Story 2 | Part: 14 🎥 The Wife He Never Choose 🖋️ you as: Ellianna Seraphine Valeria ——————————- Pang-limang araw na rito sa hospital—halos parang huminto ang oras sa puting pader at amoy ng disinfectant. Nag-leave muna ako sa trabaho, hindi na nagdalawang-isip, para ako mismo ang magbantay kay Jayden, hawak ang bawat hinga niya at bawat paggising niya sa gitna ng gabi. “Momma, when we go home po?” tanong ni Jayden sa akin habang yakap-yakap ang maliit niyang unan. Napangiti ako dahil halatang miss na miss na niya ang bahay. “Malapit na po, baby. Pag okay ka na, uwi na tayo,” sagot ko habang hinihimas ang buhok niya. “Okay na po ako, oh.” Tinaas niya agad ang dalawang kamay. “Strong na ako po.” “Talaga? Strong na si baby?” “Opo. Super Jayden me.” Inangat pa niya ang dibdib niya na parang superhero. Napatawa ako. “Ay wow, superhero pala.” “Opo. Pwede na ako ga run sa house.” “Hindi pa po. Need muna magpahinga.” Napanguso siya at yumakap sa braso ko. “Kahit small run lang po?” “Hindi pa rin.” “Edi naga walk lang po.” Mas lalo akong natawa. “Ang kulit mo talaga.” “Pag uwi natin, want ko chimken.” “Chicken?” “Opo, chimken. Tapos fries. Tapos ice kweem.” “Ang dami naman gusto ni baby.” “Tsaka hug kay momma.” Napahinto ako at hinalikan ang noo niya. “Sweet naman ng baby ko.” Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang nurse. Lumapit ito sa kama at chineck ang dextrose ni Jayden. “Hello, Jayden. Kamusta ka na?” tanong ng nurse. “I’m okay na po. Uwi na po ba ako?,” mabilis niyang sagot. Napangiti ang nurse habang tinitingnan ang swero niya. “Pwede na kayong umuwi mamaya basta maubos lang itong dextrose today at okay pa rin pakiramdam mo.” “Talaga po?!” masayang sigaw ni Jayden sabay palakpak. “Mommaaa, uwi na tayo! Sabi ko galing na ako!” “Dahan-dahan lang, baby,” natatawa kong sabi habang inaayos siya. “Pagdating house, hug ko toys ko kasi miss kona sila .” “Toys agad? Hindi si momma?” “Si momma din po… pero toys first.” —————- Ginabi na talaga kami, halos sumabay na rin ang pagod sa katawan ko habang nauubos ang dextrose ni Jayden. Kaya agad akong nag-ayos ng mga gamit namin—maingat, pero halatang minamadali na rin dahil gusto na naming makauwi. Habang ako ay abala sa pagligpit, si Jayden naman ay tahimik na nakaupo sa hospital bed. Nakatitig lang siya sa akin, parang sinusundan bawat galaw ko. Sa gitna ng pagod, hindi ko napigilang mapangiti sa kanya—ang liit niya, pero ang lakas ng presensya niya sa akin. Natapos ko rin ang pag-aayos ng mga gamit nang may pumasok na nurse sa kwarto. “Hello po ma’am, okay na po ba?” tanong ng lalaki, maayos ang boses. Tumango ako. “Yes po.” Lumapit siya kay Jayden at ngumiti. “Hello baby, upo ka na dito para uuwi na kayo.” Masaya namang tumango si Jayden, parang natuwa pa siya sa salitang “uuwi.” Dahan-dahan ko siyang binuhat at pinaupo sa wheelchair. Pagka-upo niya, agad kong kinuha ang mga gamit namin para hindi na maantala, at sabay kaming lumabas papunta sa elevator. Pagdating namin sa baba, may iniabot na papel ang nurse sa akin. “Ah ma’am, ito po yung kailangan bayaran sa balance,” sabi niya. Tumango ulit ako. “Okay po, thank you.” “Baby, dito ka muna ha. Magbabayad lang si momma. Nandyan naman si nurse para bantayan ka,” sabi ko kay Jayden. Tumango siya ulit, maayos at kampante, kaya kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko. Lumapit na ako sa counter at binayaran ang balance, mabilis lang pero mabigat pa rin sa isip ko lahat ng nangyari. Ilang minuto lang, natapos din ako. Agad akong naghanap ng taxi para makauwi na kami ni Jayden—bitbit ang pagod, pero mas nangingibabaw ang hiling na makauwi na kami nang ligtas. ————- Nakasakay na kami sa taxi at bumabyahe na pauwi. Tahimik lang ang loob, tanging tunog ng makina at ilaw ng kalsada na dumadaan sa bintana ang kasama namin. Biglang nag-vibrate ang phone ko. May text mula kay Tita Vee—ang owner ng bar. Pinatanggal niya ako sa trabaho. [Continuation in comsec] #jeoong #fyppppppppppppppppppppppp #ongfam #fyppppppppppppppppppppppp #AU - @celestine1362