយទៅឃ្លានហើយ» ខ្ញុំហៅគេទាំងមិនទាន់បាត់អៀនប្រុសម្នាក់នេះញេា:ខ្ញុំគ្រប់ពេល។ « ទៅហើយ» ជេគ ក៏មកអង្គុយទល់មុខខ្ញុំ។ រួចពួកយើងក៏ញាំបាយជាមួយគ្នាយ៉ាងរលូន។   ខ្ញុំបាននាំជេគចូលមកគេងក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ ព្រេា:បន្ទប់មួយទៀតិនទាន់បានសម្អាត។ ខ្ញុំបានទាញខ្នើយ ភួយ ក្នុងទូដែលនៅថ្មីយកមកឲ្យគេហើយក៏អោយគេគេងលើសាឡុងក្បែរគ្រែ។ «ខាមីលា~ដាច់ចិត្តឲ្យខ្ញុំគេងលើសាឡុងពិតមែនឬ?!» គេអើតក្បាលកសួរខ្ញុំដែលនៅគេងលើគ្រែ។ « បើគេងមិនកើតទៅផ្ទះវិញទៅខ្ញុំមិនបានបង្ខំ!» ខ្ញុំតបទៅគេទាំងដែលគេងបែរខ្នង។ « ឆឹស! ស្រីចិត្តអាក្រក់» ជេគ និយាយហើយក៏ព្រាស់ខ្លួនគេគេងវិញ។ សាឡុងតូចមិនស្មើរនឹងមាឌ ទំហំខ្លួនគេទេទើបពិបាកគេង ឮតែព្រាស់ខ្លួនទៅវិញមកទៅមក។   ដល់រំលងអធ្រាធ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមបង្អុរភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ហើយក៏ងើបមកមើលគេបន្តិច។ ឃើញថាគេកំពុងតែគេងញ័រញាក់ព្រេា:ភួយស្ដើង ខ្ញុំឈានជើងចុះពីលើគ្រែដើរទៅក្បែរសាឡុងគេគេងយកដៃដាស់គេតិចៗបំណងឲ្យភ្ញាក់។ « ជេគ..ជេគ! ភ្ញាក់ឡើង» ខ្ញុំហៅគេដោយសំលេងស្រាលបំផុត។ « ហ្ហឹម!?» ជេគ បើកភ្នែកមមីរមមើលតាមសំលេងរបស់ខ្ញុំ។ « ឡើងមកគេងលើគ្រែមក មេឃភ្លៀងត្រជាក់ណាស់» ខាមីលា~ប្រាប់គេទាំងទឹកមុខបារម្ភ។ « ក៏បានៗ! » ជេគ~ងើបយ៉ាងលឿនទៅគេលើគ្រែគេងទាំងអររខេបរខុបញញឹមបិទមាត់ពុំជិតឡើយ។   ខាមីលា~មិនមាត់ក៏ទាញខ្នើយអោបមកដាក់ពាក់កណ្ដាលគ្រែរួចក៏បម្រាមប្រាប់អ្នកម្ខាងទៀតថា ៖ « ខ្ញុំដាក់ខ្នើយកណ្ដាលហើយហាមលើសព្រំដែនយល់ទេ?» មិននិយាយតែមាត់ទេនាងថែមទាំងលើកដៃចង្អុលទៀតផង។ « ត្រឹមខ្នើយប៉ុណ្ណឹងធ្វើអីខ្ញុំឈ្នះបើខ្ញុំចង់អោប» ជេគ ញាក់ចិញ្ចើមឌឺដងដូចគ្នា។ « ខ្ញុំប្រាកដជាធាក់ទម្លាក់លោកឲ្យបាក់ចង្កេះចាំមើលចុះ!» មិនចង់សាំញាំច្រើននាងក៏ប្រាស់ខ្លួនគេងបែរខ្នងដាក់គេ ចំណែកជេគ បែតជាដេកមើលខ្នងនាងតូចទៅវិញ។ « រាត្រីសួរស្ដី ខាមីលា»  « ហ្ហឹម!» នាងគ្រហឹមដើមករបន្តិចហើយក៏សង្ងំគេងលង់ល់កទៅ..!  • ព្រឹកថ្ងៃថ្មី.. រាងតូចកំពុងគេស្ពោបលើគ្រែនៅឡើយ ទេា:នាឡិកាម៉ោងរោទ៍ចង់បែកក៏នាងមិនភ្ញាក់។ ជេគ ងើបទាំមិនទាន់អស់ងងុយមើលក្នុងរង្វង់ដៃខ្លួនក៏ឃើញថានាងតូចកំពុងគេងអោបគេចំណែកខ្នើយក៏ជ្រុះទៅឥដ្ឋពីពេលណាក៏មិនដឹង។  ជេករើខ្លួនៗតិចព្រេា:ខ្លាចនាងភ្ញាក់ ហើយក៏ដើរទៅយកកន្សែងទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួនបាត់ទៅ។ កន្លងទៅច្រើននាទីក៏សម្អាតខ្លួមហ់យរួចរាល់ងាកមកមើលក៏ឃើញថានាងមិនទាន់ភ្ញាក់នៅឡើយ គេក៏សម្រេចចិត្តដាស់ « ខាមីលា! ងើបឡើងថ្ងៃចាំងគូទហើយ!»
