တစ်နေ့မှာ ရုတ်တရက်ကြီး ငါသူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ ခံစားချက် ဖြစ်လာတယ်။ ထူးတော့ထူးဆန်းတာပေါ့ … အချိန်တွေ တော်တော်ကြာသည်အထိ သူက ငါ့ဘဝအတွက် အရာရာပဲလို့ ထင်မှတ်နေခဲ့တာလေ။ သူ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် လုံခြုံနွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေခဲ့လဲဆိုတာတွေ၊ အတူသွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေ၊ အသက်ဝင်နေသလား ထင်ရတဲ့ ဓာတ်ပုံအဟောင်းတွေ … ပြီးတော့ သူ့ကြောင့် ကျခဲ့ရတဲ့ မျက်ရည်တွေ …အားလုံး ကို သတိရမိတယ်။ သန်းခေါင်ယံကျော်သည်အထိ အိပ်မပျော်ခဲ့ရတဲ့ညတွေမှာ နှလုံးသားဟာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အလေးလံဆုံး သော အစိတ်အပိုင်းပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ဒီလိုခံစားငိုကြွေးနေရတဲ့ အိပ်ပျက်ညတွေ မဟုတ်ကြောင်း ထပ်ဖန်တလဲလဲ ရေရွတ်ရင်း … လူတစ်ယောက်အပေါ် ချစ်ခဲ့မိတဲ့ အချစ်တွေကို နေ့ချင်းညချင်း ရပ်တန့်ပစ်နိုင်သွားတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် မှန်ထဲက မျက်ရည်စက်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပို ချစ်ပေးရမှာပါလား လို့ ပြန်တွေးမိတယ်။ ဆရာမင်းခိုက်စိုးစန်က ပြောတယ် … အချစ်ဆိုတာ မင်းကို သ(တ်) ဖို့လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအင်ကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲထည့်ပေးပြီး သူမင်းကို မသ(တ်) ပစ်ပါဘူးလို့ ယုံကြည်နေရခြင်းပါပဲတဲ့။ အခုတော့ မင်းကို ချစ်တတ်အောင် သင်ပေးရမယ့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ မချစ်သင့်တာကို မချစ်မိအောင် ဆုံးမပေးရတော့မယ်။ ချစ်နေရခြင်းကို ဖယ်ကြည့်လိုက်ရင် အရာအားလုံးက ဒဏ်ရာတွေ ဆိုတာကိုတော့ ဆရာ အောင်ချိမ့်နဲ့အတူ အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီ။ ဒါပေမယ့် … ကိုယ်ကတော့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ပါတယ်။ နာလွန်းတဲ့အခါ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုခဲ့ပြီး အရေထူသွားတဲ့ပုံစံတူ အမှားတွေကိုတော့ အကယ်ဒမီရလောက်တဲ့ မျက်ရည် ပမာဏနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာသာ တစ်ယောက်ယောက်က ဘဝမှာဘယ်အရာကို မလိုချင်ဆုံးလဲ လို့ မေးခဲ့ရင် မျက်လုံးတွေ ဖူးယောင်နေသလားဆိုတာ သိရဖို့ မနည်းဖွင့်ကြည့်ခဲ့ ရတဲ့ မနက်ခင်းတွေပဲ လို့ ဝန်ခံမိမှာပါ။ I want to sleep without any fight and argument #searchinsightcreators #crd - @simple.life2922