@sirdenizi: Bir yerde insanın sesi değişiyor… Eskiden anlatmak isterken susmayı öğreniyor. Çünkü anlıyorsun; herkes duymak istemiyor, herkes anlamak zorunda da değil. Sonra fark ediyorsun… Sen aslında hayatla savaşmıyormuşsun. İnsanlarla da değil. Sen, sana ait olmayan yüklerin altında eziliyormuşsun. Başkasının beklentileri… Geçmişin ağırlığı… Olmamış ihtimallerin pişmanlığı… Hepsini sırtına almışsın da “ben güçlüyüm” diye kendini avutmuşsun. Ama güç bu değilmiş. Güç, bırakabilmekmiş. Çünkü insan en çok da taşımaması gereken şeyleri taşıdığı için yorulur. Ve bir gün… Gerçekten yorulduğunda değil, gerçekten anladığında değişir. O gün kavga bitmez aslında… Sadece yön değiştirir. Artık dışarıyla değil, içeride kalan o son yüklerle vedalaşırsın. Ve işte o zaman… İlk defa hafiflersin.