[ ភាគទី:១៤ ] —- « មែនឬអត់ខាមីលា?» ជូហ៊ុន~សួរបញ្ចាក់។ « ហ្ហឹម» ងក់ក្បាលតបអ្នកចំពេា:មុខរួចក៏និយាយបន្តថា ៖« យប់ហើយឯងឆាប់ទៅផ្ទះទៅ! កុំបារម្ភពីខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនអីទេ» « តែ…» នាយនៅតែរារែកចិត្ត គេមិនទុកចិត្តទេឲ្យអាពូម្នាក់នេះមកកំដរនាងតូចនេា: « ទៅៗណា៎ ខ្ញុំមិនអីពិតមែន» នាងតូចបន្ថែមទើប នាយដើរចេញមកខាងក្រៅទាំងមិនអស់ចិត្ត ដោយមានខាមីលា~ជូនដំណើរ។ « ខាមីលា~ប្រាកដចិត្តហើយមែនទេ? បើមានរឿងមិនល្អស្រែកហៅខ្ញុំយល់ទេ?» គេនៅតែមិនទាន់អស់ចិត្តឆ្លៀតផ្ដែផ្ដាំនាងបន្ថែម។ « ប្រាកដហើយទៅចុះ» ខាមីលា។ អស់ចិត្តហើយនាយសង្ហារក៏ដើរចេញទៅផ្ទះគេបាត់។ នាងតូចចូលមកខាងក្នុងផ្ទះវិញក៏ទើបចាប់អារម្មណ៍ថាជេគទិញឥវ៉ាន់មកសំប៉ោងពេញផ្ទះ។ « លោកទិញអ្វីមកខ្លះហ្នឹង? ច្រើនម្ល៉េះ» « ខោអាវ! អ៎រនេះឲ្យនាង» ជេគ~ហុចទូរស័ព្ទ iPhone 17 proឲ្យទៅនាងទាំងនៅប្រអប់នៅឡើយ។ « ឲ្យខ្ញុំ?!» នាងតូចសួរទាំងចង្អុលមកខ្លួនឯង។ « …» ជេគ~ងក់ក្បាល « តែមើលទៅទូរស័ព្ទនេះមានតម្លៃថ្លៃណាស់ ខ្ញុំមិនហ៊ានទទួលទេ! អរគុណចំពេា:ទឹកចិត្តរបស់លោកណាស់!» ខាមីលា~ដាក់ខ្លួននាងក្រែងចិត្តគេណាស់ម៉េចនឹងអាចទទួលយក Free2 បានទៅ? « យកទៅទុកប្រើ! ឃើញមិនមានទូរស័ព្ទទើបទិញឲ្យចង់បំបាក់ទឹកចិត្តខ្ញុំមែនទេ?» ជេគ~ធ្វើជាសួរនាងតូចអន់ចិត្ត។ «អត់ទេ! ខ្ញុំមិនមានន័យបែបហ្នឹងទេ» ខាមីលា~ប្រកែកញាប់ស្អេក។ « នើចឹងក៏ទទួលយកទៅ» ជេគ « លោកទៅងូតទឹកទៅ ចាំខ្ញុំរៀបចំអាហារឲ្យ» « ក៏បាន» និយាយហើយជេគក៏ឡើងទៅងូតទឹកបាត់ដោយទុកឲ្យនាងតូចនៅរៀបចំអាហារ។ រំលង១៥នាទី.. កាយមាំចុះមកពីខាងលើផ្ទះ សក់គេនៅសើម បង្ហាញឲ្យឃើញរាងកាយមាំសម្បូរសុិកផែកដែលបាំងតែល្វែងក្រោមនៅល្វែងលើយ៉ាងស្រស់សង្ហារ។ ដោយឮសំលេងសម្រឹបជើង ខាមីលា~ក៏ងាកហៅនាយ៖ « បើងូតទឹករួចរាល់ហើយមកញាំអាហារមក!» នាងហៅគេដោយមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់។ « ហ្ហឹម!» ជេគ គ្រហឹមដើមករហើយក៏ដើរទៅក្បែរតុកអាហារ។ « ព្រះជួយ!! ម៉េចក៏ស្លៀកពាក់បែបនេះ?!» ខាមីលា~ភ្ញាក់ព្រើតព្រេា:ងាកចំសុិកផែកគេចំៗទាំងកង់ៗ នាងភ្ញាក់ផងអៀនផងឡើងថ្ពាល់ក្រហមអស់រលីង។ « ភ្លេចយកអាវទៅពាក់! ទើបស្លៀកបែបនេះមកបើចង់មើលក៏មើលទៅអត់ហាមទេ» ជេគ បានចិត្តក៏ញេា:នាងបន្ថែម។ « ឆ្គួត! ឆាប់ទៅពាក់អាវទៅកុំមកននោលគោកបែបនេះអី វាអាក្រក់មើល» នាងនិយាយព្រមទាំងយកដៃបិទភ្នែកធ្វើជាមិនចង់ឃើញ។ « ហាសហា! អៀនហើយ?» គេដើរមកជិតនាងកាន់តែកៀកហើយសើចយ៉ាងស្រស់ថែមទៀត អូម៉ាយហ្គតសង្ហារណាស់។ « មនុ..មនុស្សរោគចិត្ត អ្នកណាទៅ..ទៅអៀនលោកទៅ?!» គេកាន់តែកៀកខ្ញុំ ខ្ញុំកាន់តែថយក្រោយខ្ញុំមិនហ៊ានមើលគេចំទេ។ « លលេងទេ! ឈប់ញេា:ហើយ» ជេគ ក៏និយាយដូចមាត់ណិតមែនគេដើរទៅយកអាវដែលទើបតែទិញមកពាក់តែនៅស្លៀកកន្សែងដដែល។ « ឆាប់ញាំបាយទៅឃ្លានហើយ» ខ្ញុំហៅគេទាំងមិនទាន់បាត់អៀនប្រុសម្នាក់នេះញេា:ខ្ញុំគ្រប់ពេល។ « ទៅហើយ» ជេគ ក៏មកអង្គុយទល់មុខខ្ញុំ។ រួចពួកយើងក៏ញាំបាយជាមួយគ្នាយ៉ាងរលូន។ ខ្ញុំបាននាំជេគចូលមកគេងក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ ព្រេា:បន្ទប់មួយទៀតិនទាន់បានសម្អាត។ ខ្ញុំបានទាញខ្នើយ ភួយ ក្នុងទូដែលនៅថ្មីយកមកឲ្យគេហើយក៏អោយគេគេងលើសាឡុងក្បែរគ្រែ។ «ខាមីលា~ដាច់ចិត្តឲ្យខ្ញុំគេងលើសាឡុងពិតមែនឬ?!» គេអើតក្បាលកសួរខ្ញុំដែលនៅគេងលើគ្រែ។ « បើគេងមិនកើតទៅផ្ទះវិញទៅខ្ញុំមិនបានបង្ខំ!» ខ្ញុំតបទៅគេទាំងដែលគេងបែរខ្នង។ « ឆឹស! ស្រីចិត្តអាក្រក់» ជេគ និយាយហើយក៏ព្រាស់ខ្លួនគេគេងវិញ។ សាឡុងតូចមិនស្មើរនឹងមាឌ ទំហំខ្លួនគេទេទើបពិបាកគេង ឮតែព្រាស់ខ្លួនទៅវិញមកទៅមក។ ដល់រំលងអធ្រាធ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមបង្អុរភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ហើយក៏ងើបមកមើលគេបន្តិច។ ឃើញថាគេកំពុងតែគេងញ័រញាក់ព្រេា:ភួយស្ដើង ខ្ញុំឈានជើងចុះពីលើគ្រែដើរទៅក្បែរសាឡុងគេគេងយកដៃដាស់គេតិចៗបំណងឲ្យភ្ញាក់។ « ជេគ..ជេគ! ភ្ញាក់ឡើង» ខ្ញុំហៅគេដោយសំលេងស្រាលបំផុត។ « ហ្ហឹម!?» ជេគ បើកភ្នែកមមីរមមើលតាមសំលេងរបស់ខ្ញុំ។ « ឡើងមកគេងលើគ្រែមក មេឃភ្លៀងត្រជាក់ណាស់» ខាមីលា~ប្រាប់គេទាំងទឹកមុខបារម្ភ។ « ក៏បានៗ! » ជេគ~ងើបយ៉ាងលឿនទៅគេលើគ្រែគេងទាំងអររខេបរខុបញញឹមបិទមាត់ពុំជិតឡើយ។ ខាមីលា~មិនមាត់ក៏ទាញខ្នើយអោបមកដាក់ពាក់កណ្ដាលគ្រែរួចក៏បម្រាមប្រាប់អ្នកម្ខាងទៀតថា ៖ « ខ្ញុំដាក់ខ្នើយកណ្ដាលហើយហាមលើសព្រំដែនយល់ទេ?» មិននិយាយតែមាត់ទេនាងថែមទាំងលើកដៃចង្អុលទៀតផង។ « ត្រឹមខ្នើយប៉ុណ្ណឹងធ្វើអីខ្ញុំឈ្នះបើខ្ញុំចង់អោប» ជេគ ញាក់ចិញ្ចើមឌឺដងដូចគ្នា។ « ខ្ញុំប្រាកដជាធាក់ទម្លាក់លោកឲ្យបាក់ចង្កេះចាំមើលចុះ!» មិនចង់សាំញាំច្រើននាងក៏ប្រាស់ខ្លួនគេងបែរខ្នងដាក់គេ ចំណែកជេគ បែតជាដេកមើលខ្នងនាងតូចទៅវិញ។ « រាត្រីសួរស្ដី ខាមីលា» « ហ្ហឹម!» នាងគ្រហឹមដើមករបន្តិចហើយក៏សង្ងំគេងលង់ល់កទៅ..! • ព្រឹកថ្ងៃថ្មី.. រាងតូចកំពុងគេស្ពោបលើគ្រែនៅឡើយ ទេា:នាឡិកាម៉ោងរោទ៍ចង់បែកក៏នាងមិនភ្ញាក់។ ជេគ ងើបទាំមិនទាន់អស់ងងុយមើលក្នុងរង្វង់ដៃខ្លួនក៏ឃើញថានាងតូចកំពុងគេងអោបគេចំណែកខ្នើយក៏ជ្រុះទៅឥដ្ឋពីពេលណាក៏មិនដឹង។ ជេករើខ្លួនៗតិចព្រេា:ខ្លាចនាងភ្ញាក់ ហើយក៏ដើរទៅយកកន្សែងទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួនបាត់ទៅ។ កន្លងទៅច្រើននាទីក៏សម្អាតខ្លួមហ់យរួចរាល់ងាកមកមើលក៏ឃើញថានាងមិនទាន់ភ្ញាក់នៅឡើយ គេក៏សម្រេចចិត្តដាស់ « ខាមីលា! ងើបឡើងថ្ងៃចាំងគូទហើយ!»

About