@prodbyjox: Started with these drums… now it feel like R&B🕺 #rnb #rnbproducer #beatmaker #producer #musician

JØX
JØX
Open In TikTok:
Region: TW
Friday 17 April 2026 16:37:05 GMT
55911
5572
164
190

Music

Download

Comments

bmakkone_only
B Makk :
Coookking🔥
2026-10-13 16:54:45
0
howangank
hoquanganh :
I would love to make the ghost kick much smaller, for the drums to be groovable, cause rn it is a bit overwhelming
2026-04-18 12:45:09
34
ogthomee
OG THOMEE :
Love the cooking bro 😤🔥🔥
2026-05-14 15:01:01
4
ereezybeatz
EreezyBeatz 🎹 :
🔥🔥Sick
2026-06-18 05:01:29
2
cikdb17
ci KDB 17 :
How long did the drums take gng
2026-04-18 03:34:50
11
h.mason99
aytch.mason :
“YOUR LOOVE IS ONE IN A MILLION”
2026-06-04 10:44:35
4
jadhielbeats
JaDhielBeats :
Nah son! This is r&b💯🔥🔥🔥
2026-05-11 14:04:32
3
yashastewart
YASHA :
This oneeee!!
2026-05-23 17:29:54
2
muso.ai
MusoAI :
Okayyyy this groove though 😮‍💨🔥
2026-06-02 17:36:11
2
introspkt
introspkt :
your beats are soooo fire
2026-06-03 04:08:07
2
marchebantum
marchebantum :
Craiggggggg
2026-06-17 02:22:04
2
kp_brown0
browngang :
Cool ❤️‍🔥
2026-05-27 05:11:15
3
nm76597
10/13🎂HARU💕🔥(825)🎹 :
Wao,good song
2026-06-01 10:57:14
3
fedamax2
fedamax aka mr muzik🇲🇼🇿🇲 :
help mi wit some beats plz
2026-05-25 20:12:30
2
alucardl8
AlucardL8 :
fy
2026-04-29 16:03:27
2
cameclo
Cameclo :
fire🔥
2026-06-10 02:42:16
2
rockwavvy
Rock :
I really love this
2026-05-09 16:07:08
1
muso.ai
MusoAI :
Sheeessshhhh🥶🔥
2026-06-10 16:39:22
2
hevtatinnn
tatin po baby:p :
nasa yt ba full ?
2026-06-02 06:35:18
2
moly.wav
moly.wav :
Bounce go crazyy 💪💪
2026-06-18 15:37:02
2
yashastewart
YASHA :
Fireeeeeee
2026-05-12 16:41:57
2
danielfrank.wav
daniel frank :
2000 rnb vibes
2026-07-24 20:06:03
1
_kntrlb
KNtrl B :
Too smooth
2026-05-17 16:32:32
2
initialaudio
initialaudio.com :
Bro this one is a whole vibe 🔥
2026-07-25 23:15:20
1
grammysolo
Solomon Dixon :
This bounce is legendary 😮‍💨💎‼️📈
2026-05-15 13:44:32
2
To see more videos from user @prodbyjox, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, η Μαρία άνοιγε την πόρτα του σπιτιού και κοιτούσε τον δρόμο. Δεν περίμενε κανέναν. Περίμενε ένα θαύμα. Ο γιος της, ο Νίκος, ήταν είκοσι δύο χρονών όταν ένα βράδυ ένα τροχαίο άλλαξε για πάντα τη ζωή τους. Από τότε βρισκόταν στο νοσοκομείο, σε βαθύ κώμα. Οι γιατροί δεν της έδιναν πολλές ελπίδες. «Πρέπει να είστε προετοιμασμένη», της είχε πει ένας γιατρός. Η Μαρία τον κοίταξε στα μάτια. «Εγώ, γιατρέ, δεν θα προετοιμαστώ για να χάσω το παιδί μου. Θα προετοιμαστώ να το δω να ανοίγει τα μάτια του.» Και κάθε μέρα καθόταν δίπλα του. Του μιλούσε. Του έλεγε για το χωριό, για τη γάτα που είχε ανέβει στη σκεπή, για τον γείτονα