@cuongghengo.com: Đây là tốc độ Ông Kho trên sông Maspero 👏 #duaghengosoctrang #ghengosoctrang #ongkho #xhtiktok #xhtiktok2025

🐲Đ𝐮𝐚 𝐆𝐡𝐞 𝐍𝐠𝐨📸✨
🐲Đ𝐮𝐚 𝐆𝐡𝐞 𝐍𝐠𝐨📸✨
Open In TikTok:
Region: VN
Monday 03 November 2025 12:06:35 GMT
41556
1376
45
133

Music

Download

Comments

liuhungwong18
XiÓNGG 廖雄王 :
Xin vd nha hia🥰
2026-06-23 08:01:49
0
khaiminh22
MinhKhải83T1 :
Ông kho bơi phải có cảm giác lực z mới đã
2025-11-03 12:26:18
11
khnh.bo620
chú cuội 139 :
bác trai ngồi mũi ghe còn khỏe không mấy chú.thay 2 năm nay không thấy bác.minh ở pothisatharam
2025-11-03 13:28:58
0
hoai_linhhaha
chap ❤️‍🔥 :
quá mượt🤩
2025-11-03 13:57:27
2
sharinganiqoo
Uchiha :
ông kho bị kos thum loại pong tuk chak bị srolon loại:((
2025-11-04 08:03:24
0
fb.mrminhthien
(@.@)MinhThiện("-") :
Năm nay thấy mạnh lắm . Mak bốc thăm zo đụng 2ghe độc mộc .🥰🥰
2025-11-03 14:28:59
0
dy7uyymxqc7t
khang nguyễn :
ai ngồi mũi năm nay
2025-11-03 12:43:34
0
ongchugenz2
Ông chú genz 🐰🐇 :
giống 2017 quá 🥰
2025-11-03 14:18:41
0
siu....5
bijan🚗 :
cuộc đua 2025 phải để ông kho
2025-11-04 13:41:55
0
hao2008._
Hào Ôn HẢI QUÂN⚓⚓⚓ :
công nhận chèo đều tayy thật
2025-11-04 05:38:29
0
duythaidz123
🥷 :
@Hải Đăng ✈️bay r☺️
2026-01-13 13:39:17
1
tng.tng643
កូនអ្នកស្រែ (cóc con 83 ) :
🥰🥰🥰🥰🥰
2025-11-03 13:32:06
0
kieutrang03124
kiều trang :
😁
2025-11-30 06:18:53
0
tunci2004
TuấnCòi2004 :
😁
2025-12-14 01:33:28
0
candykeui
kiều bơ sữa 🍀 :
🥰
2025-11-04 06:20:16
0
t.khang335
Water :
😁😁😁
2025-12-07 21:31:05
0
tunci2004
TuấnCòi2004 :
😂
2025-12-14 01:33:30
0
no1truongdzso1thegioi
🐬🐬_vantruong_🐬🐬 :
😅
2025-11-08 00:20:28
0
quanchodienbikhung
Quân Chó Điên :
🗿
2025-11-04 08:04:14
0
candykeui
kiều bơ sữa 🍀 :
😳
2025-11-04 06:20:25
0
b.heo27973
Gái Khmer 84👱🐒 :
❤❤❤
2025-11-03 12:17:22
0
tunci2004
TuấnCòi2004 :
🥰
2025-12-14 01:33:32
0
luan.to70
Luan To :
🥰🥰🥰
2025-11-03 16:09:33
0
lesil45
Bính@04 :
@Yên 🌻
2025-11-03 15:35:13
0
dsanggg
Hủ Tiếu Gõ ✈️ :
tua rồi 😂
2025-11-03 12:33:37
1
To see more videos from user @cuongghengo.com, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Mi forma de amar nunca fue tranquila. Yo no sé querer a medias. No sé eso de responder después, de fingir desinterés, de hacerse el frío para parecer fuerte. Lo intenté. Pero hay personas que nacieron para las guerras y otras que nacimos para incendiarlo todo por alguien que probablemente ni siquiera iba a quedarse. Y eso preocupa. Claro que preocupa. Porque amar así no es romántico como en las canciones. No tiene flores ni finales felices. Tiene ansiedad. Tiene insomnio. Tiene mensajes escritos a las 3 de la mañana que nunca se envían porque uno todavía conserva un poco de dignidad. Mi forma de amar haría sonreír a un poeta porque convierte cualquier detalle mínimo en eternidad. Una mirada. Una risa en medio del ruido. Una mano tocándote la espalda como si quisiera decir “descansa, aquí no tienes que fingir”. Y ahí caigo. Porque siempre fui débil ante la gente que parecía hogar. Aunque después terminara siendo incendio. También volvería loco a un filósofo. Porque ¿cómo se explica que alguien pueda destruirte y aun así seguir siendo el lugar al que quieres volver? ¿Cómo se explica que uno extrañe incluso las cosas que le hicieron daño? Eso no tiene lógica. Pero el amor casi nunca la tiene. El amor es un tipo borracho golpeando la misma puerta aunque sabe perfectamente que nadie va a abrir. Y yo he sido ese tipo demasiadas veces. He amado personas que me dejaron hablando solo. Personas que decían “te quiero” como quien deja monedas sobre la mesa antes de irse para siempre. Y aun así me quedaba. Porque uno cree que amar mucho puede salvar algo. Qué mentira tan miserable. El amor no salva nada si la otra persona ya decidió irse hace tiempo. Pero nadie te enseña eso. Nadie te explica que hay abrazos que solo duran porque alguien tiene frío. Ni que algunas personas te aman únicamente hasta que encuentran algo menos roto. Mi forma de amar también preocuparía a un psicólogo. Porque siempre termino entregando demasiado. Tiempo. Paciencia. Pedazos enteros de mí. Como si en el fondo creyera que si amo suficiente alguien finalmente decidirá quedarse. Y qué triste vivir así. Con el corazón convertido en una sala de espera. A veces pienso que no quiero amor. Quiero descanso. Quiero dejar de pensar tanto cada vez que alguien tarda en responder. Quiero dejar de interpretar silencios como si fueran amenazas. Porque la gente con abandono encima aprende a escuchar despedidas incluso donde no existen. Y eso cansa. Cansa