@mimaslab: هنا 32 عبارة سلوك إيجابي مكتوبة بأسلوب بسيط، لطيف، ومحفّز للأطفال (من عمر ٣ إلى ٨ سنوات) #أنشطة_تعليمية_للأطفال #أطفال #أفكار #تربيةةإيجابية #معلمات_رياض_اطفال

mimaslab
mimaslab
Open In TikTok:
Region: SA
Saturday 18 October 2025 22:54:40 GMT
7507
46
1
28

Music

Download

Comments

fhharbe
🪷 :
بكم
2026-10-20 17:16:05
0
To see more videos from user @mimaslab, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

🇳🇵माननीय हर्क साम्पाङज्यूलाई खुला पत्र माननीय हर्क साम्पाङ्ज्यु अब भाषण होइन दुर्गम गाउँको आँगनमा देखिने विकास चाहिएको छ।यो पत्र कुनै राजनीतिक दलको पक्ष वा विपक्षमा लेखिएको होइन।यो पत्र कर्णालीको खाली आँगनबाट, सुदूरपश्चिमको दुर्गम बस्तीबाट, पहाडको कच्ची बाटोबाट, किसानको पसिनाबाट, मजदुरको संघर्षबाट र आफ्ना सन्तानको भविष्यप्रति चिन्तित एउटा सामान्य नेपाली नागरिकको मनबाट लेखिएको हो। 😢🇳🇵 नेपालले व्यवस्था परिवर्तनका लागि धेरै संघर्ष गर्‍यो। दशकौँसम्म आन्दोलन भए। २००७ सालमा प्रजातन्त्र आयो। २०४६ सालमा बहुदलीय प्रजातन्त्र पुनःस्थापित भयो। २०५२ सालदेखि लामो सशस्त्र द्वन्द्व चल्यो। २०६२/०६३ को जनआन्दोलन भयो। २०७२ मा नयाँ संविधान जारी भयो। हामीले व्यवस्था बदल्यौँ, संविधान बदल्यौँ, सरकार बदल्यौँ, प्रधानमन्त्री बदल्यौँ।तर एउटा प्रश्न आज पनि उस्तै छ दुर्गम गाउँमा बस्ने नेपालीको जीवन कति बदलियो?सहरका केही सडक, ठूला भवन, अस्पताल, कलेज, विद्युत् र आधुनिक पूर्वाधारलाई मात्र हेरेर “नेपाल विकास हुँदैछ” भन्न सकिँदैन,  माननीयज्यु नेपाल भनेको काठमाडौं, धरान, पोखरा, विराटनगर वा केही ठूला सहर मात्र होइन। नेपाल डोल्पा पनि हो। नेपाल हुम्ला पनि हो। नेपाल मुगु पनि हो। नेपाल जुम्ला, कालिकोट, बाजुरा, बझाङ, दार्चुला र जाजरकोट पनि हो। नेपाल अछाम हो। नेपाल रौतहट, महोत्तरी र सर्लाहीका गरिब बस्तीहरू पनि हुन्। नेपाल तराईको खेतमा पसिना बगाउने किसान हो। नेपाल पहाडको भारी बोकेर हिँड्ने मजदुर हो। नेपाल हिमालको चिसोमा भविष्य खोजिरहेको बालबालिका हो। माननीयज्यु आज पनि देशका कतिपय गाउँमा सामान्य स्वास्थ्य उपचारका लागि घण्टौँ हिँड्नुपर्छ। कतिपय ठाउँमा विद्यालय त छन्, तर गुणस्तरीय शिक्षा र शिक्षकको अभाव छ। कतिपय गाउँमा सडक पुगेको भनिन्छ, तर वर्षा लागेपछि सडक होइन, जोखिम मात्र बाँकी रहन्छ। कतिपय परिवारका छोराछोरी पढ्नकै लागि गाउँ छोड्न बाध्य छन्। कृषकले उत्पादन गर्छ, तर बजार पाउँदैन। मजदुरले श्रम गर्छ, तर सम्मानजनक रोजगारी पाउँदैन। हामीले संविधानमा अधिकार लेख्यौँ, अब ती अधिकार गाउँको जीवनमा अनुभूति हुने गरी कार्यान्वयन गर्नुपर्छ। माननीयज्यू, नेपालले राजनीतिक परिवर्तन धेरै देख्यो।सरकारहरू आए, गए।प्रधानमन्त्रीहरू फेरिए।मन्त्रीहरू फेरिए।तर आम नागरिकको एउटा प्रश्न फेरिएन “मेरो जीवन कहिले बदलिन्छ?”आजको पुस्ता फेरि एउटा नयाँ आशासहित तपाईंको नेतृत्वलाई हेरिरहेको छ।