που είχε χαλάσει πάλι το αυτοκίνητό του. Μερικές φορές γελούσε μόνη της. «Νίκο, ξέρεις πόσο ακριβό έχει γίνει το ψωμί; Θα σηκωθείς και θα με βοηθήσεις, γιατί εγώ δεν τα βγάζω πέρα!» Ύστερα του έπιανε το χέρι. Και ψιθύριζε: «Μη φοβάσαι. Η μάνα σου είναι εδώ.» Πέρασαν εβδομάδες. Μετά μήνες. Οι συγγενείς άρχισαν να της λένε να γυρίσει λίγο στο σπίτι. «Μαρία, πρέπει να κοιμηθείς.» «Πώς να κοιμηθώ; Αν ανοίξει τα μάτια του και δεν είμαι εδώ;» Κανείς δεν μπορούσε να της αλλάξει γνώμη. Ένα βράδυ, όμως, κάτι παράξενο συνέβη. Η Μαρία είχε αποκοιμηθεί στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Κρατούσε ακόμα το χέρι του. Ξαφνικά ένιωσε μια μικρή κίνηση. Άνοιξε τα μάτια της. «Νίκο;» Τίποτα. «Νίκο, αγόρι μου;» Και τότε το χέρι του έσφιξε απαλά το δικό της. Η Μαρία πετάχτηκε όρθια. «Γιατρέ!» Οι γιατροί έτρεξαν. Ύστερα από λίγες ώρες, ο Νίκος άνοιξε τα μάτια του. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισε ήταν η μητέρα του. Προσπάθησε να μιλήσει, αλλά η φωνή του δεν έβγαινε. Η Μαρία έσκυψε πάνω του. «Μη μιλάς. Είμαι εδώ.» Εκείνος την κοίταξε για αρκετή ώρα. Και με μεγάλη δυσκολία ψιθύρισε: «Μαμά… περίμενες;» Η Μαρία άρχισε να κλαίει. Του φίλησε το μέτωπο. «Κάθε μέρα.» «Πόσο;» Εκείνη χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά της. «Όσο χρειαστεί.» Ο Νίκος χρειάστηκε πολλούς μήνες αποκατάστασης. Δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν μέρες που πονούσε, μέρες που απογοητευόταν και ήθελε να τα παρατήσει. Και τότε η Μαρία του έλεγε πάντα το ίδιο: «Θυμάσαι που σου είπα ότι θα περιμένω;» «Ναι…» «Ε, τώρα σειρά σου. Να περιμένεις κι εσύ. Κάθε μέρα θα είναι ένα μικρό βήμα.» Χρόνια αργότερα, ο Νίκος περπατούσε ξανά μόνος του. Μια Κυριακή πρωί γύρισαν μαζί στο ίδιο νοσοκομείο. Η Μαρία στάθηκε έξω από την πόρτα. Ο Νίκος την αγκάλιασε. «Μαμά, τελικά έγινε το θαύμα.» Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Όχι, αγόρι μου. Το θαύμα δεν ήταν που άνοιξες τα μάτια σου.» «Τότε ποιο ήταν;» «Που δεν έκλεισα ποτέ τα δικά μου από την ελπίδα.» Και καθώς έφευγαν μαζί, η Μαρία κοίταξε για λίγο πίσω της. Ίσως τα θαύματα να μην έρχονται πάντα όπως τα περιμένουμε. Μερικές φορές έρχονται αργά. Μερικές φορές έρχονται μέσα από δάκρυα. Και μερικές φορές έχουν ένα όνομα. Το όνομα του παιδιού μας.......!!!!!! #μάνα #παιδιμουυ😍😍😍😍  #πονος #ελπιδα #θαυμα
