@karooniali: شهرمان را ویران می‌نامند، فرسوده و خسته از روزگار؛ اما اهواز، این دل‌خسته‌ی همیشه عاشق، هنوز با تمام جان، زیبایی‌هایش را در آغوش دارد. واژه‌هایی مانده‌اند که چون نسیمِ شط، دل را آرام می‌کنند و خاطره را از غبار فراموشی می‌رهانند. نمی‌دانیم باید شاد باشیم یا غمگین؛ شاد از اینکه هنوز چیزی از روح این خاک باقی‌ست، یا غمگین از غربتی که در دل خودمان ریشه دوانده. غمِ غریب‌پرستی، غمی‌ست که ما را از خودمان دور کرده؛ آن‌قدر که زیبایی‌های شهر را می‌ستاییم، اما خود را فراموش کرده‌ایم. ای کاش همان‌قدر که برای اهواز دل می‌سوزانیم، برای خودمان نیز دل بسوزانیم؛ برای جان‌هایی که در هیاهوی بی‌توجهی پژمرده‌اند، برای خاطراتی که بی‌صدا گریه می‌کنند، و برای امیدی که هنوز در گوشه‌ای از دل، نفس می‌کشد. #علی_کارونی