ဒီမြို့နယ်ဆေးရုံကြီးရဲ့ နံနက်ခင်းတွေဟာ မြူနှင်းတွေနဲ့အတူ အေးမြနေတတ်ပေမဲ့၊ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာတော့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေနဲ့ တာဝန်ကျေပွန်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ နှလုံးသားတွေကြောင့် နွေးထွေးလို့နေပါတယ်။ အလုပ်ဝင်တာ တစ်လကျော်၊ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ခြေချတာ ဆယ်ရက်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ်လွင်သူနာပြုလေး ငါးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ဒီစာလေးကို ရေးမိတာပါ။ ဒီစာကို ရေးနေတဲ့အချိန်မှာ ခွဲစိတ်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီး နားနေခန်းထဲမှာ ခေါင်းလေးငိုက်စိုက်ချကာ ဝမ်းနည်းနေမယ့် မင်းတို့ ငါးယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဆရာ မြင်ယောင်နေမိတယ်...။ ဒီနေ့ ခွဲစိတ်မှုမှာ ကိရိယာတွေ မှားပေးမိလို့၊ ဆရာ့ရဲ့ စိတ်မရှည်တဲ့ အကြည့်တွေကြောင့်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုးသတ်ထားတဲ့ sterile zone ကို မတော်တဆ ထိမိလို့ "ငါဟာ ဘာမှအသုံးမကျပါလား" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေကြပြီလား ကလေးတို့ရယ်။ ဆယ်ရက်ဆိုတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ အမှားပေါင်းများစွာနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို ဆရာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သိထားဖို့က... မင်းတို့ အခု ကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းရဲ့ အရည်အသွေးမဟုတ်ဘူး။ "လူနာအသက်ကို ကယ်ချင်လွန်းလို့၊ အမှားမခံချင်လွန်းလို့" ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မေတ္တာတရားရဲ့ အရည်အသွေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်အပေါ် စေတနာမရှိတဲ့သူဟာ အမှားအတွက် ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျတတ်ဘူး။ အခု မင်းတို့ မျက်ရည်ဝဲနေတယ်ဆိုကတည်းက မင်းတို့ဟာ "သူနာပြုကောင်း" ဖြစ်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီဆိုတာ ဆရာ အာမခံပါတယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲက မီးရောင်အောက်မှာ မင်းတို့ရဲ့ လက်ကလေးတွေ တုန်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ဆရာ့ရင်ထဲမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတို့ လောကမှာ "အမှား" ဆိုတာ "အသက်" နဲ့ ရင်းရတာမို့ ဆရာက တင်းမာပြခဲ့ရတာပါ။ ဆရာ ဆူလိုက်လို့ မျက်တောင်လေးတွေ မှိတ်သွားတဲ့အခါ၊ Mask အောက်ကနေ ရှိုက်သံလေးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ... ဆရာ့ရင်ထဲမှာလည်း မချိပါဘူး။ "တောင်တက်တဲ့သူဟာ ဒူးနာတတ်သလို၊ အသက်ကယ်တဲ့သူဟာလည်း စိတ်ပင်ပန်းတတ်တာ သဘာဝပါပဲ။" ဒီဆေးရုံကြီးရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ မင်းတို့လိုပဲ ငိုခဲ့ရဖူးတဲ့၊ မှားခဲ့ရဖူးတဲ့ သူနာပြုဆရာမကြီးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ သူတို့ဟာ လူနာတွေရဲ့ အားကိုးရာ "အဖြူရောင်နတ်မိမယ်တေကြီးတွေ" ဖြစ်နေကြပြီ။ တစ်နေ့မှာ မင်းတို့လည်း အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာပါ။ အဲဒီနေ့ကျရင် ဒီနေ့ ကျခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပြုံးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ နုနယ်ပေမဲ့ လူနာတွေအတွက်တော့ "နတ်သက်ကြွေတဲ့ လက်များ" ပါပဲ။ မင်းတို့ ပြင်ဆင်ပေးတဲ့ ဂွမ်းစလေးတစ်စ၊ မင်းတို့ ပိုးသတ်ပေးတဲ့ အပ်တစ်ချောင်းဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုကို ပြန်လည်စုံစည်းစေခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ ဘယ်လောက် မွန်မြတ်တဲ့ အလုပ်လဲဆိုတာ တွေးပြီး ဂုဏ်ယူလိုက်စမ်းပါ။ ကဲ... မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပါတော့။ မနက်ဖြန် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးကို ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ၊ အခုထက် ပိုတောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ၊ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ ဝင်လာခဲ့ကြပါ။ ဆရာကတော့ မင်းတို့ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ စောင့်နေပါ့မယ်။ မင်းတို့ ငါးယောက်လုံးဟာ ဆရာ့အတွက်တော့ "ဒီဆေးရုံကြီးရဲ့ ရတနာလေးတွေ" ပါပဲ။ #fyp - @dr.khun.sai