@hinatravells: #budapest #fishermansbastion #thingstodobudapest #budapestthingstodo #hungarybudapest

hinatravells

Open In TikTok:

Region: GB

Wednesday 03 December 2025 21:20:49 GMT

6337

191

26

17

Music

Download

No Watermark .mp4 (0MB) No Watermark(HD) .mp4 (0MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

Ryan ☘️ Irish Travel Addict 🌍 :

fab tips! this is one of the best lookout spots in Budapest. love it, and love these tips! 😍

2025-12-04 18:31:24

1

onyvavoyage :

Fishermans bastion is an absolutely stunning place to go when in budapest!

2025-12-05 00:32:30

0

nela :

How much was the ticket

2025-12-17 20:42:32

0

Sim | Food&Travel :) :

This is so helpful!! And it looks beautiful 😍

2025-12-04 11:44:05

0

Starr & Curtis | Travel💖✈️ :

Super helpful and gorg pics!!!

2025-12-04 13:51:21

0

Maria | Cultural Travel 🌎 :

Love this place 😍

2025-12-05 15:43:40

0

Soffy | Family Travel & Eat :

This is so helpful thank you!!

2025-12-04 09:09:26

0

Matt & Shannon | Travel 🌎🌍🌏 :

Stunning photos 😍😍😍

2025-12-04 02:57:44

0

isobelgaches :

🥰🥰🥰

2025-12-14 09:44:56

0

aminah | travel :

you ate w the photos tho!!

2025-12-04 03:43:15

0

To see more videos from user @hinatravells, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

#жаним#

واسع ومرتب تبارك الرحمن❤️ 5 ساعات بـ 290 ريال بس!🤯 @شاليه بوراتي . #شاليه #شاليهات_الاحساء #شاليهات #explore #الاحساء

واسع ومرتب تبارك الرحمن❤️ 5 ساعات بـ 290 ريال بس!🤯 @شاليه بوراتي . #شاليه #شاليهات_الاحساء #شاليهات #explore #الاحساء

New Template | Ain’t Nobody But God #CapCut #god #prayer #blessed #christiantiktok

New Template | Ain’t Nobody But God #CapCut #god #prayer #blessed #christiantiktok

