Eil :
kahit gaano ka kaalaga minsan hindi pa rin talaga sapat noh? I grew up with everything I need, mahirap mn pero na p-provide naman. Pero I also grew up understanding how difficult life has been for us, kaya since elem never akong nawalan ng pagkaka-kitaan. Bata palang alam ko na sa sarili ko na yong perang meron ako ay pera para sa mga bagay na gusto ko pero hindi mabigay nila mama kase nga mas may importanteng paglalaanan ng pera. At na intindihan ko yon. Nagtitinda ako, hindi ako nag snacks, kase na g-guilty ako, kase nga sayang e. SH nag start ako mag tutor hanggang college and on my 4th year I realised walang natira saakin, pati memory halos wala, kase sayang yong pera na sana pang bili nlang ng mga pang project oh di kaya requirements sa school, or may mautang sila mama kapag gipit (which is never nabayaran). And doon ko na realise na kahit pala nakaka guilty dapat matuto tayong mabuhay para sa sarili natin. Hindi naman talaga ako nagsisisi pero sana lng binili ko yong Isang box ng mini pizza noong elem, or Milo juice sa canteen, spaghetti, siomai rice na kinaguluhan nuon, sumama sa mga swimming, gumala kahit saan, at e enjoy yong mga bagay na pinaghirapan ko namang pagtrabahuan. Ngayon kahit nakaka guilty, sinusubukan kong lumabas, kumain sa mga restaurant at fast food chains na pangarap ko lang nuon, at gastuhin yong perang kinikita ko. Minsan nasusumbatan paring gala lng ng gala (once or thrice a week minsan wala pa kase super busy ng sched sa health care) at gastos lng ng gastos, masakit mn pero at least makita ko yong pinaghirapan ko. Ngayon na saakin lng nagagastos ang pera ko, napatanong nlang talaga ako kung saan na yong mga na sweldo ko for the past years eh hindi naman ako gumagala at lalong hindi bumibili ng pagkain hanzna
2026-04-11 11:17:48