1. Home
  2. Detail

@ai.pixels7: Mother Pepper 🫑 was killed and separated from her children.. Please save the pepper 🫑#aifood #pepper #foodhacks #talkingfood #kitchenfood

Ai pixels
Ai pixels
Open In TikTok:
Region: US
Thursday 23 April 2026 16:59:00 GMT
10550
130
11
17

Music

Download

No Watermark .mp4 (5.29MB) No Watermark(HD) .mp4 (5.29MB) Watermark .mp4 (4.91MB) Music .mp3

Comments

ftb.aae0
ftb.aae :
And vegans say plants don’t feel pain
2026-07-18 10:34:27
3
kp0plac3
Bori 보리 :
ok
2026-08-11 14:52:23
0
keithkatrallutran
BigmaK :
"stop ai!! " "😁😁😁"
2026-09-01 07:24:20
0
twister_734_edits
Twistex_edits :
Stop ai!!!!!
2026-04-23 18:53:52
1
adorablelms
LS2018 :
the wall is breached hold on to the car don't let go Mama I'm thinking this car I walls are thick and strong you are safe in my emerald heart my little ones don't let go
2026-05-20 18:08:13
1
riverthornton14
riverthornton14 :
Noooo😳😳😳
2026-05-21 02:51:35
1
cynolbot
cynolbot :
@
2026-08-08 01:25:35
0
To see more videos from user @ai.pixels7, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos
lil bro got too curious😭🙏 || #thementalistedit #patrickjane #fyp #trending | ib:@ADITONYA
lil bro got too curious😭🙏 || #thementalistedit #patrickjane #fyp #trending | ib:@ADITONYA
Đừng bao giờ khinh thường một bông hoa chưa nở … Ủa mà con trai mẹ là hoa gì vậy ta? 😂 #trending #contrai #xh
Đừng bao giờ khinh thường một bông hoa chưa nở … Ủa mà con trai mẹ là hoa gì vậy ta? 😂 #trending #contrai #xh
Late night, peaceful drive.!!🥀🖤 #cardriving #bdtiktokofficial #sylhet #carlover
Late night, peaceful drive.!!🥀🖤 #cardriving #bdtiktokofficial #sylhet #carlover
#cantho #mưabuồn #fybシviral
#cantho #mưabuồn #fybシviral
ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්…!! 