@d__enny21:

إقتباسات دينية 🍂
إقتباسات دينية 🍂
Open In TikTok:
Region: SA
Monday 10 November 2025 04:41:12 GMT
13571
351
1
136

Music

Download

Comments

hamodi_hamad
hamodi_hamad :
ربي أحفض لي أمي بحفظك يا أرحم الراحمين
2025-11-10 05:40:04
2
To see more videos from user @d__enny21, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Part 23 | Y/nលឺដូចនេះហើយក៏រាងស្រងាកចិត្តបន្តិចដែរ ព្រោះអ្វីដែលជូនីតាកំពុងតែនិយាយនេះវាជាការពិតឬអត់? បើសុងហ៊ូនមិនបាននិយាយដូច្នេះផងនោះ? Y/n:កុំមកកុហក ! Junita:ស្រីយកប្តីគេដូចជានាង ទោះបីជាមានការពិតមកបង្ហាញយ៉ាងណាក៏នៅតែទាមទារចង់បានរបស់គេដែរ, ខ្ញុំប្រាប់នាងណា បើចង់សុខខ្លួនដកថយអោយហើយ នាងនិយាយព្រមទាំងលើកដៃទៅចង្អុរមុខរបស់y/n ហើយបន្ទាប់មកនាងក៏បានឡើងឡានហើយធ្វើដំណើរត្រលប់ទៅវិញបាត់ទៅ។ ចំណែកឯy/nពេលនេះវិញក៏បានត្រឹមឆ្ងល់ ប៉ុន្តែការពិតយ៉ាងណាក៏មានតែរងចាំសួរសុងហ៊ូនដើម្បីបញ្ជាក់។ សាច់រឿងក៏ត្រូវបានកាត់មកដល់ពេលល្ងាចវិញ នៅម៉ោងប្រមាណប្រាំមួយល្ងាច ពេលនេះសុងហ៊ូនបានត្រលប់មកផ្ទះវិញគឺជាផ្ទះធំរបស់គេនោះឯង។ អ្នកកម្លោះមកក្នុងគោលបំណងដើម្បីយកសម្លៀកបំពាក់ទៅផ្ទះចំការ ហើយក៏ឆ្លៀតមកលេងកូនផង ៕ Jiwon:យ៉េ,ប៉ាមកផ្ទះហើយ កូននឹកប៉ាណាស់ , កូនតូចរត់ទៅរកអ្នកកម្លោះទាំងក្ដីនឹករលឹក ហើយសុងហ៊ូនក៏លើកកូនពរព្រមទាំងនិយាយថា Sunghoon:នឹកប៉ាខ្លាំងទេកូន? Jiwon:បាទប៉ា, យប់នេះប៉ាមកគេងជាមួយនឹងកូនមែនទេ? Sunghoon:ហ្ហឹមម.....ប៉ាមិនទាន់ចប់ការងារទេកូន យប់នេះគេងជាមួយម៉ាក់សិនទៅណាស៎ សុងហ៊ូននិយាយដូច្នេះហើយក៏ដាក់កូនចុះ ហើយពេលនោះវត្តមានរបស់ជូនីតាក៏បានចុះមកពីជាន់ខាងលើ ហើយពេលមកដល់សភាពរបស់នាងមើលទៅស្លេកស្លាំង មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតលើនាងអោយប្រាកដទេ ហើយពេលនោះសុងហ៊ូនក៏ប្រញាប់សួរទៅកាន់នាងទាំងក្ដីបារម្ភ Sunghoon:នីតា? នេះអូនកើតអីមិនស្រួលខ្លួនមែនទេ? Junita:ចា៎, នាងឆ្លើយតបទាំងសម្លេងខ្សោះជាមួយនឹងការញញឹមយ៉ាងស្ងួតបំផុត Sunghoon:អូនមានបានទៅមន្ទីរពេទ្យហើយនៅ? Junita:នៅទេ ប៉ុន្តែសម្រាកតែបន្តិចទៅគឺលែងអីហើយ Sunghoon:អូនប្រាកដអត់? ម៉េចៗបងជូនអូនទៅពេទ្យ Junita:មិនអីទេបង កុំអីពិបាកដល់បង, និយាយចឹងយប់នេះបងទៅគេងនៅណា? Sunghoon:គឺបងមិនទាន់ហើយការងារទេ បងត្រូវត្រលប់ទៅវិញបងមកនេះគឺគ្រាន់តែមកយករបស់ខ្លះ Junita:ហ្ហឹមមម និយាយហើយសុងហ៊ូនក៏ឡើងទៅជាន់លើ ហើយពេលនោះដែរ Jiwon:ម៉ាកកក់ , ជីវ៉ុនស្រែកមួយភ្លាត់សំលេងដែលធ្វើអោយសុងហ៊ូនត្រូវងាកក្រោយភ្លាមៗ ហើយនៅពេលដែលងាកមកក៏ឃើញថាជូនីតានាងបានដួលសន្លប់បាត់ទៅហើយ Sunghoon:នីតា........ អ្នកកម្លោះហៅឈ្មោះរបស់នាងហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចុះមកត្រកងនាងឡើង ។ (........) នៅវេលាម៉ោងប្រាំបីយប់ជូនីតានាងក៏បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមក។ បើកភ្នែកមកអ្វីដែលនាងបានឃើញគឺថាបាត់សុងហ៊ូនមិនឃើញវត្តមានរបស់គេនោះទេ។ ជូនីតាស្ទុះចុះពីលើគ្រែយ៉ាងប្រញាប់ នាងរត់ចុះទៅជាន់ក្រោមក្នុងបំណងចង់ទៅរកមើលសុងហ៊ូននោះឯង ហើយពេលទៅដល់ក៏បានឃើញថាគេកំពុងតែនៅផ្ទះបាយ Junita:ហ្ហឹក.....ហ្ហឹក...... អូនស្មានថាបងត្រលប់ទៅវិញបាត់ហើយ , នាងនិយាយព្រមទាំងអោបចង្កេះសុងហ៊ូននៅពីក្រោយ សុងហ៊ូនក៏បែរមុខមកជូនីតាព្រមទាំងដកដៃនាងចេញបន្តិចរួចក៏បន្តស្រដីថា Sunghoon:គឺបងចម្អិនអាហារទុកអោយអូនសិនទើបបងទៅ! នីតាលឺដូច្នោះក៏ព្យាយាមអោបសុងហ៊ូនហើយនាងក៏និយាយទាំងយំថា Junita:បងកុំទៅបានទេ នៅកំដរខ្ញុំមួយយប់សិនទៅ, ខ្ញុំខ្លាច នៅទៅណា..... Junita:ខ្ញុំខ្លាចណាបង.....កុំទៅអី.....ហ្ហឹក ហ្ហឹក សុងហ៊ូនឃើញនាងយំហើយអង្វរទាំងទឹកភ្នែកបែបនេះ អ្នកកម្លោះក៏បាននិយាយតបទៅវិញថា Sunghoon:បានៗ....បងនៅកំដរអូនចុះយប់នេះ! គេនិយាយព្រមទាំងអង្អែលក្បាលរបស់នីតា ជូនីតាទឹកមុខដែលគួរអោយអាណិតអម្បាញ់មិញនេះនាងក៏បានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាញញឹមចុងមាត់យ៉ាងពេញចិត្ត។ បានបន្តិចមកនីតាក៏ព្រលែងពីការអោបមួយនេះ ហើយបន្ទាប់មក Sunghoon:ជូតទឹកភ្នែកទៅណា, មោះៗអង្គុយមក បងរៀបចំអាហារអោយញ៉ាំ Junita:ចាស៎បង ! ងាកទៅមើលy/nឯណោះវិញ ពេលនេះខ្លួនកំពុងតែអង្គុយរងចាំមើលផ្លូវសុងហ៊ូនត្រលប់មកពីធ្វើការវិញជាមួយនឹងក្ដីបារម្ភ នោះក៏ដោយសារតែ Y/n:កើតអីទៅ ហេតុអ្វីក៏មិនលើកទូរស័ព្ទ? Y/n:នេះរវល់ដល់ថ្នាក់នេះហេស៎? ពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោងក៏នៅតែមិនឃើញវត្តមានរបស់សុងហ៊ូនមកវិញ ហើយពេលនេះម៉ោងដប់មួយយប់ទៅហើយ។ ពេលនោះy/nក៏សម្រេចចិត្តឈប់រងចាំ ហើយក៏ចូលដេកបាត់ទៅ ប៉ុន្តែងាកទៅមើលជូនីតានឹងសុងហ៊ូនឯណោះវិញ ពេលនេះអ្នកកម្លោះកំពុងតែអង្គុយកែសម្រួលឯកសារ ហើយជូនីតាវិញគឺថា Junita:យប់ណាស់ហើយបងមិនចូលគេងទេហេស៎? នាងនិយាយបណ្ដើរយកដៃទៅដាក់ក៏ដូចជាច្របាច់ស្មារបស់សុងហ៊ូនបណ្ដើរ Sunghoon:បើអូនងងុយគេងមុនបងទៅណា បងបង្ហើយការងារសិន Junita:បងធ្វើការងារពេញមួយថ្ងៃចឹងហត់ទេ? Sunghoon:ហ្ហឹមមមម ហត់តើ Junita:បើហត់បងមិនរកអីដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ខ្លះទេហេស៎? Junita:ខ្ញុំអាចកំដរបងបានណា , នាងនិយាយខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់សុងហ៊ូន #fakeeverything #fakesituation
