Dünyanın ən ağır yükü nədir bilirsənmi? Çiyində daşınan yüklər yox, ürəyə qıfıllanan o kimsəsiz duyğulardır. İnsan bəzən öz daxilində elə itir ki, yolunu tapmaq üçün əlini uzadanda sadəcə soyuq divarlara toxunur. Sanki hər kəs danışır, hər kəs gülür, hər kəs harasa tələsir, amma sən zamanın dayandığı o nöqtədə ilişib qalmısan. İçindəki o boşluq... O qədər böyükdür ki, içinə nə qədər təsəlli töksən də dolmaq bilmir. Çünki bəzi yaralar var ki, qanamağa yer axtarmır, sadəcə daxildən sızıldayaraq ruhu çürüdür. Ən çox da gecələr... Gecənin o qatı qaranlığı çökəndə, hər kəs öz yuxusuna çəkiləndə, sən öz fikirlərinlə baş-başa qalırsan. Bax o zaman tavan sanki üstünə gəlir, xatirələr bir-bir gözünün önündən keçir və sən hər xatirədə bir az daha əksildiyini hiss edirsən. Niyə belə çətindir? Bəlkə də çox dəyər verdik, bəlkə də həyatın mərkəzinə qoyduğumuz insanlar bizi o mərkəzin kənarına itələdi. İnsan ən çox güvəndiyi yerdən qırılınca, bir daha heç bir yerə sığına bilmir. Güvən bir dəfə sarsıldısa, artıq hər kəs sənə yad görünür. Ümid bir dəfə söndüsə, günəş doğsa belə sənin dünyan qaranlıq qalır. Sevgi bir dəfə yarımçıq qaldısa, bütün cümlələrin nöqtəsi vaxtından əvvəl qoyulur. Yorulmaq təkcə fiziki bir hal deyil. Ruhun yorulması daha betərdir. Ayaqların yerisə də, xəyallarının iflic olduğunu görmək adamı mənən bitirir. Səhər oyananda "yenəmi eyni gün?" sualını vermək, yaşamaq deyil, sadəcə nəfəs almaq üçün mübarizə aparmaqdır. Sanki bir dənizin ortasındasan, sahil görünmür, qollarında isə üzməyə taqət qalmayıb. Sadəcə suyun səni hara aparacağını gözləyirsən. Səssizliyin Səsi İnsanlar sənə "keçər" deyirlər. Amma heç kim soruşmur ki, "nəyi yıxıb keçər?". Bəzi şeylər keçmir, sadəcə biz onlarla yaşamağa öyrəşirik. Kədər bizim kölgəmizə çevrilir. Hara getsək, kiminlə gülsək də, o kölgə həmişə ordadır. Bir mahnıda, bir qoxuda, bir küçə döngəsində yenidən qarşına çıxır. Amma bil ki, bu hissləri yaşayan tək sən deyilsən. Bu gün bu sətirləri oxuyarkən gözlərin dolursa, deməli, ürəyin hələ də sağdır, hələ də hiss edir. Kədərli olmaq zəiflik deyil, sadəcə çox sevməyin, çox inanmağın və çox insan olmağın bədəlidir. Ruhun elə bir qışındadır ki, baharın gələcəyinə inanmaq.. - @tor1modosu