User17272526289292 :
Seni özlemek, kendi içimde bir yabancıya dönüşmek gibiymiş. Kimsenin bilmediği, kapılarını üst üste kilitlediğim bir odada, sadece senin hayalinle baş başa oturuyorum. Dışarıdan bakınca "geçti" diyorlar, "toparladı" diyorlar; oysa ben her geçen gün biraz daha o derin sessizliğin içine gömülüyorum. İçimde öyle bir boşluk açtın ki, artık neyle doldurmaya çalışsam eğreti duruyor. Tam iyileşiyorum, tam kendimi buluyorum derken, bir anlık bir hatıra fırtınası kopuyor ve o zar zor ördüğüm duvarlar yine yerle bir oluyor. Kendimi en çok kendimden vazgeçip sana aşık olduğum o anlarda sevmiştim; şimdi sadece koca bir kimsesizlik kaldı. Sana gel diyemem, çünkü gidişin bende bir gurur meselesi değil, bir hayatta kalma savaşına dönüştü. Ama bil ki; her sabah uyandığımda o boşluğun kenarında durup aşağıya bakıyorum. Seni özlemek, bir uçurumun kenarında rüzgarın dinmesini beklemek gibi... Üşüyorum ama yerimden kıpırdayamıyorum. Bu özlem benim en gizli yaram, en derin sızım. Kimse bilmeyecek, kimse duymayacak; ben senin yokluğunu, senin varlığından bile daha büyük bir sadakatle taşıyacağım içimde.
2026-05-25 23:41:11