İnsan, Unuttuğu Yere Doğru Özlem Duyar İnsanın içinde tarif edilmesi zor bir arayış vardır. Bazen bir dost diye çıkar ortaya, bazen bir omuz, bazen bir ses, bazen sadece “beni anlayan biri olsun” hissi… Fakat dikkat edilirse, insan aslında hiçbir zaman sadece insan aramaz. Bir hâl arar. Bir yakınlık arar. Bir “içinin dinmesi” hâlini arar. Çünkü gönül, kendine benzeyen titreşimi arar. Kalabalıkların içinde bile insanın yalnız hissetmesi bundandır. Yanında insanlar olur ama gönlü değmez. Söz duyulur ama içe inmez. Bakış olur ama temas olmaz. İnsan çoğu zaman gönülden yaşamayı bilmez; akılda yaşar, korkuda yaşar, alışkanlıkta yaşar… Ama buna rağmen yine de gönlü arar. Çünkü öz, kendi kaynağını unutsa bile ona doğru çekilmeye devam eder. Bir çocuk neden sıcak bir bakışta huzur bulur? Bir insan neden samimi bir cümleyi yıllarca unutamaz? Neden bazı insanların yanında zaman yavaşlar? Çünkü gönül, kendini tanıdığı yerde gevşer. insanın bütün arayışı şudur: “Kendim gibi olmadan yanında durabildiğim biri var mı?” Gönül, rol istemez. İspat istemez. Mükemmellik istemez. Sadece açıklık ister. Çünkü gönül, hakikati sezerek tanır. Bu yüzden insan bazen yıllarca yanlış kapıları çalar. Sevgi sandığı şeye tutunur, aitlik sandığı şeyin içine sığınır, kalabalıkları dostluk zanneder… Ama içindeki boşluk kapanmaz. Çünkü gönlün aradığı şey, sadece yakınlık değildir. Hakiki temasdır. Ve en derin mesele şudur: İnsan, başka bir gönül ararken aslında kendi içindeki kapıyı da arar. Çünkü insanın içindeki sessiz çağrı hep aynı yere çıkar: “Beni bana yaklaştıracak bir hâl var mı?” Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatımıza bilgi vermek için değil, gönlümüzü hatırlatmak için gelir. Ve bazen tek bir gerçek dost, insanın yıllardır içinde susturduğu sesi yeniden duyurur. #gönül #dostluk #içselarayış #hakikat #birdurak - @bir_durak