@psych.beys: Baba figürü, çoğu zaman fark etmeden iç dünyamızda çok temel bir yer kaplar. Sadece “baba” olarak değil; dış dünyaya nasıl baktığımızı, kendimizi ne kadar değerli hissettiğimizi ve otoriteyle kurduğumuz ilişkiyi şekillendiren bir referans noktası gibidir. Çocuklukta baba tarafından görülmemek, yeterince korunmamak ya da duygusal olarak yalnız bırakılmak; büyüdüğümüzde kendimizi başkalarının gözünden tanımlamamıza yol açabilir. Böyle bir deneyimi olan kişilerde sıkça şu sorunun sorulduğunu görürüz: “Ben yeterli miyim?” bu soru içten içe hiç susmaz. Değer duygusu, içerden değil dışardan beslenir. Birinin onayı, ilgisi ya da sevgisi olmadan kişi kendini eksik hissedebilir. Yakın ilişkiler de ya fazla mesafeli olur(çünkü terk edilmekten korkulur) ya da tam tersi, aşırı bağlanılır (Gitmesin diye kendinden vazgeçmeye kadar varabilir) ve böyle durumlarda sınır koymak da zorlaşır. Çünkü çocukken kimse senin sınırlarını korumamıştır. “Hayır” demek suçluluk yaratır, kendini savunmak bencillik gibi gelir. Oysa bu, güçsüzlük değil; öğrenilmemiş bir beceridir. Videoda gördüğümüz acılar aslında sadece “babasızlık” değildir. Daha çok yas tutulmamış bir çocukluk hissi vardır. Çocuk, alamadığı sevgiyi, güveni, görülmeyi hâlâ bekliyordur. Ve bekledikçe içerde bir yer hep eksik kalır. Peki böyle durumlarda ne olur? İyileşme çoğu zaman babanın değişmesiyle gelmez. Çünkü çoğu zaman bu mümkün değildir. Çocuklukta ‘doğru’ sevgi ve ilgiyi veremeyen baba figürü yetişkinlikte de veremez. Asıl dönüşüm ise onun veremediklerini fark edip bunu kendine vermeyi öğrenmeye başladığında başlar. Kendine şefkat göstermeyi, kendini korumayı, kendi değerini sahiplenmeyi öğrendiğinde Ve en önemlisi şunu fark ettiğinde: Sen, babanın sana hissettirdiklerinden ibaret değilsin. Eksik bırakıldığın yer, aslında senin eksikliğin değil. #baba #fypシ #terapi #keşfetteyizzz #turkishseries

psych.beys

Open In TikTok:

Region: TR

Tuesday 06 January 2026 17:03:32 GMT