@aprilparts: นิมิตแห่งธารา นาคพิชิต/วิชิตา ***ต่อจากตอนที่แล้ว (มหาศึกนาคราชชิงพระธาตุ)​ เรื่องเล่าจากนิมิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า… ไม่เคยกล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังอย่างจริงจัง มันเริ่มขึ้นตั้งแต่ข้าพเจ้ายังเป็นเด็กตั้งแต่จำความได้ และดำเนินต่อเนื่องยาวนานหลายสิบปี เป็นความฝันเดิม…ที่ไม่เคยเปลี่ยน ในความฝันนั้น ข้าพเจ้ายืนอยู่ริมแม่น้ำโขง สายน้ำกว้างใหญ่ เงียบสงบ ราวกับหยุดนิ่งอยู่ในกาลเวลา มือของข้าพเจ้าถูกจับไว้ โดยหญิงสาวผู้หนึ่ง นางสวมอาภรณ์โบราณที่ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นในโลกปัจจุบัน แต่งดงาม…เกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยคำธรรมดา ความรู้สึกที่มีต่อนาง ไม่ใช่ความแปลกหน้า แต่เป็น…ความคุ้นเคยอย่างลึกซึ้ง ราวกับเคยยืนอยู่เคียงกันเช่นนี้มานานแสนนาน กลางลำน้ำ ปรากฏร่างอันยิ่งใหญ่ของ พญานาคเก้าเศียร์สีทอง แผ่พังพานเหนือผิวน้ำ แปลกนัก— ข้าพเจ้ามิได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกเหมือนกำลังได้รับบางสิ่ง คำอวยพร…หรือถ้อยคำบางอย่าง ที่ข้าพเจ้าฟังไม่ออก แต่ “เข้าใจ” อย่างประหลาด ความฝันนี้ เวียนกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า และในแต่ละครั้ง ภาพบางส่วนก็ชัดขึ้นทีละนิด เหมือนเศษเสี้ยวของเรื่องราวที่ค่อย ๆ ต่อกัน แม้มันจะไม่สมบูรณ์ ไม่มีหลักฐาน และอาจเป็นเพียงจินตนาการของคนคนหนึ่ง แต่สำหรับข้าพเจ้า มัน “ชัดเจน” เกินกว่าจะปฏิเสธ ข้าพเจ้าไม่ได้หวังให้ผู้ใดเชื่อ เพียงแต่อยากเล่า… ก่อนที่วันหนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดจะเลือนหายไปพร้อมกับตัวข้าพเจ้าเอง และนี่คือเรื่องที่ข้าพเจ้าจดจำได้— เรื่องราวของภพชาติหนึ่ง ในนามของ “นาคพิชิต” บทที่ ๑ : นครแห่งแสงนิรันดร์ ณ เบื้องลึกแห่งพสุธา มีนครหนึ่งเร้นกายอยู่ระหว่างโลกและกาลเวลา มิใช่ใต้ดินดุจสามัญ แต่มิใช่อีกมิติหนึ่งโดยสิ้นเชิง นครนั้นสว่างไสวตลอดกาล ด้วยรัศมีแห่ง พระธาตุศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง นามของนครนั้นคือ… นาคพิภพศิลาแก้ว ปราสาทราชวังทั้งหลาย ก่อด้วยศิลาหม่นประดับทองคำ เหล่านาคราชอาศัยอยู่ร่วมกันหลากหลายตระกูล ต่างเผ่าพันธุ์ ต่างลักษณะ แต่ดำรงอยู่ด้วยกฎและศักดิ์ศรีเดียวกัน บางตนมีรูปเป็นอสรพิษมหึมา บางตนมีขา มีเกล็ดแตกต่างกันไป ผู้มีฤทธิ์น้อยมักเป็นดั่งทหาร ผู้มีฤทธิ์มากย่อมแปลงกายเป็นมนุษย์ได้อย่างงดงาม นาคทั้งหลายรักพวกพ้อง ถือเกียรติยศยิ่งกว่าสิ่งใด นิยมลองฤทธิ์ต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตน แต่เมื่อรู้แพ้ชนะแล้ว ก็ยอมรับโดยปราศจากความพยาบาท — ข้านั้น… มีนามว่า พิชิต แห่งตระกูลนาคสีเขียว ดำรงตำแหน่งดุจทหารเอก คอยรับใช้ราชสำนักและพิทักษ์นคร