روح منهنجي جون رڙيون تنهنجي ڪنن تي نه پڳيون ڪيڏو توکي سڏيو آواز قٽي ويا آخر منهنجا ايلاز تنهنجا ناز ڪٿي ويا آخر ڪيڏا گھيرا هئا تعلق به تٽي ويا آخر جڏهن محبت جا انڪاري ٿياسين رڳو دل جون ڌرڌتيون وڃائڻ لڳاسين مليا جو سڀني کي گلابن جا تحفه اسان لڙڪ پنهنجا لڪائڻ لڳاسين جڏهن سپرين تي ڏکيو وقت آيو اسان جو اندر م وسامڻ لڳاسين برسات جا فڙا ته رڳو آسمان مان ڪرن ٿا پر اڄ دل جي ويرانين ۾ به وسڪارو ٿيو آهي ڪنهن وقت جنهن جي اکين ۾ پنهنجي لاءِ محبت جو سمند هوندو هو، اڄ انهن ئي اکين ۾ اجنيت جو ساگر چلڪي ٿو. هو جنهن جي خاموشي به سڀ ڪجهه چوندي هئي، اڄ انهن ئي خاموشين ۾ انڪار جي گونج ٻڌجي ٿي. سچ ته اهو آهي—سڃاڻڻ کان انڪار، محبتن جو آخري سور هوندو آهي. "ڇا وقت ايترو بي حس ٿي سگهي ٿو؟ يا ماڻهو؟ جنهن جي موجودگيءَ مان جيئڻ جو حوصلو ملندو هو، اڄ ساڻس نظر ملائڻ جو به حق نٿو رهي. محبت جي اها حد ڏئي اڄ جتي محبتون به اجنيت ۾ بدلجي وين ٿيون. هو ڪڏهن منهنجي خاموشيءَ مان به سڀ ڪجهه سمجهي ويندو هو، اڄ جڏهن چوان ٿو ته مون کي تڪليف آهي، ته فقط مرڪ ڏئي موٽي وڃي ٿو. ڪڏهن ايترو پنهنجو هو، اڄ ايترو اجنبي ٿي ويو آهي، جو ڄڻ ڪڏهن مليا ئي نه هجون.#fyp #rajabfaqeer #sindhisong - @blackboy86524