Уакыт өте келе ешкімге ренжімеуді, ешкімнен ештеге кутпеуді, тіпті сөйлеспей ак журуді уйренеді екенсін,.....Өйткені нағыз тыныштық сыртқы әлемнен емес, өз ішіңнен табылатынын түсінесің. Бұрын біреудің сөзіне көңілің түссе, қазір ол сөздердің сенің шынайы болмысыңа еш қатысы жоқ екенін білесің. Сөйлесуден гөрі үнсіздіктің салмағы басым екенін ұғынған сәтте, артық сөз бен артық адамнан өзіңді алыс ұстай бастайсың. ...Бұл — жалғыздық емес, бұл — өз-өзіңе оралу. Адамдардан үміт үзу арқылы сен ешкімге тәуелді емес екеніңді сезінесің. Өкпе-реніштің тек сенің иығыңа жүк екенін түсінгенде, кешіруді емес, жіберуді үйренесің. Ешкімнен ештеңе күтпеген кезде ғана, тағдырдың әрбір сыйына шын жүрекпен қуана аласың. ...Сырттай суық көрінгеніңмен, іштей әлдеқайда мейірімді бола түсесің. Тек ол мейірімді енді бәріне бірдей шашпай, тек ең жақын, ең адал жандарға ғана сақтайтын боласың. Көп сөйлегеннен көрі, көп тыңдағанды, көп дәлелдегеннен көрі, жай ғана күлімсіреп бұрылып кеткенді жөн көресің. Түйін: Бұл кезең — адамның өз шекарасын сызып, өзін бағалай бастаған шағы. Ешкімге ренжімеу — бұл бейжайлық емес, бұл өз энергияңды бос нәрсеге жұмсамауды үйрену. - @i.r.m.84