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, η Μαρία άνοιγε την πόρτα του σπιτιού και κοιτούσε τον δρόμο. Δεν περίμενε κανέναν. Περίμενε ένα θαύμα. Ο γιος της, ο Νίκος, ήταν είκοσι δύο χρονών όταν ένα βράδυ ένα τροχαίο άλλαξε για πάντα τη ζωή τους. Από τότε βρισκόταν στο νοσοκομείο, σε βαθύ κώμα. Οι γιατροί δεν της έδιναν πολλές ελπίδες. «Πρέπει να είστε προετοιμασμένη», της είχε πει ένας γιατρός. Η Μαρία τον κοίταξε στα μάτια. «Εγώ, γιατρέ, δεν θα προετοιμαστώ για να χάσω το παιδί μου. Θα προετοιμαστώ να το δω να ανοίγει τα μάτια του.» Και κάθε μέρα καθόταν δίπλα του. Του μιλούσε. Του έλεγε για το χωριό, για τη γάτα που είχε ανέβει στη σκεπή, για τον γείτονα που είχε χαλάσει πάλι το αυτοκίνητό του. Μερικές φορές γελούσε μόνη της. «Νίκο, ξέρεις πόσο ακριβό έχει γίνει το ψωμί; Θα σηκωθείς και θα με βοηθήσεις, γιατί εγώ δεν τα βγάζω πέρα!» Ύστερα του έπιανε το χέρι. Και ψιθύριζε: «Μη φοβάσαι. Η μάνα σου είναι εδώ.» Πέρασαν εβδομάδες. Μετά μήνες. Οι συγγενείς άρχισαν να της λένε να γυρίσει λίγο στο σπίτι. «Μαρία, πρέπει να κοιμηθείς.» «Πώς να κοιμηθώ; Αν ανοίξει τα μάτια του και δεν είμαι εδώ;» Κανείς δεν μπορούσε να της αλλάξει γνώμη. Ένα βράδυ, όμως, κάτι παράξενο συνέβη. Η Μαρία είχε αποκοιμηθεί στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Κρατούσε ακόμα το χέρι του. Ξαφνικά ένιωσε μια μικρή κίνηση. Άνοιξε τα μάτια της. «Νίκο;» Τίποτα. «Νίκο, αγόρι μου;» Και τότε το χέρι του έσφιξε απαλά το δικό της. Η Μαρία πετάχτηκε όρθια. «Γιατρέ!» Οι γιατροί έτρεξαν. Ύστερα από λίγες ώρες, ο Νίκος άνοιξε τα μάτια του. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισε ήταν η μητέρα του. Προσπάθησε να μιλήσει, αλλά η φωνή του δεν έβγαινε. Η Μαρία έσκυψε πάνω του. «Μη μιλάς. Είμαι εδώ.» Εκείνος την κοίταξε για αρκετή ώρα. Και με μεγάλη δυσκολία ψιθύρισε: «Μαμά… περίμενες;» Η Μαρία άρχισε να κλαίει. Του φίλησε το μέτωπο. «Κάθε μέρα.» «Πόσο;» Εκείνη χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά της. «Όσο χρειαστεί.» Ο Νίκος χρειάστηκε πολλούς μήνες αποκατάστασης. Δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν μέρες που πονούσε, μέρες που απογοητευόταν και ήθελε να τα παρατήσει. Και τότε η Μαρία του έλεγε πάντα το ίδιο: «Θυμάσαι που σου είπα ότι θα περιμένω;» «Ναι…» «Ε, τώρα σειρά σου. Να περιμένεις κι εσύ. Κάθε μέρα θα είναι ένα μικρό βήμα.» Χρόνια αργότερα, ο Νίκος περπατούσε ξανά μόνος του. Μια Κυριακή πρωί γύρισαν μαζί στο ίδιο νοσοκομείο. Η Μαρία στάθηκε έξω από την πόρτα. Ο Νίκος την αγκάλιασε. «Μαμά, τελικά έγινε το θαύμα.» Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Όχι, αγόρι μου. Το θαύμα δεν ήταν που άνοιξες τα μάτια σου.» «Τότε ποιο ήταν;» «Που δεν έκλεισα ποτέ τα δικά μου από την ελπίδα.» Και καθώς έφευγαν μαζί, η Μαρία κοίταξε για λίγο πίσω της. Ίσως τα θαύματα να μην έρχονται πάντα όπως τα περιμένουμε. Μερικές φορές έρχονται αργά. Μερικές φορές έρχονται μέσα από δάκρυα. Και μερικές φορές έχουν ένα όνομα. Το όνομα του παιδιού μας.......!!!!!! #μάνα #παιδιμουυ😍😍😍😍 #πονος #ελπιδα #θαυμα

About