ZAHRO VA ALI — SADOQAT VA SOG‘INCH QISSASI Bir bor ekan, bir yo‘q ekan... Qalblarida mehr, ko‘zlarida hayo, hayotlarida esa sinovlar yashiringan ikki inson bor ekan. Ularning ismlari — Zahro va Ali. Ali Zahroni ilk bor ko‘rganida, uning go‘zalligidan ko‘ra qalbidagi poklikni sevib qolgan edi. Zahro esa Alining boyligiga yoki mavqeiga emas, uning samimiy ko‘zlariga ishondi. Ularning sevgisi baland ovozda aytilmasdi. Ular bir-biriga uzoq tikilib ham o‘tirmasdi. Ammo ba'zan birgina nigoh mingta so‘zdan kuchliroq bo‘lardi. Ali har kuni Zahro haqida o‘ylardi. “Bir kun kelib, uni baxtli qilaman”, deb o‘ziga va’da berardi. Ammo hayot har doim ham inson xohlagandek bo‘lavermaydi. Kunlar o‘tdi. Sinovlar ko‘paydi. Masofalar paydo bo‘ldi. Ba'zan inson eng yaxshi ko‘rgan odamidan ayrilishdan emas, unga yetolmay qolishdan qo‘rqadi. Ali ham shunday qo‘rqardi. Zahro esa har kecha deraza yonida o‘tirib, osmonga qarardi. U yulduzlarga qarab: “Ey Robbim, agar Ali men uchun yaxshilik bo‘lsa, uni menga nasib qil. Agar u uzoqda bo‘lsa, qalbini menga yaqin qil”, deb duo qilardi. Ammo kunlardan bir kun Ali uzoq safarga ketishi kerak bo‘ldi. Ketishidan oldin Zahroni ko‘rishga keldi. Ularning ko‘zlari uchrashdi. Hech biri “xayr” deyishga jur'at qilmadi. Chunki ba'zi xayrlar bor — aytilsa, yurak bunga chiday olmaydi. Ali faqat: “Men qaytaman”, dedi. Zahro jilmayishga urindi. “Men kutaman”, dedi. Ali ketdi. Oradan kunlar o'tdi. Keyin oylar... Zahro har kelgan xabardan cho‘chib uyg‘onardi. Eshik taqillasa, yuragi tez urardi. “Balki Ali kelgandir...” Ammo har safar eshik ortida boshqa odam turardi. Bir kuni esa kutilgan xabar keldi. Ali og‘ir sinovga duch kelgani, qaytishi noma'lum ekani aytildi. Zahro xatni qo‘lidan tushirib yubordi. U yig‘lamadi. Ba'zan yurak shu qadar qattiq og‘riydiki, ko‘zdan yosh ham chiqmay qoladi. U faqat sekin: “Ali... axir sen qaytaman deganding-ku...” dedi. Shundan keyin Zahro har kuni bir xil joyga boradigan bo‘ldi. Ular birinchi marta suhbatlashgan joyga. U yerda yolg‘iz o‘tirib, Alining ovozini eslagandek bo‘lardi. “Men qaytaman...” Bu ikki so‘z uning umidiga aylangandi. Yillar o‘tdi. Zahro qaridi. Ammo kutishidan voz kechmadi. Bir kuni u o‘sha eski joyda o‘tirganida, uzoqdan bir kishining silueti ko‘rindi. Yuragi birdan hapqirib ketdi. U o‘rnidan turdi. Ko‘zlarini qisib qaradi. Bu — Ali edi. Ammo u avvalgidek emasdi. Sochlariga oq tushgan, yuzida yillar og‘irligi, ko‘zlarida esa sog‘inch bor edi. Ular bir-birlariga yaqinlashishdi. Hech biri gapirmadi. Ali Zahroga qarab: “Men kech qoldim...” dedi. Zahro esa boshini chayqadi. “Yo‘q... Sen qaytding.” Shu payt ikkalasining ham ko‘zidan yosh chiqdi. Chunki haqiqiy sevgi ba'zan birga yashash emas... Bir-birini yillar davomida yurakda asrab qolishdir. Ali Zahroning qo‘lini ushladi. “Sen meni kutdingmi?” dedi. Zahro jilmayib: “Men seni kutmadim... Men sening qaytishingga ishondim”, dedi. Ali ko‘zlarini yumdi. Chunki u shu lahzada bir narsani tushundi: Insonni sevish oson. Ammo uni yillar davomida unutmaslik — bu boshqa narsa. Zahro esa sekin dedi: “Ali, bilasanmi, men eng ko‘p nimadan qo‘rqardim?” “Qaytmay qolishimdanmi?” “Yo‘q...” “Unda nimadan?” “Bir kun seni kutishni to‘xtatib qo‘yishdan.” Ali indamay qoldi. Chunki ba'zi gaplarga javob topilmaydi. Faqat ko‘zdan yosh oqadi. Ular bir-birlarini topishdi. Ammo hayot ularga yana bir haqiqatni o‘rgatdi: Ba'zi insonlar bizga shunchaki uchramaydi. Ular qalbimizda iz qoldirish uchun keladi. Va agar taqdir ularni birlashtirsa — shukr. Agar ajratsa — sabr. Chunki chin sevgi hech qachon “men seni unutdim” deb tugamaydi. U ba'zan sukutga aylanadi. Ba'zan duoga. Ba'zan esa kechalari hech kimga bildirmay to‘kiladigan ko‘z yoshlariga... Zahro va Alining sevgisi ham shunday edi — yillar ajratsa ham, qalblari bir-biridan uzilmadi. Va ehtimol, eng alamli sevgi ham shudir: Yonida bo‘lmagan insonni yuragingda har kuni bag‘ringga bosib yashash. #zahro #ali