sentir todo tan fuerte. Cansa recordar conversaciones pequeñas como si fueran poemas sagrados. Cansa encariñarse rápido y después pasar meses intentando olvidar. Por eso muchos aparentan frialdad. No porque no sientan. Sino porque ya sintieron demasiado una vez y casi no sobreviven. Pero yo no aprendí. Sigo aquí, queriendo de manera desproporcionada, intensa, casi enferma. Como esos músicos tristes que siguen tocando canciones de amor aunque ya nadie los escuche. Y sí, quizá mi forma de amar pueda enamorar a un loco. Porque hace falta estar un poco roto para quedarse en un corazón como el mío. Uno donde todo se siente enorme. Donde cada emoción deja cicatriz. Donde el cariño nunca llega limpio, siempre viene mezclado con miedo a perder. Pero también te digo algo: cuando alguien como yo ama de verdad, te convierte en refugio. Y eso es peligroso. Porque un refugio también puede convertirse en el lugar exacto donde alguien aprende a destruirte lentamente. 🖤 #poesia #parati #viraltiktok #escritos #arte
Mi forma de amar nunca fue tranquila. Yo no sé querer a medias. No sé eso de responder después, de fingir desinterés, de hacerse el frío para parecer fuerte. Lo intenté. Pero hay personas que nacieron para las guerras y otras que nacimos para incendiarlo todo por alguien que probablemente ni siquiera iba a quedarse. Y eso preocupa. Claro que preocupa. Porque amar así no es romántico como en las canciones. No tiene flores ni finales felices. Tiene ansiedad. Tiene insomnio. Tiene mensajes escritos a las 3 de la mañana que nunca se envían porque uno todavía conserva un poco de dignidad. Mi forma de amar haría sonreír a un poeta porque convierte cualquier detalle mínimo en eternidad. Una mirada. Una risa en medio del ruido. Una mano tocándote la espalda como si quisiera decir “descansa, aquí no tienes que fingir”. Y ahí caigo. Porque siempre fui débil ante la gente que parecía hogar. Aunque después terminara siendo incendio. También volvería loco a un filósofo. Porque ¿cómo se explica que alguien pueda destruirte y aun así seguir siendo el lugar al que quieres volver? ¿Cómo se explica que uno extrañe incluso las cosas que le hicieron daño? Eso no tiene lógica. Pero el amor casi nunca la tiene. El amor es un tipo borracho golpeando la misma puerta aunque sabe perfectamente que nadie va a abrir. Y yo he sido ese tipo demasiadas veces. He amado personas que me dejaron hablando solo. Personas que decían “te quiero” como quien deja monedas sobre la mesa antes de irse para siempre. Y aun así me quedaba. Porque uno cree que amar mucho puede salvar algo. Qué mentira tan miserable. El amor no salva nada si la otra persona ya decidió irse hace tiempo. Pero nadie te enseña eso. Nadie te explica que hay abrazos que solo duran porque alguien tiene frío. Ni que algunas personas te aman únicamente hasta que encuentran algo menos roto. Mi forma de amar también preocuparía a un psicólogo. Porque siempre termino entregando demasiado. Tiempo. Paciencia. Pedazos enteros de mí. Como si en el fondo creyera que si amo suficiente alguien finalmente decidirá quedarse. Y qué triste vivir así. Con el corazón convertido en una sala de espera. A veces pienso que no quiero amor. Quiero descanso. Quiero dejar de pensar tanto cada vez que alguien tarda en responder. Quiero dejar de interpretar silencios como si fueran amenazas. Porque la gente con abandono encima aprende a escuchar despedidas incluso donde no existen. Y eso cansa. Cansa sentir todo tan fuerte. Cansa recordar conversaciones pequeñas como si fueran poemas sagrados. Cansa encariñarse rápido y después pasar meses intentando olvidar. Por eso muchos aparentan frialdad. No porque no sientan. Sino porque ya sintieron demasiado una vez y casi no sobreviven. Pero yo no aprendí. Sigo aquí, queriendo de manera desproporcionada, intensa, casi enferma. Como esos músicos tristes que siguen tocando canciones de amor aunque ya nadie los escuche. Y sí, quizá mi forma de amar pueda enamorar a un loco. Porque hace falta estar un poco roto para quedarse en un corazón como el mío. Uno donde todo se siente enorme. Donde cada emoción deja cicatriz. Donde el cariño nunca llega limpio, siempre viene mezclado con miedo a perder. Pero también te digo algo: cuando alguien como yo ama de verdad, te convierte en refugio. Y eso es peligroso. Porque un refugio también puede convertirse en el lugar exacto donde alguien aprende a destruirte lentamente. 🖤 #poesia #parati #viraltiktok #escritos #arte

About