@populerolmayan: Miyazaki’nin farkı tam burada: kadınları bir “obje” gibi değil, hikâyenin öznesi gibi anlatması. Hayao Miyazaki, yıllar boyunca aynı şeye takıntılıydı: Bir karakterin gücü, “mükemmel” olmasından değil… insan gibi olmasından gelir. Bu yüzden Ghibli dünyasında kadınlar sadece güçlü değil; aynı zamanda hatalı, inatçı, merhametli, yorgun… yani gerçek. Ve bu yaklaşım, filmlerin o “iyi his” bırakan tarafını büyütüyor. İşin ilginci: Miyazaki’nin çalışma düzeni ve disiplinine dair anlatılanlar da onun karakter anlayışıyla çok benziyor. Defalarca yeniden çizmesi, detaylara takılması, “kolay yoldan” kaçınması… Aslında her şey aynı yere çıkıyor: saygı. Sence bir hikâyeyi “zamansız” yapan şey ne? Karakter mi, dünya mı, yoksa anlatanın niyeti mi? Bu tarz hikâyeler için sayfayı takip etmeyi unutma.