ZAHRO VA ALI — SADOQAT VA SOG‘INCH QISSASI Bir bor ekan, bir yo‘q ekan... Qalblarida mehr, ko‘zlarida hayo, hayotlarida esa sinovlar yashiringan ikki inson bor ekan. Ularning ismlari — Zahro va Ali. Ali Zahroni ilk bor ko‘rganida, uning go‘zalligidan ko‘ra qalbidagi poklikni sevib qolgan edi. Zahro esa Alining boyligiga yoki mavqeiga emas, uning samimiy ko‘zlariga ishondi. Ularning sevgisi baland ovozda aytilmasdi. Ular bir-biriga uzoq tikilib ham o‘tirmasdi. Ammo ba'zan birgina nigoh mingta so‘zdan kuchliroq bo‘lardi. Ali har kuni Zahro haqida o‘ylardi. “Bir kun kelib, uni baxtli qilaman”, deb o‘ziga va’da berardi. Ammo hayot har doim ham inson xohlagandek bo‘lavermaydi. Kunlar o‘tdi. Sinovlar ko‘paydi. Masofalar paydo bo‘ldi. Ba'zan inson eng yaxshi ko‘rgan odamidan ayrilishdan emas, unga yetolmay qolishdan qo‘rqadi. Ali ham shunday qo‘rqardi. Zahro esa har kecha deraza yonida o‘tirib, osmonga qarardi. U yulduzlarga qarab: “Ey Robbim, agar Ali men uchun yaxshilik bo‘lsa, uni menga nasib qil. Agar u uzoqda bo‘lsa, qalbini menga yaqin qil”, deb duo qilardi. Ammo kunlardan bir kun Ali uzoq safarga ketishi kerak bo‘ldi. Ketishidan oldin Zahroni ko‘rishga keldi. Ularning ko‘zlari uchrashdi. Hech biri “xayr” deyishga jur'at qilmadi. Chunki ba'zi xayrlar bor — aytilsa, yurak bunga chiday olmaydi. Ali faqat: “Men qaytaman”, dedi. Zahro jilmayishga urindi. “Men kutaman”, dedi. Ali ketdi. Oradan kunlar o'tdi. Keyin oylar... Zahro har kelgan xabardan cho‘chib uyg‘onardi. Eshik taqillasa, yuragi tez urardi. “Balki Ali kelgandir...” Ammo har safar eshik ortida boshqa odam turardi. Bir kuni esa kutilgan xabar keldi. Ali og‘ir sinovga duch kelgani, qaytishi noma'lum ekani aytildi. Zahro xatni qo‘lidan tushirib yubordi. U yig‘lamadi. Ba'zan yurak shu qadar qattiq og‘riydiki, ko‘zdan yosh ham chiqmay qoladi. U faqat sekin: “Ali... axir sen qaytaman deganding-ku...” dedi. Shundan keyin Zahro har kuni bir xil joyga boradigan bo‘ldi. Ular birinchi marta suhbatlashgan joyga. U yerda yolg‘iz o‘tirib, Alining ovozini eslagandek bo‘lardi. “Men qaytaman...” Bu ikki so‘z uning umidiga aylangandi. Yillar o‘tdi. Zahro qaridi. Ammo kutishidan voz kechmadi. Bir kuni u o‘sha eski joyda o‘tirganida, uzoqdan bir kishining silueti ko‘rindi. Yuragi birdan hapqirib ketdi. U o‘rnidan turdi. Ko‘zlarini qisib qaradi. Bu — Ali edi. Ammo u avvalgidek emasdi. Sochlariga oq tushgan, yuzida yillar og‘irligi, ko‘zlarida esa sog‘inch bor edi. Ular bir-birlariga yaqinlashishdi. Hech biri gapirmadi. Ali Zahroga qarab: “Men kech qoldim...” dedi. Zahro esa boshini chayqadi. “Yo‘q... Sen qaytding.” Shu payt ikkalasining ham ko‘zidan yosh chiqdi. Chunki haqiqiy sevgi ba'zan birga yashash emas... Bir-birini yillar davomida yurakda asrab qolishdir. Ali Zahroning qo‘lini ushladi. “Sen meni kutdingmi?” dedi. Zahro jilmayib: “Men seni kutmadim... Men sening qaytishingga ishondim”, dedi. Ali ko‘zlarini yumdi. Chunki u shu lahzada bir narsani tushundi: Insonni sevish oson. Ammo uni yillar davomida unutmaslik — bu boshqa narsa. Zahro esa sekin dedi: “Ali, bilasanmi, men eng ko‘p nimadan qo‘rqardim?” “Qaytmay qolishimdanmi?” “Yo‘q...” “Unda nimadan?” “Bir kun seni kutishni to‘xtatib qo‘yishdan.” Ali indamay qoldi. Chunki ba'zi gaplarga javob topilmaydi. Faqat ko‘zdan yosh oqadi. Ular bir-birlarini topishdi. Ammo hayot ularga yana bir haqiqatni o‘rgatdi: Ba'zi insonlar bizga shunchaki uchramaydi. Ular qalbimizda iz qoldirish uchun keladi. Va agar taqdir ularni birlashtirsa — shukr. Agar ajratsa — sabr. Chunki chin sevgi hech qachon “men seni unutdim” deb tugamaydi. U ba'zan sukutga aylanadi. Ba'zan duoga. Ba'zan esa kechalari hech kimga bildirmay to‘kiladigan ko‘z yoshlariga... Zahro va Alining sevgisi ham shunday edi — yillar ajratsa ham, qalblari bir-biridan uzilmadi. Va ehtimol, eng alamli sevgi ham shudir: Yonida bo‘lmagan insonni yuragingda har kuni bag‘ringga bosib yashash. #zahro #ali

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy