Күндер өтуде түндер өтуде бірақ сол бір сезім неге айналып өтіп кетпейді? Неге сол сәттті жәй ұмыта салу қиын… көз жаспен шыққан сағыныш сағым болудың орнынан көзге елең ете кала береді. Арамызда ұзақ жол болсада, біз жүрген көшелер бұл жақта жок болсада неге келе беред көзге. Жүрек шіркін кашан сол бір сезімді ұмытады екен. Бүгін түсінгенім мен ол адамды бұрын сүйгендей сүймеймін, жәй ғана сүйген сәттерді сүйеді екем сағынады екем. Уақыт келер! Уақыт әкелер өзі өз қалауын. Бірақ қазір сағынғаннанда сарғайғанннанда пайда жок. Ол өз жолын құруда менде.💔