Doraa💤 :
Bəzən insan ən çox darıxdığı adamın səsini belə xatırlamağa çalışır. Vaxt keçir, illər dəyişir, amma bəzi boşluqlar heç vaxt dolmur. Ata deyəndə ağla təkcə bir insan gəlmir, güvən gəlir, arxa gəlir, "mən buradayam" hissi gəlir. O hiss olmayanda insan nə qədər güclü görünməyə çalışsa da, içində həmişə səssiz bir həsrət yaşayır.
Həyat davam edir, hamı "alışarsan" deyir. Amma bəzi yoxluqlara alışmaq olmur. Sadəcə insan o ağrıyla yaşamağı öyrənir. Elə günlər olur ki, danışmağa çox sözün olur, amma həmin sözləri eşidəcək adam artıq yanında olmur. İçində qalan hər cümlə, deyilməmiş hər "ata" zamanla ağır bir yükə çevrilir.
Bəzən küçədə bir ata ilə övladını görmək, kiminsə "ata" deyə səslənməsi, köhnə bir şəkil, ya da tanış bir mahnı insanın ürəyində illərlə gizlənən yaraları yenidən oyadır. Heç kim hiss etmir, amma insan içində min dəfə keçmişə qayıdır. Kaş zaman bir anlıq dayansaydı, kaş bir dəfə də olsun o səs yenidən eşidilsəydi, kaş deyə bilmədiyimiz bütün sözləri deməyə fürsət olsaydı. Çünki bəzi peşmanlıqların və həsrətin nə vaxtı keçir, nə də yükü azalır.
Bəlkə də insan böyüdükcə atasını daha yaxşı anlayır. Onun susaraq çəkdiyi əziyyətləri, göstərmədiyi yorğunluğu, ailəsi üçün verdiyi mübarizəni... Kaş bəzi qucaqların vaxtı bitməsəydi, kaş bəzi insanlar heç vaxt xatirəyə çevrilməsəydi. Çünki bəzi həsrətlər nə qədər zaman keçsə də, ilk günkü kimi ürəyi sızlatmağa davam edir...
2026-08-04 17:44:44