Mohamed AlHakim🇹🇷 :
Sizi Kurtaran Eli Unutan İnsan
İnsan doğasının en acı paradokslarından biri şudur: İnsan, hayatın en karanlık anlarında kendisini kurtaracak bir el arar. O ele son umuduymuş gibi tutunur ve hayatta kalmasını ona borçlu olduğuna inanır.
Ancak güvenli kıyıya ulaştığında, zihin geçmişi yeniden yazmaya başlar. Minnettarlık zamanla alışkanlığa, alışkanlık ise kayıtsızlığa dönüşür. Sonunda ego sessizce fısıldar: "Bunu kendi başıma başardım." Böylece onu karanlıktan çıkaran el küçümsenir, unutulur, hatta inkâr edilir.
En derin ihanet her zaman açık bir düşmanlık değildir. Bazen, herkes sırtını döndüğünde yanında duran insanı görmezden gelmektir. Bazen, ayağa kalkabilmeniz için yükünüzü omuzlayan kişiyi, artık ona ihtiyacınız kalmadığında unutmaktır.
Psikoloji, bazı insanların kendilerine yardım edenlerden uzaklaşmasının nedenlerinden birinin, o yardımın onlara en zayıf ve en çaresiz oldukları günleri hatırlatması olduğunu söyler. Minnettarlığı yaşamak yerine, gururlarını korumak için o dönemi ve kendilerini kurtaran insanı hafızalarından silmeye çalışırlar.
Belki de bu yüzden yalnızlık bazen bir ceza değil, bir kurtuluştur. Çünkü insanı acı veren hatıralardan, vefasız insanlardan ve sadakatin değil, çıkarın üzerine kurulmuş ilişkilerin yükünden uzaklaştırır.
İyilik yapın; çünkü bu sizin karakterinizi yansıtır. Minnettarlık ise o iyiliği gören insanın karakterini ortaya koyar. Her kurtardığınız insanın sizi hatırlayacak kadar güçlü bir vicdana sahip olmasını beklemeyin.
2026-07-11 00:30:53