ร่างกายสูงสง่า เกล็ดสีเขียวเข้มดั่งพฤกษาในราตรี สวมอาภรณ์โบราณประดับทอง มิใส่เสื้อและไว้หนวดดังธรรมเนียมนาคราชนักรบ — แต่เหนือสิ่งอื่นใด มีผู้หนึ่ง…ที่ข้ามิอาจมองเป็นเพียง “ผู้สูงศักดิ์” นางนามว่า วิชิตา นาคราชนางผู้มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ ดุจเจ้าหญิงแห่งนครนี้ งดงามดั่งจันทรา เกล็ดสีมรกตส่องประกายรับแสงพระธาตุ ดวงตาลึกซึ้ง อ่อนโยน…แต่แฝงความเข้มแข็ง นางคือสหายวัยเยาว์ของข้า ผู้เติบโตมาด้วยกัน และเป็นผู้ที่… ข้ามิอาจเอื้อมถึง — ค่ำหนึ่ง (แม้นครนี้จะไร้ราตรี) ใต้แสงพระธาตุอันนุ่มลึก ภายในวิหารศิลาเก่าแก่นั้น ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้พิภพ มีสิ่งหนึ่งดำรงอยู่มาช้านาน จนแม้แต่นาคราชผู้เฒ่าผู้แก่ สิ่งนั้นคือ บ่อน้ำ บ่อน้ำนี้มิได้ใหญ่โตโอฬาร ขอบบ่อก่อด้วยศิลาดำเก่าแก่ สึกกร่อนตามกาลเวลา ราวกับตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้ น้ำในบ่อใสกระจ่าง นิ่งสงบดุจกระจกเงา ไร้คลื่น ไร้เสียง แม้ไร้ลมพัดผ่าน ผู้ใดได้มองลงไป มักกล่าวตรงกันว่า มิอาจหยั่งถึงความลึกของมันได้ บางตนว่า ลึกจนเชื่อมถึงธาราใต้โลก บางตนว่า ลึกยิ่งกว่านั้น…จนแตะต้องกาลเวลา — เล่าขานกันว่า น้ำในบ่อนี้มีฤทธิ์อัศจรรย์ ผู้ใดก็ตามที่บาดเจ็บ หากได้ลงสู่สายน้ำนั้น บาดแผลทั้งปวงจักคลายหาย ดุจมิได้เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าผู้ที่มีโอกาสได้สัมผัส กลับมีน้อยนัก มิใช่เพราะมีผู้หวงห้าม แต่เป็นเพราะ… สถานที่แห่งนี้ มิใช่ผู้ใดจักพบได้โดยง่าย — วิหารแห่งนี้ไร้ผู้ดูแล ไร้การบูรณะ และแทบไม่มีผู้ใดกล่าวถึง ราวกับมันถูก “ลืม” โดยตั้งใจ มีเพียงตำนานเลือนราง ที่เล่าสืบกันมาว่า— บ่อน้ำนี้ ดำรงอยู่มาตั้งแต่ยุคแรกแห่งนาค หรืออาจ…ก่อนหน้านั้นเสียอีก — ไม่มีผู้ใดรู้ ว่าใครเป็นผู้สร้าง ไม่มีผู้ใดรู้ ว่ามันถือกำเนิดขึ้นเมื่อใด และไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวแน่ชัดว่า— วิชิตายืนอยู่ริมบ่อศักดิ์สิทธิ์ ข้าเดินเข้าไปหา โดยมิได้เอ่ยคำใด “ท่านยังคงรักษาระยะห่างกับข้าเสมอ” นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ โดยมิหันมา ข้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงต่ำ “เพราะข้ารู้หน้าที่ของตน” วิชิตาหันกลับมา สายตานั้น…ไม่ใช่สายตาของเจ้าหญิงต่อทหาร “แล้วใจของท่านเล่า…รู้หน้าที่ด้วยหรือไม่” คำถามนั้น ทำให้ข้าไม่อาจตอบได้ในทันที นางก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือออกมา ข้ามองมือนั้นอยู่เนิ่นนาน สัมผัสนั้น… “หากวันหนึ่ง…” นางเอ่ยแผ่ว ข้ามองนางตรง ๆ เป็นครั้งแรก “ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ” “ข้าจักไม่ละท่าน” —

aprilparts28

Open In TikTok:

Region: TH

Monday 04 May 2026 08:40:06 GMT