@varolusgunlukleri: Bir çocuğun kaderi gerçekten ne zaman yazılmaya başlar? Doğduğu evin metrekaresiyle mi, masaya konan yemeğin çeşitliliğiyle mi, yoksa onu ilk kucağına alan insanın kalbinin sıcaklığıyla mı? Şans dediğimiz şeyi çoğu zaman yanlış yerde arıyoruz. Zenginlikte, imkânda, soyadında, çevrede… Oysa bir çocuğun en büyük talihi, varlıklı bir eve değil; şefkatli bir kalbe doğmaktır. Çünkü hayatın eksikleri sonradan tamamlanabilir. Para kazanılır, meslek edinilir, yollar açılır. Ama insanın içindeki ilk kırılma ya da ilk güven duygusu, çoğu zaman annesinin bakışında başlar. Çocuk kendini dünyaya anlatamaz. Önce dünyayı annesinin yüzünden okur. Gülümsediğinde “Ben sevilebilir biriyim” der. Sarıldığında “Burada kalabilirim” der. Duygusu görülünce “İçimde olan şey yanlış değil” der. İşte buna aynalama denir. Anne, çocuğa yalnızca bakım vermez; ona varlığının tercümesini yapar. Bir çocuk ağladığında susturulmadan duyuluyorsa, korktuğunda küçümsenmeden sarılıyorsa, hata yaptığında sevgiden kovulmuyorsa, içinde sağlam bir ev kurulur. Yıllar sonra o evin adı özgüven olur, sınır olur, merhamet olur, dayanıklılık olur. Ama çocuk sürekli görülmeden büyürse, kendi duygusundan utanmayı öğrenir. Sevilmek için susmayı, kabul görmek için rol yapmayı, terk edilmemek için kendini inkâr etmeyi seçer. Sonra büyür; ama içindeki çocuk hâlâ aynı soruyu sorar: “Beni gerçekten gören biri var mı?” Bu yüzden anne, yalnızca doğuran kişi değildir. Anne, insanın iç dünyasında ilk ışığı yakan kişidir. Kaderin bütününü yazmaz belki; ama kalemi ilk o tutar. Çocuğun hayata karşı duruşuna ilk çizgiyi o çeker. Ve bazen bir insanın bütün ömrü, çocukken duyduğu ya da hiç duyamadığı şu cümlenin peşinden gider: “Sen varsın. Seni görüyorum. Seni seviyorum.” #seniniçin #keşfet #fyp #anne

Varoluş Günlükleri

Open In TikTok:

Region: TR

Monday 11 May 2026 08:32:30 GMT