@pondphwinis.my.lo: (အသက်ပြည့်လဲဖတ်မပြည့်လဲဖတ်)🌚 ________________😁🫣🫣 "မင်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား Dunk..." Joong ရဲ့ အသံက ခပ်အက်အက်နဲ့ နားနားကပ်ပြီး ထွက်လာတယ်။ Dunk ကတော့ အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီ။ သူ Joong ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်ထေ့ထေ့လေး ပြုံးလိုက်တယ်။ "စိန်ခေါ်ရင်ကော... မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ?" "မင်း သိချင်ရင် ငါပြပေးရတာပေါ့" စကားအဆုံးမှာ Joong က Dunk ရဲ့ လည်တိုင်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အားပါပါ ဆွဲညှစ်သလို လုပ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကို ဖိချလိုက်တယ်။ Dunk ဆီက အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်း ထွက်လာတာနဲ့အမျှ Joong ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ရဲတင်းလာတယ်။ "အ... Joong! လွှတ်... ငါ့လက်တွေ နာနေပြီ!" Dunk က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို Joong က တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ချုပ်ထားတာကြောင့် ရုန်းကန်ရင်း အော်လိုက်ပေမဲ့ Joong ကတော့ ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် Dunk ရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲပစ်မတတ် အကြမ်းပုတမ်း ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ "နာမှ မင်းမှတ်မှာလေ... နောက်တစ်ခါ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ တခြားလူကို အဲ့လို သွားမပြုံးပြနဲ့လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား!" Joong က ဟိန်းဟောက်သလို ပြောရင်း Dunk ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို အားပါပါ ကိုက်ခဲလိုက်တယ်။ "အားး! Joong... မင်း ရူးနေလား... အင့်!" Dunk ရဲ့ စကားတွေက Joong ရဲ့ အနမ်းကြမ်းကြမ်းတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရတယ်။ Joong က Dunk ရဲ့ ခါးကို ဆွဲဖျစ်ညှစ်ရင်း သူ့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ ဖိကပ်ထားတယ်။ အခန်းထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ရှုပ်ပွနေပြီး နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ "တောင်းပန်စမ်း Dunk... မင်း နောက်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောစမ်း" Joong က အပေါ်ကနေ စီးမိုးကြည့်ရင်း ခပ်ပြတ်ပြတ် ခိုင်းလိုက်တယ်။ Dunk က မျက်ရည်ဝိုင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ Joong ကို ကြည့်ရင်း အားမရှိတဲ့ အသံနဲ့ ညည်းတွားလိုက်မိတယ်။ "အင်း... အား... ငါ... ငါ နောက်မလုပ်တော့ဘူး... တော်... တော်ပါတော့ Joong ရယ်..." "အင့်... Joong... တော်ပြီ... ငါ တကယ် နာနေပြီ..." Dunk ရဲ့ မျက်နှာလေးက ရမ္မက်နဲ့ နာကျင်မှုကြားမှာ နီရဲနေပြီး ချွေးစက်လေးတွေက နဖူးပေါ်မှာ စို့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ Joong ကတော့ ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် Dunk ရဲ့ ခါးကို အနောက်ကနေ အားပါပါ ဆွဲမော့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်တွေကို စတင်လိုက်တော့တယ်။ "အားးး!" Dunk ရဲ့ အော်ဟစ်သံက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပေမဲ့ Joong က Dunk ရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အတင်းပိတ်လိုက်တယ်။ "မအော်နဲ့... မင်းအသံကို ငါပဲ ကြားချင်တာ... တခြားလူတွေ ကြားသွားရင် ငါ မင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး နှိပ်စက်မိလိမ့်မယ်" Joong က ခပ်ရက်ရက် ပြောရင်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ Dunk ကို အတင်းဖိကပ်ကာ အရှိန်ကို တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် မြှင့်တင်လိုက်တယ်။ "မင်း... မင်း တကယ် လူယုတ်မာပဲ Joong... အ... အားးး!" "ဟုတ်တယ်... ငါက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ရှိတဲ့ လူယုတ်မာလေ" Joong က Dunk ရဲ့ လည်ဂုတ်ကို အားပါပါ ကိုက်ခဲလိုက်ရင်း သာယာမှုကို ရှာဖွေနေတယ်။ Dunk ရဲ့ အောက်ပိုင်းက နာကျင်မှုကြောင့် ထုံကျင်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ Joong ရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ သာယာမှုကလည်း ရောထွေးနေဆဲပဲ။ Joong က Dunk ရဲ့ ခါးကို လက်ချောင်းတွေ နစ်ဝင်မတတ် ဆွဲညှစ်ရင်း နောက်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုံးလိုက်တယ်။ Dunk ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဝေဝါးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားကာ Joong ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှောက်ကျသွားတော့တယ်။ "မှတ်ထား Dunk... မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ... ဘယ်တော့မှ ငါ့လက်ထဲက ရုန်းထွက်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့" Joong က နားနားကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး စိတ်ကူးယဉ်သလို ပြောလိုက်ရင်း မောဟိုက်နေတဲ့ Dunk ရဲ့ နဖူးလေးကို အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာ တစ်ချက် နမ်းလိုက်တယ်။ !တောင်းထားတဲ့သူတွေအတွက်! ကောင်းမကောင်းမသိရေးလိုက်ပြီ😅 ဖတ်ရှ‌သူတွေသစ္စာဖောက်နေတယ်နော်🫤