@keo.sovannara.k.s.r: នេះគឺជាវត្ថុ ៥ ប្រការ (ពរ ៥ ប្រការ) ដែលព្រះទេវទត្តបានទាមទារឱ្យព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបញ្ញត្តិជាវិន័យដាច់ខាតសម្រាប់ព្រះសង្ឃ ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនតឹងរ៉ឹងជាងព្រះពុទ្ធ៖ ១. ភិក្ខុត្រូវនៅព្រៃជាវត្តអស់មួយជីវិត (មិនឱ្យនៅក្នុងស្រុក)។ ២. ភិក្ខុត្រូវត្រាច់បិណ្ឌបាតអស់មួយជីវិត (មិនឱ្យទទួលនិមន្តគេ)។ ៣. ភិក្ខុត្រូវប្រើប្រាស់តែសំពត់បង្សុកុលអស់មួយជីវិត (មិនឱ្យទទួលគហបតីចីវរ ឬស្បង់ចីវរដែលគេប្រគេន)។ ៤. ភិក្ខុត្រូវនៅក្រោមម្លប់ឈើអស់មួយជីវិត (មិនឱ្យនៅក្នុងកុដិ ឬទីប្រក់ដោយដំបូល)។ ៥. ភិក្ខុមិនត្រូវឆាន់ត្រី និងសាច់អស់មួយជីវិត។ ព្រះពុទ្ធមិនបានហាមឃាត់ការអនុវត្តទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនយល់ព្រមបញ្ញត្តិជាច្បាប់បង្ខំដាច់ខាតឡើយ ដោយទុកជាការស្ម័គ្រចិត្ត (ធុតង្គ) វិញ។ ដើម្បីឈ្វេងយល់បន្ថែមពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ តើយើងគួរពិភាក្សាលើចំណុចមួយណា? ១. ផែនការសម្ងាត់របស់ទេវទត្ត៖ មូលហេតុពិតប្រាកដដែលទេវទត្តលើកសំណើទាំងនេះឡើង ដើម្បីបំបែកសង្ឃ។ ២. ទស្សនវិជ្ជាផ្លូវកណ្តាល៖ ហេតុអ្វីបានជាព្រះពុទ្ធបដិសេធការតឹងរ៉ឹងជ្រុលហួសហេតុបែបនេះ? ៣. ផលវិបាកនៃការបំបែកសង្ឃ៖ តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះព្រះទេវទត្ត និងបរិវារបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ?