Arada, başımı sığalla ata... Duyğularımın üstü köhnəlmiş, ruhum yorulmuş, gözlərim, içimdəki sonsuz qarışıqlığa boğulmuş… Hər şeyin sanki sonlandığı bir zaman. Dünyanın ağrıları daha da ağırlaşır. Həmin an o qədər tənhalığa batıram ki, özümü yalnız başımı sığallamağa ehtiyac duyan bir uşaq kimi hiss edirəm. Uşaqların tək arzusudur o an, elə deyilmi? Sadəcə birinin başını sığallamasını istəyərsən. Bu qədər dərin acını, yorgunluğu, qəlbinin titrəyən incə tellərini bir anlıq unutmaq üçün... Amma bəzən sığallağınızın heç bir əhəmiyyəti yoxdur. Hiss edirsiniz ki, gözlərinizin qaralması, ağrıların daha dərinə getməsi ilə heç bir şeyin dəyişmədiyini. Amma o sığalla içindəki boşluğun bir anlıq da olsa doldurulması, özünə olan inamı qaldıran bir toxunuşdur. Bir baş sığallamaq... Bir az incəlik... Biraz da olsun incəlik, həyatın sərtliyinə qarşı. Yalnız o zaman, dünya o qədər də qorxulu, soyuq və üzüntülü görünmür. Bir insanın əlində olan o kiçik güc, bəlkə də çox böyükdür. Başımı sığallasan, bu günün ağırlığını biraz azaldar. Qəlbim, bəlkə də o sığalla təzədən həyata dönər, üzümə bir az gülümsəmə gəlir. Bir baş sığallamaq, o qədər sadə, o qədər kədərli bir şey ola bilər... Amma insan bəzən o qədər qəlbi yorgun olur ki, sadəcə başını sığallamağı istəyir. Sözsüz və dərin. Bütün acılar, ağrılar və gecələr bir tərəfdə qalsın, başımı sığallasan, içimdəki üzüntü bir az da olsa yerini sakitliyə, ağrı yerinə şəfağa bıraxar. Nə başdan, nə dünyadan, nə də vaxtdan... Sadece o anı istəyərəm. Arada başımı sığalla ata... Və sonra gözlərim, bəlkə də azca güləcək, yavaşca da olsa... Həyat, bəlkə də daha çəkilməz deyil, sadəcə birinin başını sığallamağını gözləyir.#kitab #ata #kitabikinromantis #kitap #kesfet - @_aabooks_