Celina’s Anime Channel
Region: US
Tuesday 14 April 2026 13:28:30 GMT
614602
14316
69
350
Music
Download
Comments
negroooo :
the boy:
2026-04-18 07:20:28
251
milhousefan101 :
That boy does now look like Homer
2026-04-14 16:53:27
98
Maxi patxi :
the boy is biological son of simpsons Maggie was adopted
2026-05-17 14:48:26
5
@waild_is_cool :
maggie: marge that boy: homer
2026-06-05 07:33:24
0
Roe Hubbard :
2026-06-03 10:10:00
1
betlog :
im watching this in 12 00 am
2026-05-20 16:01:01
0
Istvan Live :
CHECKK MY REPOST
2026-04-19 00:51:46
2
XAND3R_COVEN :
apple
2026-06-07 01:25:53
0
lei❤️ :
uhhhh......
2026-04-15 02:05:35
5
MIRAS👾 :
☆⚜️MIRAS⚜️☆
2026-05-20 14:31:27
0
official.DaRksyStem :
hold
2026-05-03 02:17:17
0
d :
JJ
2026-05-12 05:53:09
0
𝘈𝘭𝘦𝘹 :
ayo
2026-04-14 13:48:16
2
Marcus&Greyson :
spoiler alert homer is the dad
2026-04-20 19:54:56
3
shae shae🤍 :
that’s where she got her bow
2026-04-17 09:37:49
2
❤💛💙ᒪᑌᖴᖴY ᖇᗩᑎTՏ💙💛❤ :
didn't she have arty Ziff as her ex
2026-04-17 10:17:52
1
mavrick :
I just saw that 1 minute ago on a different profile
2026-04-17 15:55:13
0
Xenoblade :
is that the baby that the Simpsons abondon in the hospital while adopting the demon Maggie?
2026-04-21 07:17:19
0
Tshezin Tshering :
🥰🥰🥰
2026-04-15 01:59:27
1
Shayqan M :
😁😁😁
2026-06-14 17:57:17
0
marko :
😳😳😳
2026-04-14 13:53:09
0
To see more videos from user @celinaanimechannel, please go to the Tikwm
homepage.
![បេះដូងលោកតា [គ្រាប់បែកមិនផ្ទុះ… តែការឈឺចាប់នៅតែផ្ទុះក្នុងបេះដូងខ្មែរ] នេះជាគ្រាប់ MK-84 ដែលទម្លាក់ពីលើយន្តហោះរបស់កងទ័ពអាកាសរបស់ថៃ មកលើកម្ពុជាកាលពីសង្គ្រាមឈ្លានពានជុំទីពីរនាពេលកន្លងទៅ ។ អារម្មដែលបានឃើញគ្រាប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៌ពើតផ្សាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះទង្វើអមនុស្សធម៌របស់ទាហានថៃ ឈ្លានពាន ។គ្រាប់ទាំងពីរនេះជាគ្រាប់ទម្លាក់ចំផ្ទះប្រជាជនស៊ីវិល ក្បែពាងទឹកតែមិនផ្ទុះ ហើយមួយគ្រាប់ទៀត នៅតំបន់ថ្មដូន មិនផ្ទុះដែលកប់ជម្រៅរហូត១៧ម៉ែត្រ ក្រៅពីនោះ មានគ្រាប់បែកចង្កោម. គ្រាប់បែកគីមី ជាច្រើនទៀតដែលបានទម្លាក់កំទេចវត្តអារាម ស្ភានថ្នល់ សាលារៀន មន្ទីពេទ្យ ប្រាសាទបុរាណរបស់ខ្មែរ។ ខ្មែរ បានឆ្លងកាត់ហើយ ឃើញនឹងភ្នែកហើយ នៅលេបទំនីញរបស់សៀមទៀតមែនទេ ? ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដ៏ធំសម្បើមទាំងពីរនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនមែនកំពុងសម្លឹងមើលវត្ថុលោហៈចាស់ៗដែលសល់ពីសង្គ្រាមនោះទេ។ ខ្ញុំកំពុងសម្លឹងមើលសាក្សីរស់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ឈឺចាប់មួយ ដែលបានបន្សល់ទុកស្នាមរបួសនៅលើទឹកដីខ្មែរ និងនៅក្នុងដួងចិត្តប្រជាជនខ្មែររាប់ជំនាន់។ អ្នកប្រឆាំង និងរាជរដ្ឋាភិបាល វាគ្រាន់តែជាគ្រាប់បែកធំពីរគ្រាប់ ដែលត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញសម្រាប់រំឭកអតីតកាល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលជាសាក្សីម្នាក់នៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះ វាមានអត្ថន័យលើសពីនេះរាប់រយដង។ ខ្ញុំមិនបានស្គាល់សង្គ្រាមតាមរយៈទំព័រសៀវភៅទេ។ ខ្ញុំមិនបានរៀនអំពីសង្គ្រាមតាមរយៈភាពយន្តឯកសារទេ។ ខ្ញុំបានឃើញវាដោយភ្នែកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានឮសំឡេងវាដោយត្រចៀកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចនៃសង្គ្រាមដោយខ្លួនឯង។ ថ្ងៃនេះ ពេលខ្ញុំឈរមើលគ្រាប់បែកទាំងនេះ អនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនបានហូរត្រឡប់មកវិញដូចជាខ្សែភាពយន្តដែលមិនអាចបញ្ឈប់បាន។ សំឡេងយន្តហោះដែលបន្លឺលើមេឃ។ សំឡេងផ្ទុះដែលធ្វើឱ្យដីញ័រ។ សំឡេងមនុស្សស្រែករត់រកទីជ្រក។ ទឹកភ្នែករបស់ម្តាយដែលបារម្ភពីកូន។ ភ្នែកកុមារដែលពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច។ ទាំងអស់នេះ គឺជារូបភាពដែលនៅតែរស់នៅក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ គ្រាប់បែកមួយក្នុងចំណោមគ្រាប់ទាំងនេះ ត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាបានធ្លាក់ចំផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋស៊ីវិល ប៉ុន្តែមិនផ្ទុះ។ នៅពេលខ្ញុំគិតដល់រឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចមិនសួរខ្លួនឯងបានទេថា តើមានជីវិតប៉ុន្មានដែលត្រូវបានសង្គ្រោះដោយសារតែវាមិនផ្ទុះ? តើមានកុមារប៉ុន្មាននាក់ដែលបានបន្តរស់? តើមានគ្រួសារប៉ុន្មានដែលមិនត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក? គ្រាប់បែកមួយទៀត ត្រូវបានរកឃើញកប់ជ្រៅក្នុងដីរហូតជាង១៧ម៉ែត្រ វាហាក់ដូចជាសម្រែកស្ងៀមស្ងាត់ ដែលរំឭកយើងថា សង្គ្រាមអាចបញ្ចប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែស្លាកស្នាមរបស់វានៅតែមាន។ សង្គ្រាមមិនត្រឹមតែសម្លាប់មនុស្សទេ។ សង្គ្រាមសម្លាប់ស្នាមញញឹម។ ឭសង្គ្រាមសម្លាប់ក្តីសង្ឃឹម។ សង្គ្រាមសម្លាប់អនាគត។ សង្គ្រាមធ្វើឱ្យកុមារបាត់បង់កុមារភាព ធ្វើឱ្យម្តាយបាត់បង់កូន ធ្វើឱ្យកូនបាត់បង់ឪពុកម្តាយ និងធ្វើឱ្យសង្គមទាំងមូលរស់នៅជាមួយរបួសដែលមើលមិនឃើញ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ជាងគេ គឺមិនមែនការមើលឃើញគ្រាប់បែកទាំងនេះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ គឺការគិតដល់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ដែលបានរស់នៅក្រោមស្រមោលនៃសង្គ្រាម។ គិតដល់វត្តអារាមដែលត្រូវបានបំផ្លាញ។ គិតដល់សាលារៀនដែលត្រូវបានបិទ។ គិតដល់ផ្លូវ ស្ពាន មន្ទីរពេទ្យ និងសម្បត្តិវប្បធម៌ជាតិដែលបានរងការខូចខាត។ ទាំងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាអគារទេ ប៉ុន្តែជាបេះដូងនៃសង្គម និងជាអនាគតរបស់ប្រជាជាតិមួយ។ ប៉ុន្តែជាងការឈឺចាប់ទៅទៀត ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភមួយ។ ខ្ញុំបារម្ភថា ពេលវេលានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លះភ្លេច។ ភ្លេចថាសន្តិភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថាឯករាជ្យភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថា ប្រទេសជាតិមួយត្រូវចំណាយឈាម ទឹកភ្នែក និងការលះបង់ប៉ុណ្ណា ទើបអាចរក្សាអធិបតេយ្យភាពរបស់ខ្លួនបាន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតប្រាជ្ញា។ យើងចងចាំអតីតកាល មិនមែនដើម្បីរស់នៅក្នុងអតីតកាលទេ ប៉ុន្តែដើម្បីកុំឱ្យកំហុសដដែលៗកើតឡើងម្តងទៀត។ យើងចងចាំការឈឺចាប់ មិនមែនដើម្បីសងសឹកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីដឹងថាសន្តិភាពមានតម្លៃជាងអ្វីៗទាំងអស់។ ខ្ញុំជឿថា ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុតចំពោះការឈឺចាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនមែនជាការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុត គឺការកសាងជាតិឱ្យរឹងមាំ។ កសាងការអប់រំឱ្យខ្លាំង។ កសាងសេដ្ឋកិច្ចឱ្យរីកចម្រើន។ កសាងវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា។ កសាងយុវជនដែលមានចំណេះដឹង និងស្មារតីស្នេហាជាតិ។ កសាងសង្គមដែលមានសាមគ្គីភាព និងគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រោះប្រទេសមួយដែលរឹងមាំដោយចំណេះដឹង រឹងមាំដោយសាមគ្គីភាព និងរឹងមាំដោយស្មារតីជាតិ គឺជាប្រទេសដែលអាចការពារខ្លួនឯងបានល្អបំផុត។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដែលមិនបានផ្ទុះ។ ប៉ុន្តែការចងចាំនៅក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែមានសំឡេង។ វាមិនមែនជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យស្អប់នរណាម្នាក់ទេ។ វាជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យខ្មែរទាំងអស់ស្រឡាញ់ជាតិរបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ ឱ្យថែរក្សាសន្តិភាពឱ្យបានគង់វង្ស។ ឱ្យរួបរួមគ្នាជាធ្លុងមួយ។ ឱ្យកូនចៅជំនាន់ក](/video/cover/7654857421277383956.webp)
