@monitor.apitouu: Sedação na UTI: o equilíbrio entre conforto e segurança 💉🏥 Conhecer os principais sedativos usados na UTI é essencial para garantir analgesia, conforto e estabilidade do paciente crítico. A escolha depende do quadro clínico, da resposta hemodinâmica e do objetivo da sedação. 🔎 Lembre-se: a sedação ideal é sempre a mínima necessária, guiada por escalas como RASS e SAS. #UTI #Sedação #PacienteCrítico #Enfermagem #TerapiaIntensiva

atecnica
atecnica
Open In TikTok:
Region: BR
Friday 06 February 2026 22:15:10 GMT
28438
1171
1
200

Music

Download

Comments

f.domingos.1
Zua :
gratidão pelo conhecimento de sedução ou fármaco usados na UTI
2026-02-07 03:51:35
0
To see more videos from user @monitor.apitouu, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Bəzən insana verdiyin zərəri izah etmək mümkün olmur. Çünki bəzi insanlar yalnız öz hiss etdikləri ağrını anlayırlar. Sənin susmağını, uzaqlaşmağını, gecələr içində apardığın mübarizəni, bir sözün arxasında gizlənən yüzlərlə düşüncəni görmürlər. Onlar üçün hər şey sadəcə “oldu və keçdi”dir. Amma sən bilirsən ki, bəzi şeylər keçmir — sadəcə insan onları özü ilə daşımağı öyrənir. Ən ağır tərəfi də budur: sən bir insanın sənə verdiyi zərəri bəlkə də bağışlaya bilərsən, amma onun həmin zərəri verdiyinin fərqində olmamasını qəbul etmək daha çətindir. Çünki insanın səhv etməsi başadüşüləndir. Hamımız səhv edirik. Bəzən düşünmədən danışırıq, bəzən yanlış qərar veririk, bəzən öz eqomuzu qarşı tərəfin hisslərindən üstün tuturuq. Amma insan sevdiyi birini incitdiyini görüb yenə də heç nə olmamış kimi davam edirsə, məsələ artıq səhvdən çıxır. Çünki sevgi yalnız “səni sevirəm” demək deyil. Sevgi qarşısındakı insanın gözlərindəki dəyişiklikləri görə bilməkdir. Səsindəki soyuqluğu hiss etməkdir. Əvvəlki kimi danışmadığını, əvvəlki kimi gülmədiyini, əvvəlki kimi həvəs göstərmədiyini anlamaqdır. Bəzən insan “mən nə etdim?” sualını verməlidir. Çünki hər ayrılığın, hər susmağın, hər uzaqlaşmanın arxasında görünməyən səbəblər olur. Bir insanı itirmək qorxusu olmayan adama bağlılığın nə olduğunu necə başa salasan? Sənin yoxluğunun onun həyatında nə dəyişəcəyini düşünməyən birinə varlığının dəyərini necə izah edəsən? Səni incitdiyi halda bir dəfə belə “görəsən, onun içində nə qırıldı?” deyə düşünməyən insana sənin ağrını necə anlatmaq olar? Bəzən insan qarşısındakını itirəndə deyil, onu itirmək üzrə olduğunu hiss edəndə dəyişir. Amma bəzi insanlar son ana qədər heç nə anlamırlar. Sən gedəndə belə bunu bir seçim kimi görürlər, nəticə kimi yox. Halbuki sən bir gündə getməmisən. Səndən əvvəl çox şey gedib: səbrin, inamın, həvəsin, əvvəlki kimi inanmaq qabiliyyətin... İnsan birdən-birə soyumur. Əvvəl çox şeyə göz yumur. Sonra bəzi sözləri içinə atır. Sonra bəzi davranışları özünə izah etməyə çalışır. “Bəlkə yorğundur”, “bəlkə bilmədən etdi”, “bəlkə düzələr” deyir. Hər dəfə bir az daha çox anlayış göstərir. Amma hər anlayışın da bir sonu var. Bir gün insan artıq izah etməyə çalışmır. Çünki anlayır ki, qarşı tərəf anlamadığı üçün yox, anlamağa ehtiyac duymadığı üçün anlamır. Və ən ağır dönüş nöqtəsi də elə budur. Sən artıq “məni niyə belə etdin?” demirsən. “Mən sənə nə etdim?” də demirsən. Sadəcə susursan. Çünki bəzi cavabların artıq heç bir mənası qalmır. İnsanın ən böyük itkisi sevdiyi insanı itirmək deyil. Bəzən ən böyük itki həmin insanın yanında özünü itirməkdir. Öz dəyərini unutmaq, qarşı tərəfin dəyişməsini gözləyə-gözləyə özünü yormaq, hər dəfə bir az daha çox güzəştə getmək və sonda “mən niyə bu qədər dözdüm?” sualını özünə verməkdir. Ona görə də verdiyin zərərin fərqində olmayan insana nəyi necə başa salacaqsan? Bəlkə də heç nə. Çünki bəzi şeylər sözlə başa salınmır. Bəzi şeyləri insan yalnız yaşadıqdan sonra anlayır. Bir gün özü sənin verdiyin dəyəri başqa bir insanda axtaranda, özü birini itirməkdən qorxanda, özü gecələr “kaş ki...” deyəndə anlayacaq. Amma o gün gəldikdə sən artıq əvvəlki sən olmayacaqsan. Çünki bəzi insanlar bizi itirəndə yox, biz onların içindəki yerimizi itirəndə həyatımızdan çıxırlar. Və bəlkə də həyatın ən acı həqiqəti budur: Sənin çəkdiyin ağrını sənə yaşadan insan, çox vaxt o ağrının nə qədər böyük olduğunu heç vaxt bilməyəcək. Çünki bəzi insanlar yalnız itirdiklərinin qiymətini anlayırlar — itirərkən yox, itirdikdən sonra.
