@drnokchalida: การแต่งกายสตรีไทยยุคต้นรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 1–3 ประมาณ พ.ศ. 2325–2394) การแต่งกายของสตรีไทยในยุคต้นรัตนโกสินทร์มีลักษณะสืบทอดมาจากสมัยอยุธยา เน้นความเรียบง่าย สง่างาม และเหมาะกับภูมิอากาศร้อนชื้น โดยมีองค์ประกอบหลักดังนี้ 1. ผ้านุ่ง (ผ้าซิ่น / ผ้านุ่งจีบ) • ใช้ผ้าผืนยาวพันรอบเอว เรียกว่า “ผ้านุ่ง” • นิยม นุ่งแบบจีบหน้านาง คือการจับจีบด้านหน้าให้เป็นระเบียบ • ผ้าที่ใช้มักเป็น • ผ้าไหม • ผ้าฝ้าย • ผ้าลาย เช่น ลายริ้ว ลายดอก • สีและลวดลายบอกฐานะ เช่น ชนชั้นสูงใช้ผ้าไหมลายงดงาม 2. การห่มสไบ (ผ้าสไบ) • ใช้ผ้าผืนยาวพาดเฉียงไหล่ เรียกว่า “สไบ” • เรียกการห่มแบบนี้ว่า ห่มสไบเฉียง • ใช้แทนเสื้อ (สมัยนั้นยังไม่นิยมใส่เสื้อ) • สตรีชั้นสูงใช้ผ้าไหมเนื้อละเอียด 3. การไม่สวมเสื้อ (ในบางโอกาส) • ในชีวิตประจำวัน สตรีมัก • นุ่งผ้า + ห่มสไบ • ไม่สวมเสื้อแบบตะวันตก • เสื้อเริ่มแพร่หลายมากขึ้นในช่วงปลายรัตนโกสินทร์ เมื่อได้รับอิทธิพลตะวันตก 4. ทรงผม • นิยมไว้ ผมสั้นทรงปีก • ลักษณะคล้ายผมสั้น ด้านข้างยาวกว่าด้านบนเล็กน้อย • เป็นแบบอย่างของสตรีทั่วไปในยุคนั้น 5. เครื่องประดับ • สตรีชั้นสูงนิยมสวม • สร้อยคอทองคำ • กำไล • ต่างหู • เข็มขัดทอง • สตรีสามัญชนสวมเครื่องประดับน้อยกว่า #ชุดไทย #chudthai #สไบ #thaiculture #สานศิลป์10แผ่นดิน

ดร.นกชลิดา เถาว์ชาลี

Open In TikTok:

Region: TH

Friday 13 February 2026 06:10:26 GMT