სულ ვუყურებ ცხოვრებას და ვხვდები, რომ ადამიანები საოცარი მსახიობები ვართ. ვიღიმით მაშინაც კი, როცა გული გვტკივა. ვამშვიდებთ სხვებს მაშინ, როცა თავად გვჭირდება ყველაზე მეტად ვინმეს სიტყვა. ვატარებთ ბედნიერების ნიღაბს, რადგან ასე უფრო მარტივია ან უბრალოდ ასეა საჭირო. ასე ნაკლებად ჩანს ჩვენი ტკივილი, ჩვენი სიჩუმე, ჩვენი დაღლილობა. მაგრამ სიმართლე ის არის, რომ ბევრ ჩვენგანს გულში ისეთი რამეები აქვს, რასაც ვერავის ვეუბნებით. სიტყვებიც კი ზოგჯერ უძლური ხდება. ჰო… მათ შორის მეც ვარ. შეიძლება გარედან ძლიერი და მშვიდი ვჩანდე, მაგრამ ჩემს შიგნითაც არის ისტორიები, რომლებსაც მხოლოდ სიჩუმე იცის.ისტორიები რომლების გახსენებასაც თავს ვარიდებ რადგან მკლავს ის დაკარგული დრო რამააც თავდაყკრა დააყენა ცხოვრება.მკლავს ფაქტენი რისი შეცვლაც აღარ შემიძლია. ალბათ ამიტომ ვწერ… ზოგჯერ სიტყვები ერთადერთი ადგილია, სადაც ადამიანი მართლა ნამდვილი ხდება.“ ამიტომ ძალიან მარტივია აქაც ნიღაბ აფარებულმა ვწერო დარდი, რომელიც ბევრ ადამიანს აერთიანებს.სადღაც ნუგეშიც არის როცა ვიღაცა შენს სიტყვებს ითავისებს და მერე ვფიქრობ რომ მარტო არ ვარ კი დარდია და ტკივილია მაგრამ არ ვარ მარტო. - @usersh976ycqo6