Sənin_ruhum :
.Mənim 16 yaşım olanda artıq ailənin içində pul qazanan uşaq olmuşdum. Özümü elə bil vaxtından əvvəl böyütmüşdülər. Amma maraqlısı o idi ki, mən işləyib məsuliyyət daşıyanda “böyüksən” deyirdilər, amma içimdəki uşaq kimi sevgi, qayğı, qucaq istəyəndə uşaqsan sən? cavabını eşidirdim. Elə bil mənim haqqımda qərar verilmişdi: işləyəndə böyük, hiss edəndə uşaq.
Gözümün qabağında başqaları əzizlənirdi, onlara diqqət göstərilirdi, mən isə kənardan baxırdım. İçimdə isə sadə bir şey istəyirdim, bir sığal, bir qucaq, bir az diqqət. Amma bunu istəyəndə sanki qəribə bir şey istəyirmişəm kimi davranırdılar. Bu da məni içimdə susdururdu.
O vaxtlar başa düşmürdüm, amma indi fikirləşəndə görürəm ki, mən həm böyüməyə məcbur edilmişdim, həm də uşaq qalmaq haqqım əlimdən alınmışdı. Bir tərəfim hər şeyi daşıyırdı, işləyirdi, dözürdü, digər tərəfim isə içimdə sakitcə sevgi gözləyirdi.
Bu hiss məni illərlə izləyib. Bəzən elə olurdu ki, kimdənsə bir az diqqət görəndə çox bağlanırdım, çünki içimdə boş qalan hissi doldurmaq istəyirdim. Bəzən də heç kimə yaxın getmirdim, çünki yenə eyni cavabı eşitməkdən qorxurdum.
İndi anlayıram ki, mənim istədiyim şey çox böyük bir şey deyilmiş. Mən sadəcə uşaq idim və sevgi istəyirdim. Amma o vaxt bunu ya görməyiblər, ya da anlamayıblar.
2026-05-02 12:05:37