ჯაბა დადიანი მწერალი :
ჯაბა დადიანი — სერ ლანსელოტის თავგადასავალი: დარქ ეპიკური პოემა
ტბის ნაპირას
დილა უკვე სრულად დაბადებულიყო.
მზის სხივები წყლის ზედაპირზე ციმციმებდნენ,
როგორც ათასობით ოქროს მონეტა,
რომლებიც ცამ სიყვარულისთვის გაფანტა.
სერ ლანსელოტი და გვინევერა ტბის პირას ნელა მიდიოდნენ.
ბალახზე ნამი ჯერ კიდევ არ გამქრალიყო
და ყოველი ნაბიჯი პატარა ბრილიანტებს ანათებდა.
გვინევერა ჩუმად იღიმოდა.
მის ღიმილში ისეთი მშვიდი ბედნიერება ცხოვრობდა,
რომ ლანსელოტს უნდოდა მთელი სამყარო გაჩუმებულიყო,
რათა ამ ღიმილის ხმა გაეგონა.
— „რატომ მიყურებ ისევ ასე?“ — ჰკითხა მან ნაზად.
ლანსელოტმა პასუხის ნაცვლად ხელი გაუწოდა
და თითებით მის ლოყას შეეხო.
— „იმიტომ, რომ ვერ ვეჩვევი შენს სილამაზეს.“
გვინევერამ თვალები დახარა,
თითქოს ეს სიტყვები ზედმეტად ნაზი იყო მისი გულისთვის.
⸻
სიყვარულის მდინარე
ტბიდან პატარა მდინარე მიედინებოდა,
წყალი მზის ქვეშ ვერცხლივით ელავდა.
მათ მდინარის ნაპირზე ჩამოსხდნენ.
ქარი ხეების ფოთლებში ჩუმ მუსიკას ქმნიდა,
ხოლო შორიდან ჩიტების გალობა ისმოდა.
ლანსელოტმა გვინევერას ხელი საკუთარ ხელებში მოიქცია
და დიდხანს უყურებდა ისე,
თითქოს ამ თითებში მთელი მისი ბედი ეწერა.
— „იცი?“ — თქვა ბოლოს ხმადაბლა.
— „ზოგჯერ მგონია,
რომ შენამდე ჩემი გული ნახევრად ცოცხალი იყო.“
გვინევერამ სევდიანად გაუღიმა.
— „ახლა კი?“
ლანსელოტი მიუახლოვდა
და შუბლით მის შუბლს შეეხო.
— „ახლა ყოველი დილა შენს სახელს ჰგავს.“
⸻
ოქროსფერი ქარი
ქარმა გვინევერას თმა ააფრიალა.
მზის შუქში იგი ოქროსფრად ანათებდა,
თითქოს თვითონ დილას შეხებოდა.
ლანსელოტი რამდენიმე წამი უხმოდ უყურებდა.
შემდეგ ძალიან ნელა აკოცა თვალებთან.
ეს კოცნა ისეთი ფრთხილი იყო,
როგორც ადამიანი ეხება რამეს,
რის დაკარგვასაც ვერ გადაიტანს.
გვინევერამ თვალები დახუჭა
და ჩუმად ჩაეხუტა.
მათი გულები ერთმანეთს ისე ახლოს გრძნობდნენ,
რომ თითქოს ერთი სუნთქვით ცხოვრობდნენ.
2026-05-07 18:07:27