नयाँ राजनीतिक शक्तिलाई जनताले दिएको समर्थन केवल सरकार बनाउनका लागि होइन, पुरानो शैलीको राजनीति बदल्नका लागि दिएको जनादेश हो।त्यसैले अब जनताले भाषणभन्दा परिणाम खोजिरहेका छन्। माननीज्यू, अब सिंहदरबारबाट मात्र नेपाल नहेर्नुहोस्। तपाईंका सांसद, नेता तथा कार्यकर्तालाई काठमाडौंका कार्यक्रमबाट बाहिर निकाल्नुहोस्। डोल्पा पुगून्। हुम्ला पुगून्। मुगु पुगून्। बाजुरा पुगून्। दार्चुला पुगून्। कर्णालीका गाउँ पुगून्। सुदूरपश्चिमका विकट बस्ती पुगून्। मधेसका गरिब बस्ती पुगून्। पहाडका किसानका घर पुगून्। त्यहाँ गएर भाषण नगर्नुहोस्। जनताको कुरा सुन्नुहोस्। कुन गाउँमा विद्यालय छैन? कहाँ स्वास्थ्य चौकीमा औषधी छैन? कहाँ खानेपानी छैन? कहाँ सडक छैन? कहाँ पुल छैन? कहाँ बिजुली पुगेको छैन? कहाँ किसानले आफ्नो उत्पादन बेच्न पाएको छैन? कहाँ युवाहरू रोजगारीका लागि विदेश जान बाध्य छन्? यी सबै समस्याको डिजिटल अभिलेख बनाउनुहोस्। प्राथमिकता निर्धारण गर्नुहोस्।  समयसीमा तोक्नुहोस्।  बजेट छुट्याउनुहोस्।  अनि कामको सार्वजनिक हिसाब दिनुहोस्। माननीयज्यू,  एउटा आग्रह पत्रकारहरूलाई पनि छ। काठमाडौंका ठूला होटलमा हुने राजनीतिक बहस मात्र समाचार होइन। दुर्गम गाउँको विद्यालय पनि समाचार हो। औषधी नपाएको स्वास्थ्य चौकी पनि समाचार हो। बर्षौँदेखि पुल नबनेको खोला पनि समाचार हो। ऋणमा डुबेको किसान पनि समाचार हो। विदेश जान विमानस्थल पुगेको युवाको आँसु पनि समाचार हो। देशका इमानदार पत्रकारहरू गाउँ गाउँ, कुना काप्चा पुगून्।जनताको वास्तविक समस्या लेखून्। भिडियो बनाऊन्। प्रश्न गरून्। सरकारलाई जवाफदेही बनाऊन्। किनकि लोकतन्त्रमा आलोचना शत्रुता होइन, सुधारको ऐना हो। ✍️संगम #harkasampang #goviral #keepsupporting #hearttouching #dharanmuser
🇳🇵माननीय हर्क साम्पाङज्यूलाई खुला पत्र माननीय हर्क साम्पाङ्ज्यु अब भाषण होइन दुर्गम गाउँको आँगनमा देखिने विकास चाहिएको छ।यो पत्र कुनै राजनीतिक दलको पक्ष वा विपक्षमा लेखिएको होइन।यो पत्र कर्णालीको खाली आँगनबाट, सुदूरपश्चिमको दुर्गम बस्तीबाट, पहाडको कच्ची बाटोबाट, किसानको पसिनाबाट, मजदुरको संघर्षबाट र आफ्ना सन्तानको भविष्यप्रति चिन्तित एउटा सामान्य नेपाली नागरिकको मनबाट लेखिएको हो। 😢🇳🇵 नेपालले व्यवस्था परिवर्तनका लागि धेरै संघर्ष गर्‍यो। दशकौँसम्म आन्दोलन भए। २००७ सालमा प्रजातन्त्र आयो। २०४६ सालमा बहुदलीय प्रजातन्त्र पुनःस्थापित भयो। २०५२ सालदेखि लामो सशस्त्र द्वन्द्व चल्यो। २०६२/०६३ को जनआन्दोलन भयो। २०७२ मा नयाँ संविधान जारी भयो। हामीले व्यवस्था बदल्यौँ, संविधान बदल्यौँ, सरकार बदल्यौँ, प्रधानमन्त्री बदल्यौँ।तर एउटा प्रश्न आज पनि उस्तै छ दुर्गम गाउँमा बस्ने नेपालीको जीवन कति बदलियो?