🙂💔 කලින් නම් පුංචි දෙයක් වුණත් ඒක ඇතුළේ ලොකු සතුටක් හොයාගත්තා… කෙනෙක් “පරිස්සමින් යන්න” කිව්වම ඒ වචන ටික දවස පුරාම මතක තියාගත්තා… කෙනෙක් message එකක් දායි කියලා phone එක දිහා බලන් හිටියා… කෙනෙක් “මං ඉන්නවා” කිව්වම ඒ වචන විශ්වාස කරලා හිත සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් කළා… ඒත් දැන්… කවුරුහරි “මං ඉන්නවා” කිව්වත් හිත ඇතුළෙන්ම “කොච්චර කාලෙකටද?” කියලා අහනවා… කෙනෙක් ආදරෙන් කතා කළත් “කවදා වෙනස් වෙයිද?” කියලා හිතෙනවා… කෙනෙක් ළඟට ආවත් “කවදා දුරස් වෙයිද?” කියලා බය හිතෙනවා… මොකද කාලයක් තිස්සේ බලාපොරොත්තු තියාගෙන අන්තිමට අහිමිවීම් විතරක් ලැබුණාම හිතත් ටිකෙන් ටික බලාපොරොත්තු තියාගන්න බය වෙනවා… කලින් කෙනෙක්ව හමුවුණාම “මේ මනුස්සයා හැමදාම ඉඳීවි” කියලා හිතුවා… දැන් නම් කෙනෙක් ජීවිතේට ආවම “එයා යන දවසට මං කොහොමද මේක දරාගන්නේ?” කියලා හිතනවා… ඒක ආදරේ නැතිවීමක් නෙවෙයි… ගොඩාක් ආදරේ කරලා ගොඩාක් රිදුණු හිතක් ආයෙත් විශ්වාස කරන්න බය වීමක්… ඉස්සර මට ඕන වුණේ කෙනෙක් මාව තේරුම් ගන්න එක… දැන් මට ඕනේ කෙනෙක් මාව තේරුම් නොගත්තත් මාව වැරදියට තේරුම් නොගන්න එක… ඉස්සර “හැමදාම ළඟ ඉන්න” කියලා බලාපොරොත්තු වුණා… දැන් “යන්න වෙලා නම් බොරුවට නවතින්න එපා” කියලා විතරයි හිතෙන්නේ… මොකද… බොරුවට ළඟ ඉඳලා හුරු කරවලා එක දවසක අතහැරලා යන එකට වඩා… මුලින්ම ඇත්ත කියලා දුරින් ඉන්න එක හිතට අඩු වේදනාවක්… කලින් මං මිනිස්සුන්ගේ වචන විශ්වාස කළා… දැන් වචනවලට වඩා ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් දිහා බලනවා… “ආදරෙයි” කියන එකට වඩා කොහොමද හැසිරෙන්නේ කියලා බලනවා… “මං ඉන්නවා” කියන එකට වඩා අමාරු වෙලාවක ඇත්තටම ඉන්නවද කියලා බලනවා… “කවදාවත් දාලා යන්නේ නෑ” කියන එකට වඩා දවසින් දවස එකම විදිහට ගරු කරනවද කියලා බලනවා… මොකද වචනවලින් මිනිස්සු ලස්සන අනාගතයක් හදලා දෙන්න පුළුවන්… ඒත් ඒ අනාගතය ඇත්තක්ද කියලා කාලය තමයි පෙන්වන්නේ… ඒ නිසා දැන් කෙනෙක් මගේ ජීවිතේට ආවොත් මං එයාව අල්ලගෙන “යන්න එපා” කියන්නේ නෑ… කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ආදරෙන් ඉන්න දෙන්නම්… යන්න ඕනේ නම් නිදහසේ යන්න දෙන්නම්… මොකද… කෙනෙක්ව බලෙන් තියාගත්තට එයාගේ හිත අපි ළඟ නවතින්නේ නෑ… ඉස්සර වගේ හැම message එකකටම බලාපොරොත්තු නෑ… හැම call එකක්ම විශේෂ දෙයක් නෙවෙයි දැන්… හැම “මතක් වුණා” කියන වචනයක්ම ඇත්ත කියලා විශ්වාස කරන්නේ නෑ… මොකද කලින් ඒ වචනවලට හිත සම්පූර්ණයෙන්ම දීලා අන්තිමට හිතම හිස් කරගෙන ඉන්න වෙලා තියෙනවා… දැන් කවුරුහරි මාව මතක් කළාම සතුටු වෙනවා… ඒත් ඒ සතුට කලින් වගේ බලාපොරොත්තුවක් වෙන්නේ නෑ… කවුරුහරි ළඟින් ඉන්නවා නම් ඒ මොහොත සතුටින් ගෙවනවා… ඒත් “හැමදාම මෙහෙම වෙයි” කියලා අනාගතයක් හදන්නේ නෑ… මොකද… අපි අනාගතයක් හදන්නේ අපිට කැමති විදිහට… ඒත් ජීවිතේ ඒක කඩන්නේ එයාට කැමති විදිහට… ඒ නිසා දැන් හිත ටිකක් නිහඬයි… කලින් වගේ හැමදේකටම උනන්දු නෑ… හැමෝවම ළඟට ගන්නේ නෑ… හැමෝටම හිත විවෘත කරන්නේ නෑ… ඒක අහංකාරකමක් නෙවෙයි… කාලයක් තිස්සේ හිත රැකගන්න ඉගෙන ගත්ත එක… කෙනෙක් මාව අතහැරලා ගියොත් දුක හිතෙයි… කෙනෙක් වෙනස් වුණොත් රිදෙයි… කෙනෙක් අමතක කළොත් කඳුළු එයි… ඒත් කලින් වගේ “ඇයි?” කියලා දොරට තට්ටු කර කර පිළිතුරු ඉල්ලන්නේ නෑ… මොකද දැන් තේරෙනවා… සමහර මිනිස්සුන්ගෙන් අපිට අවශ්‍යම පිළිතුර ඔවුන්ගේ නිහඬකම ඇතුළේම ලැබිලා ඉවරයි… ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්… ඒත් හිත සම්පූර්ණයෙන්ම මැරිලා නෑ… තවමත් ආදරේ කරන්න පුළුවන්… තවමත් සෙනෙහස දැනෙනවා… තවමත් කෙනෙක් අවංකව ළඟින් ඉන්නවා නම් ඒක වටිනා දෙයක් කියලා හිතට දැනෙනවා… වෙනසකට තියෙන්නේ… දැන් මං කෙනෙක්ට මගේ මුළු ලෝකයම දෙන්නේ නෑ… මගේ ලෝකය ඇතුළේ එයාට තැනක් විතරයි දෙන්නේ… මොකද… කෙනෙක් නැති වුණා කියලා මගේ මුළු ජීවිතයම නැති වෙන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක් වෙනස් වුණා කියලා මගේ වටිනාකම වෙනස් වෙන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක් අතහැරියා කියලා මං මාවම අතහැරගන්න ඕනේ නෑ… ඒ නිසා… ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්… ඒත් හිත ඇතුළේ පුංචිම පුංචි බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා… දවසක හරි මං දෙන ආදරේට සමාන අවංක ආදරයක් මටත් හමුවෙයි කියලා… එතෙක්… කවුරු ආවත් ආදරෙන් පිළිගන්නම්… කවුරු ගියත් නිහඬව සමුදෙන්නම්… කවුරු මතකයක් වුණත් ඒ මතකයට වෛර නොකරන්නම්… මොකද හැමෝම හැමදාම ඉන්නෙ නෑ කියලා දැන් මං දන්නවා… සමහරු එන්නේ අපේ ජීවිතේ ලස්සන කරන්න… සමහරු එන්නේ අපිව රිදවලා යමක් උගන්වන්න… සමහරු එන්නේ අපිට ආදරේ කියලා දෙන්න… තවත් සමහරු එන්නේ අතහැරීම කියලා දෙන්න… ඒ හැමෝම අපේ ජීවිතේට යම්කිසි හේතුවකට එනවා… ඒ නිසා දැන්… කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඒ මොහොත අගය කරනවා… කෙනෙක් යනවා නම් ඒ මොහොතට ස්තූති කරනවා… ඒත්… ඉස්සර වගේ කෙනෙක්ගේ පැමිණීමක් මගේ මුළු ජීවිතේම බලාපොරොත්තුවක් කරගන්නේ නෑ…!! 🙂💔❤️‍🩹 #popular #xyow_2 #fypage
ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්…!! 🙂💔 කලින් නම් පුංචි දෙයක් වුණත් ඒක ඇතුළේ ලොකු සතුටක් හොයාගත්තා… කෙනෙක් “පරිස්සමින් යන්න” කිව්වම ඒ වචන ටික දවස පුරාම මතක තියාගත්තා… කෙනෙක් message එකක් දායි කියලා phone එක දිහා බලන් හිටියා… කෙනෙක් “මං ඉන්නවා” කිව්වම ඒ වචන විශ්වාස කරලා හිත සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් කළා… ඒත් දැන්… කවුරුහරි “මං ඉන්නවා” කිව්වත් හිත ඇතුළෙන්ම “කොච්චර කාලෙකටද?” කියලා අහනවා… කෙනෙක් ආදරෙන් කතා කළත් “කවදා වෙනස් වෙයිද?” කියලා හිතෙනවා… කෙනෙක් ළඟට ආවත් “කවදා දුරස් වෙයිද?” කියලා බය හිතෙනවා… මොකද කාලයක් තිස්සේ බලාපොරොත්තු තියාගෙන අන්තිමට අහිමිවීම් විතරක් ලැබුණාම හිතත් ටිකෙන් ටික බලාපොරොත්තු තියාගන්න බය වෙනවා… කලින් කෙනෙක්ව හමුවුණාම “මේ මනුස්සයා හැමදාම ඉඳීවි” කියලා හිතුවා… දැන් නම් කෙනෙක් ජීවිතේට ආවම “එයා යන දවසට මං කොහොමද මේක දරාගන්නේ?” කියලා හිතනවා… ඒක ආදරේ නැතිවීමක් නෙවෙයි… ගොඩාක් ආදරේ කරලා ගොඩාක් රිදුණු හිතක් ආයෙත් විශ්වාස කරන්න බය වීමක්… ඉස්සර මට ඕන වුණේ කෙනෙක් මාව තේරුම් ගන්න එක… දැන් මට ඕනේ කෙනෙක් මාව තේරුම් නොගත්තත් මාව වැරදියට තේරුම් නොගන්න එක… ඉස්සර “හැමදාම ළඟ ඉන්න” කියලා බලාපොරොත්තු වුණා… දැන් “යන්න වෙලා නම් බොරුවට නවතින්න එපා” කියලා විතරයි හිතෙන්නේ… මොකද… බොරුවට ළඟ ඉඳලා හුරු කරවලා එක දවසක අතහැරලා යන එකට වඩා… මුලින්ම ඇත්ත කියලා දුරින් ඉන්න එක හිතට අඩු වේදනාවක්… කලින් මං මිනිස්සුන්ගේ වචන විශ්වාස කළා… දැන් වචනවලට වඩා ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් දිහා බලනවා… “ආදරෙයි” කියන එකට වඩා කොහොමද හැසිරෙන්නේ කියලා බලනවා… “මං ඉන්නවා” කියන එකට වඩා අමාරු වෙලාවක ඇත්තටම ඉන්නවද කියලා බලනවා… “කවදාවත් දාලා යන්නේ නෑ” කියන එකට වඩා දවසින් දවස එකම විදිහට ගරු කරනවද කියලා බලනවා… මොකද වචනවලින් මිනිස්සු ලස්සන අනාගතයක් හදලා දෙන්න පුළුවන්… ඒත් ඒ අනාගතය ඇත්තක්ද කියලා කාලය තමයි පෙන්වන්නේ… ඒ නිසා දැන් කෙනෙක් මගේ ජීවිතේට ආවොත් මං එයාව අල්ලගෙන “යන්න එපා” කියන්නේ නෑ… කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ආදරෙන් ඉන්න දෙන්නම්… යන්න ඕනේ නම් නිදහසේ යන්න දෙන්නම්… මොකද… කෙනෙක්ව බලෙන් තියාගත්තට එයාගේ හිත අපි ළඟ නවතින්නේ නෑ… ඉස්සර වගේ හැම message එකකටම බලාපොරොත්තු නෑ… හැම call එකක්ම විශේෂ දෙයක් නෙවෙයි දැන්… හැම “මතක් වුණා” කියන වචනයක්ම ඇත්ත කියලා විශ්වාස කරන්නේ නෑ… මොකද කලින් ඒ වචනවලට හිත සම්පූර්ණයෙන්ම දීලා අන්තිමට හිතම හිස් කරගෙන ඉන්න වෙලා තියෙනවා… දැන් කවුරුහරි මාව