@suss9405:

mexfi_055 :

Bəzən insan həyatında elə bir nöqtəyə gəlir ki, ətrafında nə qədər insan olsa da, özünü yenə də tək hiss edir… Sanki heç kim səni tam anlamır, heç kim sənin içində baş verənləri görmür. Gülürsən, danışırsan, hər şey normal kimi görünür, amma içində bir boşluq var ki, onu heç nə doldura bilmir. Təklik əslində tək qalmaq deyil… təklik odur ki, səni anlayacaq birinin olmamasıdır. Gecələr bu hiss daha çox üzə çıxır. Hər kəs yatanda, səs-küy azalanda, insan öz fikirləri ilə baş-başa qalır. O anda anlayırsan ki, bəzən ən ağır yük danışa bilmədiklərin olur. Ürəyində qalan sözlər, demək istədiyin hisslər, amma heç vaxt deyə bilmədiklərin… hamısı içində yığılır. İnsan bəzən sadəcə istəyir ki, biri onu soruşsun, həqiqətən necə olduğunu maraqlansın… sadəcə dildə yox, ürəkdən. Amma həyat hər zaman belə olmur. Bəzən hər şeyi özün həll etməli olursan, öz yaralarını özün sarımalı olursan. Və zamanla öyrəşirsən… susmağa, gizlətməyə, içində yaşamağa. Ən qəribəsi isə budur ki, insan bu yalnızlığa alışır. Artıq kiməsə nəyisə izah etmək istəmir, çünki anlayan olmayacağını düşünür. Və beləcə, səssizcə güclənirmiş kimi görünürsən… amma əslində sadəcə hisslərini içində boğursan. Bəlkə də həyatın bizə öyrətmək istədiyi ən çətin dərs budur özümüzlə barışmaq, özümüzlə qalmağı öyrənmək… Amma yenə də insanın içində bir ümid qalır: bəlkə bir gün kimsə həqiqətən anlayar.🥀🥀

300.Spartalı :

evger_8 :

я один

jean :

sublime

BULUD. :

😔😔😔

Ranjan Dissanayake. :

🥰❤️🥰

əlhəmdulillah🙏☝️ :

😔😔😔

Ros :

😁😁😁

Radicsné urik Erzsébet :

🥰🥰🥰

erba :

🥰🥰🥰🥰🥰