सहरका केही सडक, ठूला भवन, अस्पताल, कलेज, विद्युत् र आधुनिक पूर्वाधारलाई मात्र हेरेर “नेपाल विकास हुँदैछ” भन्न सकिँदैन, माननीयज्यु नेपाल भनेको काठमाडौं, धरान, पोखरा, विराटनगर वा केही ठूला सहर मात्र होइन। नेपाल डोल्पा पनि हो। नेपाल हुम्ला पनि हो। नेपाल मुगु पनि हो। नेपाल जुम्ला, कालिकोट, बाजुरा, बझाङ, दार्चुला र जाजरकोट पनि हो। नेपाल अछाम हो। नेपाल रौतहट, महोत्तरी र सर्लाहीका गरिब बस्तीहरू पनि हुन्। नेपाल तराईको खेतमा पसिना बगाउने किसान हो। नेपाल पहाडको भारी बोकेर हिँड्ने मजदुर हो। नेपाल हिमालको चिसोमा भविष्य खोजिरहेको बालबालिका हो। माननीयज्यु आज पनि देशका कतिपय गाउँमा सामान्य स्वास्थ्य उपचारका लागि घण्टौँ हिँड्नुपर्छ। कतिपय ठाउँमा विद्यालय त छन्, तर गुणस्तरीय शिक्षा र शिक्षकको अभाव छ। कतिपय गाउँमा सडक पुगेको भनिन्छ, तर वर्षा लागेपछि सडक होइन, जोखिम मात्र बाँकी रहन्छ। कतिपय परिवारका छोराछोरी पढ्नकै लागि गाउँ छोड्न बाध्य छन्। कृषकले उत्पादन गर्छ, तर बजार पाउँदैन। मजदुरले श्रम गर्छ, तर सम्मानजनक रोजगारी पाउँदैन। हामीले संविधानमा अधिकार लेख्यौँ, अब ती अधिकार गाउँको जीवनमा अनुभूति हुने गरी कार्यान्वयन गर्नुपर्छ। माननीयज्यू, नेपालले राजनीतिक परिवर्तन धेरै देख्यो।सरकारहरू आए, गए।प्रधानमन्त्रीहरू फेरिए।मन्त्रीहरू फेरिए।तर आम नागरिकको एउटा प्रश्न फेरिएन “मेरो जीवन कहिले बदलिन्छ?”आजको पुस्ता फेरि एउटा नयाँ आशासहित तपाईंको नेतृत्वलाई हेरिरहेको छ।नयाँ राजनीतिक शक्तिलाई जनताले दिएको समर्थन केवल सरकार बनाउनका लागि होइन, पुरानो शैलीको राजनीति बदल्नका लागि दिएको जनादेश हो।त्यसैले अब जनताले भाषणभन्दा परिणाम खोजिरहेका छन्। माननीज्यू, अब सिंहदरबारबाट मात्र नेपाल नहेर्नुहोस्। तपाईंका सांसद, नेता तथा कार्यकर्तालाई काठमाडौंका कार्यक्रमबाट बाहिर निकाल्नुहोस्। डोल्पा पुगून्। हुम्ला पुगून्। मुगु पुगून्। बाजुरा पुगून्। दार्चुला पुगून्। कर्णालीका गाउँ पुगून्। सुदूरपश्चिमका विकट बस्ती पुगून्। मधेसका गरिब बस्ती पुगून्। पहाडका किसानका घर पुगून्। त्यहाँ गएर भाषण नगर्नुहोस्। जनताको कुरा सुन्नुहोस्। कुन गाउँमा विद्यालय छैन? कहाँ स्वास्थ्य चौकीमा औषधी छैन? कहाँ खानेपानी छैन? कहाँ सडक छैन? कहाँ पुल छैन? कहाँ बिजुली पुगेको छैन? कहाँ किसानले आफ्नो उत्पादन बेच्न पाएको छैन? कहाँ युवाहरू रोजगारीका लागि विदेश जान बाध्य छन्? यी सबै समस्याको डिजिटल अभिलेख बनाउनुहोस्। प्राथमिकता निर्धारण गर्नुहोस्। समयसीमा तोक्नुहोस्। बजेट छुट्याउनुहोस्। अनि कामको सार्वजनिक हिसाब दिनुहोस्। माननीयज्यू, एउटा आग्रह पत्रकारहरूलाई पनि छ। काठमाडौंका ठूला होटलमा हुने राजनीतिक बहस मात्र समाचार होइन। दुर्गम गाउँको विद्यालय पनि समाचार हो। औषधी नपाएको स्वास्थ्य चौकी पनि समाचार हो। बर्षौँदेखि पुल नबनेको खोला पनि समाचार हो। ऋणमा डुबेको किसान पनि समाचार हो। विदेश जान विमानस्थल पुगेको युवाको आँसु पनि समाचार हो। देशका इमानदार पत्रकारहरू गाउँ गाउँ, कुना काप्चा पुगून्।जनताको वास्तविक समस्या लेखून्। भिडियो बनाऊन्। प्रश्न गरून्। सरकारलाई जवाफदेही बनाऊन्। किनकि लोकतन्त्रमा आलोचना शत्रुता होइन, सुधारको ऐना हो। ✍️संगम #harkasampang #goviral #keepsupporting #hearttouching #dharanmuser

About