මතක් කළාම සතුටු වෙනවා… ඒත් ඒ සතුට කලින් වගේ බලාපොරොත්තුවක් වෙන්නේ නෑ… කවුරුහරි ළඟින් ඉන්නවා නම් ඒ මොහොත සතුටින් ගෙවනවා… ඒත් “හැමදාම මෙහෙම වෙයි” කියලා අනාගතයක් හදන්නේ නෑ… මොකද… අපි අනාගතයක් හදන්නේ අපිට කැමති විදිහට… ඒත් ජීවිතේ ඒක කඩන්නේ එයාට කැමති විදිහට… ඒ නිසා දැන් හිත ටිකක් නිහඬයි… කලින් වගේ හැමදේකටම උනන්දු නෑ… හැමෝවම ළඟට ගන්නේ නෑ… හැමෝටම හිත විවෘත කරන්නේ නෑ… ඒක අහංකාරකමක් නෙවෙයි… කාලයක් තිස්සේ හිත රැකගන්න ඉගෙන ගත්ත එක… කෙනෙක් මාව අතහැරලා ගියොත් දුක හිතෙයි… කෙනෙක් වෙනස් වුණොත් රිදෙයි… කෙනෙක් අමතක කළොත් කඳුළු එයි… ඒත් කලින් වගේ “ඇයි?” කියලා දොරට තට්ටු කර කර පිළිතුරු ඉල්ලන්නේ නෑ… මොකද දැන් තේරෙනවා… සමහර මිනිස්සුන්ගෙන් අපිට අවශ්‍යම පිළිතුර ඔවුන්ගේ නිහඬකම ඇතුළේම ලැබිලා ඉවරයි… ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්… ඒත් හිත සම්පූර්ණයෙන්ම මැරිලා නෑ… තවමත් ආදරේ කරන්න පුළුවන්… තවමත් සෙනෙහස දැනෙනවා… තවමත් කෙනෙක් අවංකව ළඟින් ඉන්නවා නම් ඒක වටිනා දෙයක් කියලා හිතට දැනෙනවා… වෙනසකට තියෙන්නේ… දැන් මං කෙනෙක්ට මගේ මුළු ලෝකයම දෙන්නේ නෑ… මගේ ලෝකය ඇතුළේ එයාට තැනක් විතරයි දෙන්නේ… මොකද… කෙනෙක් නැති වුණා කියලා මගේ මුළු ජීවිතයම නැති වෙන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක් වෙනස් වුණා කියලා මගේ වටිනාකම වෙනස් වෙන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක් අතහැරියා කියලා මං මාවම අතහැරගන්න ඕනේ නෑ… ඒ නිසා… ඉස්සර වගේ බලාපොරොත්තු නෑ දැන්… ඒත් හිත ඇතුළේ පුංචිම පුංචි බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා… දවසක හරි මං දෙන ආදරේට සමාන අවංක ආදරයක් මටත් හමුවෙයි කියලා… එතෙක්… කවුරු ආවත් ආදරෙන් පිළිගන්නම්… කවුරු ගියත් නිහඬව සමුදෙන්නම්… කවුරු මතකයක් වුණත් ඒ මතකයට වෛර නොකරන්නම්… මොකද හැමෝම හැමදාම ඉන්නෙ නෑ කියලා දැන් මං දන්නවා… සමහරු එන්නේ අපේ ජීවිතේ ලස්සන කරන්න… සමහරු එන්නේ අපිව රිදවලා යමක් උගන්වන්න… සමහරු එන්නේ අපිට ආදරේ කියලා දෙන්න… තවත් සමහරු එන්නේ අතහැරීම කියලා දෙන්න… ඒ හැමෝම අපේ ජීවිතේට යම්කිසි හේතුවකට එනවා… ඒ නිසා දැන්… කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඒ මොහොත අගය කරනවා… කෙනෙක් යනවා නම් ඒ මොහොතට ස්තූති කරනවා… ඒත්… ඉස්සර වගේ කෙනෙක්ගේ පැමිණීමක් මගේ මුළු ජීවිතේම බලාපොරොත්තුවක් කරගන්නේ නෑ…!! 🙂💔❤️‍🩹 #popular #xyow_2 #fypage

About

Legal