İnsan öyle bir ana gelir ki, dayandığı bütün sebepler susar. Mantık konuşmaz, hesaplar işlemez, alıştığı yollar bir bir kapanır. Ne tutacak bir dal kalır elinde ne de “buradan çıkarım” diyebileceği bir ihtimal. İşte tam o anda anlar insan: Aslında başından beri sandığı kadar güçlü değildir. Ve yine o anda fark eder; bu dünyada Allah’tan başka gerçek bir dayanak yoktur. Bu fark ediş kolay gelmez. Önce insan kendi gücüne güvenir, çevresine yaslanır, sebepleri kutsar. Ama sebeplerin hükmü bittiğinde, kalbin sesi daha net duyulur. O ses der ki: “Artık bırak.” O’na sığınmak, O’nu vekil tayin etmek tam da buradadır. Çünkü tevekkül, çaresizlik değil; haddini bilmektir. İnsan elinden geleni yapar ama sonucu sahiplenmez. Yükü omuzlarından indirip Allah’a teslim eder. Sonra şu soru düşer insanın içine: Allah, kendisine sığınanı yarı yolda bırakır mı? Kapısına geleni geri çevirir mi? Şanı ve merhameti sonsuz olan bir Rab, kendine yöneleni mahrum eder mi? Bu sorunun cevabı kalpten gelir, dilden değil. Çünkü O’nun adeti böyledir: Kul vazgeçtiğinde değil, teslim olduğunda kapılar açılır. Bazen o kapı beklediğin yerden açılmaz. Bazen çıkış, hayal ettiğin gibi görünmez. Ama muhakkak bir çıkış olur. Kimi zaman sabır olarak, kimi zaman ferahlık olarak, kimi zaman da “iyi ki olmamış” dedirten bir anlayış olarak. Allah, kulunu boşlukta bırakmaz; sadece onu olgunlaştırır. Ve insan zamanla şunu öğrenir: Her şey bitti dediğin yer, aslında Allah’ın devreye girdiği yerdir. Sebepler sustuğunda, kudret konuşur. O yüzden insanın yapması gereken tek şey vardır: Güvenmek. Gerisini O’na bırakmak. Çünkü O, kendine sığınanı asla sahipsiz bırakmaz. ........................................................................................... 🌊 Eğer bu satırlar ruhunuza dokunduysa, kelimelerin kıyısında buluşmak için takipte kalın @sirdenizi 🎙️ Seslendirme: @mazlumkiper.official #mazlumkiper #siir #seslendirmesanatçısı #alıntı #şiirsokakta - @sirdenizi