අද උදේ මම ඔෆිස් යන්න පාර පනිද්දී ලොකු ලොරියක් වේගයෙන් මගේ පැත්තට ආවා. මම බය වෙච්ච පාර ඇස් දෙක තද කරලා පියාගත්තා. මට ලොකු හුළඟක් දැනුණා, හැබැයි මාව හැප්පුණේ නැහැ. මම ඇස් ඇරලා බලද්දී මම හිටියේ පාරේ අනිත් පැත්තේ. හැබැයි එතන ඉඳන් හැමදේම අමුතුයි. පාරේ තිබුණ වාහන ඔක්කොම වම් පැත්තෙන් නෙවෙයි, දකුණු පැත්තෙන් ධාවනය වෙනවා. මිනිස්සු ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම්වල පාටවල් හරිම අමුතුයි. මම ඉක්මනට මගේ ගෙදරට දිව්වා. ගෙදර දොර ඇරියේ මගේ අම්මා. හැබැයි අම්මා මාව දැක්ක ගමන් බය වෙලා කෑගැහුවා. "ඔයා... ඔයා කවුද? ඇයි මගේ පුතාගේ මූණ දාගෙන මෙතනට ආවේ?" අම්මා ඇහුවා. මම පුදුම වෙලා කිව්වා "අම්මේ මේ මමනේ..." කියලා. එතකොටම ගෙදර ඇතුළෙන් තව කෙනෙක් එළියට ආවා. මම ගල් වුණා. ඒ ආවේ මම! ඔව්, මම ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුමම ඇඳගත්ත, මගේම රූපය තියෙන තව කෙනෙක්. එයා මගේ දිහා බලාගෙන හීනියට හිනාවුණා. එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ මනුස්සයෙක්ගේ පෙනුමක් නෙවෙයි. මම බයේ පාරට දුවගෙන ආවා. මම මගේ ෆෝන් එක අරන් බැලුවා. ඒකේ සිග්නල් නැහැ. හැබැයි ෆෝන් එකේ උඩ වැටෙන දිනය දැක්කම මගේ පපුව නතර වුණා. අද දිනය 2026 ජනවාරි 31 නෙවෙයි. ඒකේ තිබුණේ 2026 ජනවාරි 32 කියලා! 🗓️ අපේ කැන්ලඩරේ නැති දිනයක් අද මේ ලෝකේ උදා වෙලා. මම පාරේ යන මිනිස්සුන්ගෙන් උදව් ඉල්ලුවා. හැමෝම නතර වෙලා මගේ දිහා බැලුවා. ඒ හැමෝටම තිබුණේ එකම මූණ! මගේ යාළුවා, මගේ අසල්වැසියා, පාරේ යන හිඟන්නා... ඒ හැමෝම මගේම රූපය ගත්ත අය. මම ආයෙත් අර ලොරිය ආපු පාරට දිව්වා. මට තේරුණා මම පාර පනිද්දී මොකක් හරි වැරැද්දක් වෙලා මම වෙනත් මානයකට (Dimension) ඇවිත් කියලා. දැන් මට තියෙන එකම විසඳුම ආයෙත් ලොරියකට හැප්පෙන එකද? මට ඇහෙනවා අර "මම" වගේ හිටපු අය හැමෝම එකතු වෙලා මගේ පස්සෙන් එන සද්දේ. උන් හැමෝම එක හඬින් කියනවා... "ඔයා වැරදි දොරෙන් ඇතුළු වුණේ. දැන් ඔයාට කවදාවත් ආපහු යන්න බැහැ."අද "ජනවාරි 32". මම පාලම් පාරක් අයිනේ ගුලි වෙලා ඉද්දී මගේ පස්සෙන් ආපු ඒ "මම" වගේ පෙනුම තියෙන මිනිස්සු ටික මාව වට කරගත්තා. හැමෝම මගේ දිහා බලාගෙන එකම විදියට හිනා වෙනවා. එතකොටම අර මගේම රූපය තිබුණ "අනෙක් මම" ඉස්සරහට ඇවිත් මගේ කනට කරලා මෙහෙම කිව්වා. "උඹ හිතන්නේ උඹ ආවේ වැරදි ලෝකෙකට කියලද? නෑ මචං... උඹ අවුරුදු 20ක් තිස්සේ හිටියේ වැරදි ලෝකේ. අදයි උඹ ඇත්ත ලෝකෙට ආවේ." මම පුදුම වෙලා එයාගේ මූණ බැලුවා. එයා මගේ අතින් අල්ලලා පාලමෙන් පහළ තියෙන ගඟට මාව තල්ලු කළා. මම වතුර යට ගිලෙද්දී මට පෙනුණා වතුර මතුපිට කණ්ණාඩියක් වගේ දිලිසෙනවා. මම මගේ මුළු ශක්තියම දාලා ඒ කණ්ණාඩිය කඩාගෙන උඩට ආවා. මම ඇස් ඇරලා බලද්දී මම හිටියේ රෝහල් ඇඳක. වටේම දොස්තරලා. මගේ අම්මා අඬ අඬා මගේ අත අල්ලගෙන ඉන්නවා. "දෙවියනේ... මගේ පුතාට සිහිය ආවා! අවුරුදු 10කට පස්සේ!" අම්මා කෑගැහුවා. දොස්තරලා කිව්වේ මම අවුරුදු 10ක් තිස්සේ "කෝමා" (Coma) එකක හිටියා කියලා. මම මෙච්චර කල් ජීවත් වුණ ලෝකය, මගේ යාළුවෝ, මගේ රක්ෂාව... ඒ හැමදේම මගේ හිත ඇතුළේ මම මවාගත්ත හීනයක් විතරයිලු. මට දැනුණේ ලොකු සහනයක්. මම ආයෙත් ඇත්ත ලෝකෙට ආවා කියලා මම සතුටු වුණා. හැබැයි ඒ සතුට තිබුණේ තත්පර කිහිපයයි. හෙදියක් ඇවිත් මගේ ඇඳ අයිනේ තිබුණ චාට් එකේ අද දිනය සටහන් කළා. මම ඒක දකිද්දී මගේ මුළු ඇඟම පණ නැති වුණා. ඒකේ තිබුණේ මෙහෙමයි: දිනය: 2026 ජනවාරි 33 🗓️🌑 මම හෙමීට මගේ අම්මා දිහා බැලුවා. අම්මා හිනාවෙලා මගේ කනට කරලා මෙහෙම කිව්වා... "දැන්වත් තේරුම් ගනින් පුතේ... කොහේ ගියත් උඹට අපෙන් ගැලවීමක් නැහැ. දිනය කියන්නේ අපිට ඕන විදියට වෙනස් කරන්න පුළුවන් ඉලක්කමක් විතරයි." එතකොටයි මම දැක්කේ වාට්ටුවේ හිටපු හැම දොස්තර කෙනෙක්ගෙම, හැම ලෙඩෙක්ගෙම අත්වල ඇඟිලි 6ක් තියෙනවා! මම මගේ අත බැලුවා. මගේ අතෙත් ඇඟිලි 6ක්! මම කවදාවත් ඇත්ත ලෝකෙට ආවේ නැහැ. මම එක හීනයකින් තවත් බියකරු හීනයකට ඇවිත් විතරයි. දැන් මම දන්නවා... මම ඇස් ඇරලා ඉන්න හැම තත්පරයක්ම තවත් ලොකු බොරුවක්. ඔයාලා තවම හිතනවාද ඔයාලා ඉන්නේ ඇත්ත ලෝකේ කියලා? කතාව ගැන ඔයාට හිතෙන දේ කමෙන්ට් කරන්න.. 👇👁️ #foryou #fyp #Love #trending #ghost - @anushkaudayanga31