Bazı insanlar vardır… Onlara en saf hâlinle yaklaşır, yüreğini açar, ekmeğini böler, soğukta üşüdüğünde üstündeki montu bile çıkarıp verirsin. Senin verdiğin değeri, senin gösterdiğin saygıyı, senin uzattığın eli kendi nefesleri sanırlar. Alışırlar. Kıymet bilmezler. Hatta bir süre sonra senin varlığını, mecburmuşsun gibi kabullenirler. Bir insana değer verdiğinde iki ihtimal vardır: Ya o değer, karşısındaki insanı yüceltir… Ya da karakteri zayıfsa, içinde yıllardır sakladığı çürükleri gün yüzüne çıkarır. Ve en acısı ne biliyor musun? Sen iyilik ettikçe, o kendini haklı, büyük, güçlü sanır. Senin sabrını zayıflık, merhametini mecburiyet, sessizliğini kabulleniş sanar. Sonra bir gün gelir, kendisine verilen değeri hor görür. Kıymeti, su gibi boşa akıtır. Ve işte o an kader devreye girer… İnsan, gördüğü değeri taşıyamıyorsa; Taşıyamadığı her şeyin altında ezilir. Kıymet bilmeyen; kaybetmeye mahkûmdur. Değeri elinin tersiyle iten; bir gün değersizliğin taşlarında sürünmek zorunda kalır. Çünkü hayatın adaleti ağır işler ama şaşmaz. Kim ne ekerse, kendi ruhunda onu biçer. Bir karıncayı bile inciten, bir gün kendi nefesinin ağırlığını taşımakta zorlanır. Bir yüreği kıran, kendi yüreğinin kırıklarında yolunu kaybeder. Sen değer verdin diye kaybetmezsin. O değer görmediği için kaybeder. Senin vicdanın, emeğin, saf yüreğin hep kazanır. Çünkü insanın büyüklüğü, karşısındakinin tavrında değil, kendi duruşunda saklıdır. Ve unutma… Değer verdiğin insanın kıymetini bilmesi, senin görevin değildir. Sen doğru insan ol, gerisini hayatın adaleti halleder. - @sessizcigliklar342