Part 23 | Y/nលឺដូចនេះហើយក៏រាងស្រងាកចិត្តបន្តិចដែរ ព្រោះអ្វីដែលជូនីតាកំពុងតែនិយាយនេះវាជាការពិតឬអត់? បើសុងហ៊ូនមិនបាននិយាយដូច្នេះផងនោះ? Y/n:កុំមកកុហក ! Junita:ស្រីយកប្តីគេដូចជានាង ទោះបីជាមានការពិតមកបង្ហាញយ៉ាងណាក៏នៅតែទាមទារចង់បានរបស់គេដែរ, ខ្ញុំប្រាប់នាងណា បើចង់សុខខ្លួនដកថយអោយហើយ នាងនិយាយព្រមទាំងលើកដៃទៅចង្អុរមុខរបស់y/n ហើយបន្ទាប់មកនាងក៏បានឡើងឡានហើយធ្វើដំណើរត្រលប់ទៅវិញបាត់ទៅ។ ចំណែកឯy/nពេលនេះវិញក៏បានត្រឹមឆ្ងល់ ប៉ុន្តែការពិតយ៉ាងណាក៏មានតែរងចាំសួរសុងហ៊ូនដើម្បីបញ្ជាក់។ សាច់រឿងក៏ត្រូវបានកាត់មកដល់ពេលល្ងាចវិញ នៅម៉ោងប្រមាណប្រាំមួយល្ងាច ពេលនេះសុងហ៊ូនបានត្រលប់មកផ្ទះវិញគឺជាផ្ទះធំរបស់គេនោះឯង។ អ្នកកម្លោះមកក្នុងគោលបំណងដើម្បីយកសម្លៀកបំពាក់ទៅផ្ទះចំការ ហើយក៏ឆ្លៀតមកលេងកូនផង ៕ Jiwon:យ៉េ,ប៉ាមកផ្ទះហើយ កូននឹកប៉ាណាស់ , កូនតូចរត់ទៅរកអ្នកកម្លោះទាំងក្ដីនឹករលឹក ហើយសុងហ៊ូនក៏លើកកូនពរព្រមទាំងនិយាយថា Sunghoon:នឹកប៉ាខ្លាំងទេកូន? Jiwon:បាទប៉ា, យប់នេះប៉ាមកគេងជាមួយនឹងកូនមែនទេ? Sunghoon:ហ្ហឹមម.....ប៉ាមិនទាន់ចប់ការងារទេកូន យប់នេះគេងជាមួយម៉ាក់សិនទៅណាស៎ សុងហ៊ូននិយាយដូច្នេះហើយក៏ដាក់កូនចុះ ហើយពេលនោះវត្តមានរបស់ជូនីតាក៏បានចុះមកពីជាន់ខាងលើ ហើយពេលមកដល់សភាពរបស់នាងមើលទៅស្លេកស្លាំង មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតលើនាងអោយប្រាកដទេ ហើយពេលនោះសុងហ៊ូនក៏ប្រញាប់សួរទៅកាន់នាងទាំងក្ដីបារម្ភ Sunghoon:នីតា? នេះអូនកើតអីមិនស្រួលខ្លួនមែនទេ? Junita:ចា៎, នាងឆ្លើយតបទាំងសម្លេងខ្សោះជាមួយនឹងការញញឹមយ៉ាងស្ងួតបំផុត Sunghoon:អូនមានបានទៅមន្ទីរពេទ្យហើយនៅ? Junita:នៅទេ ប៉ុន្តែសម្រាកតែបន្តិចទៅគឺលែងអីហើយ Sunghoon:អូនប្រាកដអត់? ម៉េចៗបងជូនអូនទៅពេទ្យ Junita:មិនអីទេបង កុំអីពិបាកដល់បង, និយាយចឹងយប់នេះបងទៅគេងនៅណា? Sunghoon:គឺបងមិនទាន់ហើយការងារទេ បងត្រូវត្រលប់ទៅវិញបងមកនេះគឺគ្រាន់តែមកយករបស់ខ្លះ Junita:ហ្ហឹមមម និយាយហើយសុងហ៊ូនក៏ឡើងទៅជាន់លើ ហើយពេលនោះដែរ Jiwon:ម៉ាកកក់ , ជីវ៉ុនស្រែកមួយភ្លាត់សំលេងដែលធ្វើអោយសុងហ៊ូនត្រូវងាកក្រោយភ្លាមៗ ហើយនៅពេលដែលងាកមកក៏ឃើញថាជូនីតានាងបានដួលសន្លប់បាត់ទៅហើយ Sunghoon:នីតា........ អ្នកកម្លោះហៅឈ្មោះរបស់នាងហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចុះមកត្រកងនាងឡើង ។ (........) នៅវេលាម៉ោងប្រាំបីយប់ជូនីតានាងក៏បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមក។ បើកភ្នែកមកអ្វីដែលនាងបានឃើញគឺថាបាត់សុងហ៊ូនមិនឃើញវត្តមានរបស់គេនោះទេ។ ជូនីតាស្ទុះចុះពីលើគ្រែយ៉ាងប្រញាប់ នាងរត់ចុះទៅជាន់ក្រោមក្នុងបំណងចង់ទៅរកមើលសុងហ៊ូននោះឯង ហើយពេលទៅដល់ក៏បានឃើញថាគេកំពុងតែនៅផ្ទះបាយ Junita:ហ្ហឹក.....ហ្ហឹក...... អូនស្មានថាបងត្រលប់ទៅវិញបាត់ហើយ , នាងនិយាយព្រមទាំងអោបចង្កេះសុងហ៊ូននៅពីក្រោយ សុងហ៊ូនក៏បែរមុខមកជូនីតាព្រមទាំងដកដៃនាងចេញបន្តិចរួចក៏បន្តស្រដីថា Sunghoon:គឺបងចម្អិនអាហារទុកអោយអូនសិនទើបបងទៅ! នីតាលឺដូច្នោះក៏ព្យាយាមអោបសុងហ៊ូនហើយនាងក៏និយាយទាំងយំថា Junita:បងកុំទៅបានទេ នៅកំដរខ្ញុំមួយយប់សិនទៅ, ខ្ញុំខ្លាច នៅទៅណា..... Junita:ខ្ញុំខ្លាចណាបង.....កុំទៅអី.....ហ្ហឹក ហ្ហឹក សុងហ៊ូនឃើញនាងយំហើយអង្វរទាំងទឹកភ្នែកបែបនេះ អ្នកកម្លោះក៏បាននិយាយតបទៅវិញថា Sunghoon:បានៗ....បងនៅកំដរអូនចុះយប់នេះ! គេនិយាយព្រមទាំងអង្អែលក្បាលរបស់នីតា ជូនីតាទឹកមុខដែលគួរអោយអាណិតអម្បាញ់មិញនេះនាងក៏បានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាញញឹមចុងមាត់យ៉ាងពេញចិត្ត។ បានបន្តិចមកនីតាក៏ព្រលែងពីការអោបមួយនេះ ហើយបន្ទាប់មក Sunghoon:ជូតទឹកភ្នែកទៅណា, មោះៗអង្គុយមក បងរៀបចំអាហារអោយញ៉ាំ Junita:ចាស៎បង ! ងាកទៅមើលy/nឯណោះវិញ ពេលនេះខ្លួនកំពុងតែអង្គុយរងចាំមើលផ្លូវសុងហ៊ូនត្រលប់មកពីធ្វើការវិញជាមួយនឹងក្ដីបារម្ភ នោះក៏ដោយសារតែ Y/n:កើតអីទៅ ហេតុអ្វីក៏មិនលើកទូរស័ព្ទ? Y/n:នេះរវល់ដល់ថ្នាក់នេះហេស៎? ពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោងក៏នៅតែមិនឃើញវត្តមានរបស់សុងហ៊ូនមកវិញ ហើយពេលនេះម៉ោងដប់មួយយប់ទៅហើយ។ ពេលនោះy/nក៏សម្រេចចិត្តឈប់រងចាំ ហើយក៏ចូលដេកបាត់ទៅ ប៉ុន្តែងាកទៅមើលជូនីតានឹងសុងហ៊ូនឯណោះវិញ ពេលនេះអ្នកកម្លោះកំពុងតែអង្គុយកែសម្រួលឯកសារ ហើយជូនីតាវិញគឺថា Junita:យប់ណាស់ហើយបងមិនចូលគេងទេហេស៎? នាងនិយាយបណ្ដើរយកដៃទៅដាក់ក៏ដូចជាច្របាច់ស្មារបស់សុងហ៊ូនបណ្ដើរ Sunghoon:បើអូនងងុយគេងមុនបងទៅណា បងបង្ហើយការងារសិន Junita:បងធ្វើការងារពេញមួយថ្ងៃចឹងហត់ទេ? Sunghoon:ហ្ហឹមមមម ហត់តើ Junita:បើហត់បងមិនរកអីដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ខ្លះទេហេស៎? Junita:ខ្ញុំអាចកំដរបងបានណា , នាងនិយាយខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់សុងហ៊ូន #fakeeverything #fakesituation

About