داستان حضرت عزیر (ع) در آیه ۲۵۹ سوره بقره، حکایت پیامبری است که از شهری ویران‌شده (احتمالاً بیت‌المقدس پس از حمله بخت‌النصر) عبور کرد و در چگونگی زنده شدن مردگان شک کرد [۱، ۵]. خداوند او را ۱۰۰ سال میراند و سپس زنده کرد، در حالی که الاغش استخوان شده بود اما غذا و نوشیدنی‌اش سالم مانده بود؛ این معجزه نشانه‌ای بر قدرت خدا در معاد بود [۴، ۶]. جزئیات داستان حضرت عزیر در قرآن: شک و حیرت: عزیر وقتی ویرانه‌های شهر را دید، از خود پرسید چگونه خداوند این مردگان را دوباره زنده می‌کند [۸]؟ مرگ و زنده شدن پس از ۱۰۰ سال: خداوند جان او را گرفت و صد سال در همان حالت نگاه داشت [۶]. پس از آن، او را زنده کرد و پرسید چه مدت خواب بوده‌ای؟ او گفت یک روز یا بخشی از روز [۶، ۸]. نشانه قدرت الهی: خداوند به او گفت صد سال مرده بودی. به استخوان‌های الاغت نگاه کن که چگونه آن‌ها را جمع کرده و زنده می‌کنیم [۳، ۴]. سالم ماندن غذا: در حالی که خودش و الاغش پس از ۱۰۰ سال تغییر کرده بودند (یا متلاشی شده بودند)، غذا و نوشیدنی او که همراهش بود هیچ تغییری نکرده بود [۶]. اقرار به قدرت خدا: پس از مشاهده این صحنه، عزیر یقین پیدا کرد که خداوند بر هر کاری تواناست - @yasinsirat