چرا ضریح امام حسین(ع) شش گوشه است؟ از مجموع این روایات و آن چه نزدیک‌تر به منطق به نظر می‌رسد آن چیزی است که شیخ مفید(ره) در کتاب «الارشاد» آورده است. او در بخشی از این کتاب نام ۱۷ نفر از شهدای بنی‌هاشم در روز عاشورا را ذکر کرده و نوشته است: آنان پایین پای آن حضرت در یک قبر (گودی بزرگ) دفن شدند. و هیچ اثری از قبرشان نیست و فقط زائران با اشاره به زمین در طرف پای امام(ع) آنان را زیارت می‌کنند و حضرت علی بن الحسین(ع) یعنی حضرت علی اکبر(ع) از جمله این شهدای بزرگ هستند. برخی گفته‌اند: محل دفن حضرت علی اکبر(ع) نسبت به مرقد امام حسین(ع)، نزدیک‌ترین محل است. در برخی از روایات دیگر از جمله کتاب «کامل الزیارات»، جعفر بن محمد قمی هم آمده است: امام سجاد(ع) با قدرت امامت خود، بنی‌اسد را در ساماندهی دفن شهدا یاری کردند. چون در میان آنان و بدن‌ها جدایی افتاده بود و آن‌ها راهی برای شناخت نداشتند. امام زین‌العابدین(ع) از تصمیم خود برای دفن شهیدان خبر داد، آنگاه به جانب جسم پدر رفت، با وی معانقه کرد و با صدای بلند گریست، سپس به سویی رفت و با کنار زدن مقداری کمی خاک قبری آماده ظاهر شد، به تنهایی پدر را در قبر گذاشت و فرمود: با من کسی هست که مرا کمک کند و بعد از هموار کردن قبر، روی آن نوشت: «هذا قبر الحسین بن علی بن ابی طالب الذی قتلوه عطشاناً غریباً» این قبر حسین بن علی بن ابی‌طالب(ع) است، آن حسینی که او را با لب تشنه و غریبانه کشتند. آن حضرت پس از فراغت از دفن پدر به سراغ عمویش عباس(ع) رفت و آن بزرگوار را نیز به تنهایی به خاک سپرد. سپس به بنی‌اسد دستور داد تا دو حفره آماده کنند، در یکی از آن‌ها بنی‌هاشم و در دیگری سایر شهیدان را به خاک سپردند. نزدیک‌ترین شهیدان به امام حسین(ع) فرزندشان علی اکبر(ع) است. چنانکه امام صادق(ع) در این باره به عبدالله بن حماد بصری فرموده است: امام حسین(ع) را غریبانه کشتند، بر مردی گریه کند که او را زیارت کند نمی‌شود و کسی که نمی‌تواند او را زیارت کند با دلی سوزان بر آن کسی که قبر پسرش را در پایین پایش مشاهده کند. بنابراین به نظر می‌رسد گوشه‌های اضافی ضریح مطهر امام حسین(ع) محل دفن پسر بزرگ ایشان یعنی حضرت علی اکبر(ع) باشد و محل دفن نوزاد شش ماهه ایشان یعنی علی اصغر(ع) نیز روی سینه پیکر مطهر امام حسین(ع) باشد - @haidar.taheri