MİNNAR :
Bir neçə il bundan əvvəl mənə çox yaxşı bir işdə işləmək şansı yarandı və alındı da. 1 övladım var. Onu məktəbəqədərə yazdırmışdım. Elə oldu ki, o dərsə, biz isə işə gedəsi olduq. Cəmi 3 ay işləyə bildim. Oğlum dayanmadan xəstələnirdi və bir dəfəsində çox pis xəstələndi. Həkimə aparırdıq. Deyirdi elə bir problemi yoxdu. Sadəcə olaraq onu o qədər sevgi ilə böyüdübsüz, sizə çox bağlı deyə olub bu düzənə heç cür alışa bilmir. Məcbur işdən çıxdım. Çünki ondan ötə heç nə yoxdur. Hal hazırda onu disiplinlə böyütməyə çalışıram ki, tək uşaqdı, bir neçə ilə özünü tamamilə idarə edə bilsin ki, mən də yenidən işə başlaya bilim, ailə büdcəsinə köməyim olsun. Ən əsası da ki, insanlıq halı - xəstə ola bilərik, gün ərzində tək qalacağı günlər ola bilər. Belə vəziyyətlərdə özünün ehtiyaclarını ödəyə bilsin. Artıq 2ci sinfə gedir. Özü çimir, dırnaqlarını özü tutur, heç olmasa tost hazırlaya bilir, ümumiyyətlə bıçaq tutmağı, doğramağı bacarır. Amma sözümün bir canı var ki, məni bəziləri anlamaq istəmir. Deyirlər uşaqdı sən ondan çox şey tələb edirsən. Məs : yedi qabını aparsın yusun qoysun yerinə. Mən onları başa sala bilmirəm ki, bunlar hamısı onun xeyrinədir. Əvvəldə də qeyd etdiyim kimi, Şükür Allaha sevgini verə bildiyimiz kimi, disiplini də sonuna qədər öyrədəcəm. Bu eyni zamanda valideynin də bəzi məqamlarda rahatlığıdır. Məs: valideynlər bir yerə yığışanda uşaq ayaqyoluna gedir və üzr istəyirəm sonda qışqırıb anasını çağırır. Baxırsan ki, bəzi analar utanır. Amma utanmaqdansa mən fikirləşirəm ki, məktəbə getməmişdən bunu uşaq özü etməyi bacarmalıdır. Çünki evə gələnə qədər məktəbdə hər şey ola bilər. Onda ananı hardan çağıracaq?
Deməyim odur ki, həqiqətən də sevgi ilə paralel disiplin çox vacibdir.
Oxuyaraq sizi yordumsa üzr istəyirəm 😊
2026-05-07 07:52:24