@ahsan.jamali70:

AHSAN bhai
AHSAN bhai
Open In TikTok:
Region: PK
Tuesday 30 December 2025 16:08:42 GMT
64
32
13
0

Music

Download

Comments

mir.amir.baskhlani
Mir Amir baskhlani :
🌹🌹🌹
2026-01-10 16:32:27
0
nadeem.khan.jamali3
nadeem Khan jamali :
🥰🥰🥰
2026-01-08 11:00:03
0
nadeem.khan.jamali3
nadeem Khan jamali :
😂😂😂
2026-01-08 11:00:03
0
nadeem.khan.jamali3
nadeem Khan jamali :
🥰
2026-01-08 10:59:57
0
alibuxjamali690
baloch :
✨✨✨
2026-01-07 09:35:59
0
dado.khan.khoso
dado khan khoso :
❤️❤️❤️
2026-01-04 08:14:40
0
ustadsafarbaloch110
ustad safar Baloch 110 :
🥀🥀🥀
2026-01-03 16:04:51
0
kabootarbaaz824
R. ♥️♥️♥️ :
🥰🥰🥰🥰🥰
2025-12-31 05:05:55
0
kabootarbaaz824
R. ♥️♥️♥️ :
🥰🥰🥰🥰🥰🥰
2025-12-31 05:05:53
0
ssss223322
Abid Ali 22 :
🥰🥰🥰
2025-12-30 18:47:58
0
gulbahardomki6
gulbahar :
❤❤❤
2025-12-30 17:57:50
0
r_k_baloch5
༄ᶦᶰᵈ سرکار راجا جکراٹی 110 ࿐💫 :
❤❤❤
2025-12-30 16:20:41
0
liyakatbalcohoutlook.com
sajid :
🥰🥰🥰
2026-01-12 13:11:57
0
To see more videos from user @ahsan.jamali70, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Burada — Yaşa Koşalıoğlu, zorla yerinden edilmiş Türklerin torunu olarak bir olayı anlatıyor. Hem yürek parçalayıcı hem de yüce bir olay… “Bir Osmanlı çocuğu durmuş ağlıyordu. Yanından bir Kazak geçti. Bu adam çevresindekilere sordu: ‘Bu çocuk neden ağlıyor?’ Onlar da: ‘Bu bir yetim’ diye cevap verdi. Bunun üzerine adam çocuğu yanına aldı. Akşam olduğunda çocuklar uyurken, adamın kendi oğlu ile evlat edindiği çocuk, babanın çapanını (kaftanını) örtünerek yatıyorlardı. Gece, evlat edinilen çocuk açıkta kaldı. Bunu gören evin reisi (otağası) sessizce kalktı, kendi oğlunun üzerindeki çapanı aldı ve yetim çocuğun üzerine örttü. Bunu gören eşi biraz sitem ederek sordu: ‘Ne yapıyorsun?’ Adam ise şöyle cevap verdi: ‘Bizim altı çocuğumuz var. Biri ölse beş kalır, biri daha ölse dört kalır. Yani bizim soyumuz devam eder. Ama onun kimsesi yok. Eğer o ölürse, onun soyu tamamen yok olur.’ İşte bu yüzden, Kazakların iyiliğini nasıl unutabiliriz?” — diye gözyaşları içinde anlatıyor bu Türk aksakalı. Zorunlu göçlerin yaşandığı o dönemde — kimin yaptığını hepimiz biliyoruz — Kazaklar kendileri de büyük acılar içindeydi. İki büyük kıtlık ve ardından gelen savaşlardan sonra ellerinde hiçbir şey kalmamıştı. Ne örtünecek bir şey vardı ne de yiyecek. Her şey büyük bir yokluk içindeydi. Ama buna rağmen, atalarımız böylesine büyük ve derin meseleleri düşünmeye devam ediyordu. Onlar için kan bağı, aile, gelecek nesil, dil, yaşam tarzı, din ve gelenekler en önemli değerlerdi. Her şeylerini kaybetmiş olsalar da, onların iç dünyasını, ruhunu kimse kıramadı. Kendi çocuklarından fedakârlık ederek başkalarını kurtarmaya hazırdılar… İnsan ister istemez düşünüyor: Biz nerede kırıldık? Kendimizi nasıl kaybettik? Böylesine yüce Kazaklar, bundan sadece 50–60 yıl önce yaşıyordu. Peki şimdi bize ne oldu? Bugün her şeye sahip olmamıza rağmen, böyle fedakârlıkları yapamıyoruz. Onlar ise hiçbir şeyleri yokken, ellerindeki son şeyi bile ortaya koyabiliyorlardı. Neden bu nesiller arasında bu kadar büyük bir fark var?.. #türk #kırtlak #turan #kazak #kazakistan
Burada — Yaşa Koşalıoğlu, zorla yerinden edilmiş Türklerin torunu olarak bir olayı anlatıyor. Hem yürek parçalayıcı hem de yüce bir olay… “Bir Osmanlı çocuğu durmuş ağlıyordu. Yanından bir Kazak geçti. Bu adam çevresindekilere sordu: ‘Bu çocuk neden ağlıyor?’ Onlar da: ‘Bu bir yetim’ diye cevap verdi. Bunun üzerine adam çocuğu yanına aldı. Akşam olduğunda çocuklar uyurken, adamın kendi oğlu ile evlat edindiği çocuk, babanın çapanını (kaftanını) örtünerek yatıyorlardı. Gece, evlat edinilen çocuk açıkta kaldı. Bunu gören evin reisi (otağası) sessizce kalktı, kendi oğlunun üzerindeki çapanı aldı ve yetim çocuğun üzerine örttü. Bunu gören eşi biraz sitem ederek sordu: ‘Ne yapıyorsun?’ Adam ise şöyle cevap verdi: ‘Bizim altı çocuğumuz var. Biri ölse beş kalır, biri daha ölse dört kalır. Yani bizim soyumuz devam eder. Ama onun kimsesi yok. Eğer o ölürse, onun soyu tamamen yok olur.’ İşte bu yüzden, Kazakların iyiliğini nasıl unutabiliriz?” — diye gözyaşları içinde anlatıyor bu Türk aksakalı. Zorunlu göçlerin yaşandığı o dönemde — kimin yaptığını hepimiz biliyoruz — Kazaklar kendileri de büyük acılar içindeydi. İki büyük kıtlık ve ardından gelen savaşlardan sonra ellerinde hiçbir şey kalmamıştı. Ne örtünecek bir şey vardı ne de yiyecek. Her şey büyük bir yokluk içindeydi. Ama buna rağmen, atalarımız böylesine büyük ve derin meseleleri düşünmeye devam ediyordu. Onlar için kan bağı, aile, gelecek nesil, dil, yaşam tarzı, din ve gelenekler en önemli değerlerdi. Her şeylerini kaybetmiş olsalar da, onların iç dünyasını, ruhunu kimse kıramadı. Kendi çocuklarından fedakârlık ederek başkalarını kurtarmaya hazırdılar… İnsan ister istemez düşünüyor: Biz nerede kırıldık? Kendimizi nasıl kaybettik? Böylesine yüce Kazaklar, bundan sadece 50–60 yıl önce yaşıyordu. Peki şimdi bize ne oldu? Bugün her şeye sahip olmamıza rağmen, böyle fedakârlıkları yapamıyoruz. Onlar ise hiçbir şeyleri yokken, ellerindeki son şeyi bile ortaya koyabiliyorlardı. Neden bu nesiller arasında bu kadar büyük bir fark var?.. #türk #kırtlak #turan #kazak #kazakistan

About