Bəzən insana verdiyin zərəri izah etmək mümkün olmur. Çünki bəzi insanlar yalnız öz hiss etdikləri ağrını anlayırlar. Sənin susmağını, uzaqlaşmağını, gecələr içində apardığın mübarizəni, bir sözün arxasında gizlənən yüzlərlə düşüncəni görmürlər. Onlar üçün hər şey sadəcə “oldu və keçdi”dir. Amma sən bilirsən ki, bəzi şeylər keçmir — sadəcə insan onları özü ilə daşımağı öyrənir. Ən ağır tərəfi də budur: sən bir insanın sənə verdiyi zərəri bəlkə də bağışlaya bilərsən, amma onun həmin zərəri verdiyinin fərqində olmamasını qəbul etmək daha çətindir. Çünki insanın səhv etməsi başadüşüləndir. Hamımız səhv edirik. Bəzən düşünmədən danışırıq, bəzən yanlış qərar veririk, bəzən öz eqomuzu qarşı tərəfin hisslərindən üstün tuturuq. Amma insan sevdiyi birini incitdiyini görüb yenə də heç nə olmamış kimi davam edirsə, məsələ artıq səhvdən çıxır. Çünki sevgi yalnız “səni sevirəm” demək deyil. Sevgi qarşısındakı insanın gözlərindəki dəyişiklikləri görə bilməkdir. Səsindəki soyuqluğu hiss etməkdir. Əvvəlki kimi danışmadığını, əvvəlki kimi gülmədiyini, əvvəlki kimi həvəs göstərmədiyini anlamaqdır. Bəzən insan “mən nə etdim?” sualını verməlidir. Çünki hər ayrılığın, hər susmağın, hər uzaqlaşmanın arxasında görünməyən səbəblər olur. Bir insanı itirmək qorxusu olmayan adama bağlılığın nə olduğunu necə başa salasan? Sənin yoxluğunun onun həyatında nə dəyişəcəyini düşünməyən birinə varlığının dəyərini necə izah edəsən? Səni incitdiyi halda bir dəfə belə “görəsən, onun içində nə qırıldı?” deyə düşünməyən insana sənin ağrını necə anlatmaq olar? Bəzən insan qarşısındakını itirəndə deyil, onu itirmək üzrə olduğunu hiss edəndə dəyişir. Amma bəzi insanlar son ana qədər heç nə anlamırlar. Sən gedəndə belə bunu bir seçim kimi görürlər, nəticə kimi yox. Halbuki sən bir gündə getməmisən. Səndən əvvəl çox şey gedib: səbrin, inamın, həvəsin, əvvəlki kimi inanmaq qabiliyyətin... İnsan birdən-birə soyumur. Əvvəl çox şeyə göz yumur. Sonra bəzi sözləri içinə atır. Sonra bəzi davranışları özünə izah etməyə çalışır. “Bəlkə yorğundur”, “bəlkə bilmədən etdi”, “bəlkə düzələr” deyir. Hər dəfə bir az daha çox anlayış göstərir. Amma hər anlayışın da bir sonu var. Bir gün insan artıq izah etməyə çalışmır. Çünki anlayır ki, qarşı tərəf anlamadığı üçün yox, anlamağa ehtiyac duymadığı üçün anlamır. Və ən ağır dönüş nöqtəsi də elə budur. Sən artıq “məni niyə belə etdin?” demirsən. “Mən sənə nə etdim?” də demirsən. Sadəcə susursan. Çünki bəzi cavabların artıq heç bir mənası qalmır. İnsanın ən böyük itkisi sevdiyi insanı itirmək deyil. Bəzən ən böyük itki həmin insanın yanında özünü itirməkdir. Öz dəyərini unutmaq, qarşı tərəfin dəyişməsini gözləyə-gözləyə özünü yormaq, hər dəfə bir az daha çox güzəştə getmək və sonda “mən niyə bu qədər dözdüm?” sualını özünə verməkdir. Ona görə də verdiyin zərərin fərqində olmayan insana nəyi necə başa salacaqsan? Bəlkə də heç nə. Çünki bəzi şeylər sözlə başa salınmır. Bəzi şeyləri insan yalnız yaşadıqdan sonra anlayır. Bir gün özü sənin verdiyin dəyəri başqa bir insanda axtaranda, özü birini itirməkdən qorxanda, özü gecələr “kaş ki...” deyəndə anlayacaq. Amma o gün gəldikdə sən artıq əvvəlki sən olmayacaqsan. Çünki bəzi insanlar bizi itirəndə yox, biz onların içindəki yerimizi itirəndə həyatımızdan çıxırlar. Və bəlkə də həyatın ən acı həqiqəti budur: Sənin çəkdiyin ağrını sənə yaşadan insan, çox vaxt o ağrının nə qədər böyük olduğunu heç vaxt bilməyəcək. Çünki bəzi insanlar yalnız itirdiklərinin qiymətini anlayırlar — itirərkən yox, itirdikdən sonra.

About