佛。 (Fú ฝู) Buddha (พุทธะ) Vocal : 小甜橘 (Xiǎo tián jú) ***Lyrics*** 菩提落染白了青石阶檀香绕漫过了旧经卷木鱼敲敲碎了尘缘劫一念起一念又归灭心是镜照见三千界不增不减不垢不净无挂牵风过耳吹散了执念不争不辩不言不语坐山巅佛在菩提下拈花笑佛在明镜前照尘嚣佛在心头坐无纷扰一呼一吸皆是道晨钟鸣惊醒了春夜晓暮鼓响送走了落日谣袈裟披遮住了人间扰半盏茶煮尽了寂寥心是莲开在淤泥间不染不妖不悲不喜自清廉月当头照亮了归田不疾不徐不慌不忙度流年佛在菩提下拈花笑佛在明镜前照尘嚣佛在心头坐无纷扰一呼一吸皆是道放下放下烦恼三千随缘随缘世事变迁菩提本无树明镜亦非台本来无一物何处惹尘埃佛在拈花笑佛在照尘嚣佛在心头绕一呼一吸皆是道禅音落天地宽 ใบโพธิ์ร่วงหล่น ย้อมขั้นบันไดหินสีเขียวให้กลายเป็นสีขาว (ด้วยความบริสุทธิ์/เวลา) กลิ่นกำยานหอมอวล อบอวลไปทั่วคัมภีร์เก่า เสียงเคาะไม้กุ้งกิ้ง (ไม้เคาะจังหวะสวดมนต์) เคาะทำลายเวรกรรมทางโลก เพียงกิเลสหนึ่งแวบผ่านเข้ามา อีกใจหนึ่งก็ดับสูญไป ใจเปรียบดั่งกระจก ส่องเห็นโลกทั้งสามพัน (จักรวาล/ความว่างเปล่า) ไม่เพิ่มไม่ลด ไม่สกปรกไม่บริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งใดให้กังวลใจ สายลมพัดผ่านหู พัดพาความยึดติดทั้งหลายให้ปลิวหายไป ไม่แย่งชิงไม่โต้อภิปราย ไม่กล่าววาจา นั่งอยู่บนยอดเขา [ท่อนฮุค] พระพุทธองค์ประทับใต้ต้นโพธิ์ หยิบดอกไม้แล้วแย้มยิ้ม พระพุทธองค์ประทับหน้ากระจกใส ส่องสะท้อนความวุ่นวายของโลก พระพุทธองค์ประทับอยู่กลางใจ ไม่มีเรื่องวุ่นวายใจ ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ล้วนเป็นมรรคผล (เต๋า)[ท่อน 2] ระฆังยามเช้าดังขึ้น ปลุกจากความฝันยามราตรีแห่งฤดูใบไม้ผลิ กลองยามเย็นดังขึ้น ส่งท้ายบทเพลงของดวงอาทิตย์ที่ตกดิน ห่มผ้าจีวร ปิดบังความวุ่นวายของโลกมนุษย์ ชาครึ่งถ้วย ต้มความอ้างว้างจนหมดสิ้น ใจเปรียบดั่งดอกบัว บานสะพรั่งกลางโคลนตมไม่แปดเปื้อนไม่เย้ายวน ไม่เศร้าไม่ดีใจ บริสุทธิ์ด้วยตัวของมันเองพระจันทร์อยู่ตรงกลางศีรษะ ส่องแสงสว่างบนทางกลับบ้าน ไม่รีบเร่งไม่ชักช้า ไม่ตื่นตระหนกไม่รีบร้อน ใช้ชีวิตผ่านกาลเวลา [ท่อนฮุค - ซ้ำ] [ท่อนปิด/ปรัชญา] วางลง วางลง ความกลัดกลุ้มทั้งสามพัน ปล่อยไปตามกรรม ปล่อยไปตามกรรม การเปลี่ยนแปลงของโลก ต้นโพธิ์เดิมทีไร้ต้น กระจกใสก็หาใช่ฐานวางเดิมทีไร้สิ่งใดๆ จะนำฝุ่นละอองมาเกาะได้จากที่ใด พระพุทธองค์... แย้มยิ้มหยิบดอกไม้ พระพุทธองค์... ส่องสะท้อนความวุ่นวายพระพุทธองค์... พันตูอยู่ในใจลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ล้วนเสียงแห่งฉาน(เซน)จบลง ฟ้าดินช่างกว้างใหญ่ Bodhi leaves fall, painting the blue stone steps white. Sandalwood incense curls, drifting over old scriptures. The wooden fish drums tap, shattering the karma of the mortal world. A thought arises, and in another thought, it vanishes. The heart is a mirror, reflecting three thousand worlds. Without increase or decrease, without impurity or purity, free from attachments. The wind passes the ear, brushing away rigid obsessions. Without dispute or argument, without words or speech, sitting atop the mountain. [Chorus] The Buddha sits under the Bodhi tree, smiling and holding a flower. The Buddha stands before the bright mirror, reflecting the noise of the world. The Buddha sits in the heart, free from disturbances. Every inhalation and exhalation is the Tao (the Way). [Verse 2] Morning bells toll, awakening the dawn of a spring night. Evening drums ring, sending off the song of the setting sun. The cassock is draped, covering the troubles of the human world. Half a cup of tea, brewing away all solitude. The heart is a lotus, blooming in the mud. Undefiled, unbewitching, without sorrow or joy, pure and righteous. The moon hangs overhead, illuminating the return to the fields. Without haste or slowness, without panic or rush, passing through the years. [Chorus] The Buddha sits under the Bodhi tree, smiling and holding a flower. The Buddha stands before the bright mirror, reflecting the noise of the world. The Buddha sits in the heart, free from disturbances. Every inhalation and exhalation is the Tao (the Way). [Bridge] Let go, let go, of three thousand troubles. Follow the fate, follow the fate, as worldly affairs change. The Bodhi tree has no root, the bright mirror is not a stand. Originally, there is not a single thing; where can dust gather? [Outro] The Buddha is here, smiling and holding a flower. The Buddha is here, reflecting the noise of the world.The Buddha is here, hovering in the heart. Every inhalation and exhalation is the Tao. The Zen sound falls, and heaven and earth become vast. - @.tomorrow.shining