@sanaullahjatoi110: دوستي جا رشتا انھن سان رکو جيڪي ڏکي وقت ۾ ڪم اچن باقي خوشي ۾ ته کدڙا به نچڻ ايندا آھن#@موالي 🚬 #سنڌي_پراڻا_گيت #سنڌي_اسٽيٽس❤🔥 #سهڻاسائين #لاڙڪاڻــي_وارا_سانئيـــن👫❤ #سنڌي_شاعري #سنڌي_سنگت_فالو_۽سپورٽ_ڪيو✔ #sindhipoetry #sindhishairi #

🪫Z :

Caption plz

🙏 فقیرسائین🙏 :

دوستي جا رشتا انھن سان رکو جيڪي ڏکي وقت ۾ ڪم اچن باقي خوشي ۾ ته کدڙا به نچڻ ايندا آھن

🚩🚩🚩،،baghi baghi,,🚩🚩🚩 :

ha ear sahi kh rha to magr ksi se muhbtbhogae to smg nhi aate jb wo choor jata fir pta chalta ha 🥰🥰🥰🥰

Asif Ali Rind🚩🪓 :

Bilkul wada

Arslan akram :

nice alfaz

غريب ،،ورئ ،،محبت 😂 :

جيو فزڪس

ᥫ᭡gυℓαвιᥫ᭡ :

line's haq ✌

shafiqkhan :

right janaab 👍👍👍👍👍

:) :

⚜️ 𝗦 شیخ 🦅 :

Geo Faqeera

PITAFIBALOCH786 :

آج دی دوستی بلکل کدڑن واری آھی ♥️

Tahir Bhutto :

Haji Deen Muhammad 💫 :

right

Ali. 🔥 shsnwar. . ✌ :

Wha mama ❤️❤️❤️

Mushtaq Jani 777 :

Geo

Imran mastoi :

Geo sain

𝐀 𝐊 ♡︎ :

ahaaaa

🦅IMAMZADO🦅🔐 :

Hayee 💔 BilkuL sain 💔😔

💓NAVEED🫥 :

right 👍

it's me Fahad :

ہمیں پـسـند نہیں ہر کسی کـے لیے خاص ہونا❤️* *نایاب چیزیں ہر کسی کو میسر نہیں ہوتی.❤️‍🩹💯*

▄︻┻═┳一MeeR JaT💥 :

haey♥️

👀❤ :

@Arshad Ali jokhio:صبح جڏهن اٿندو هئس ته نه ڪنهن فڪر جو احساس هوندو هو ۽ نه ئي ڪنهن ذميواري جو بار۔ بس هڪ ئي خيال هوندو هو ته اڄ ڪهڙي دوست سان کيڏڻو آهي۔ سج نڪرندو هو ته اسين گهٽيَن ۾ نڪري پوندا هئاسين، مٽي ۾ کيڏندا هئاسين، ڊوڙندا هئاسين، کلندا هئاسين، ڪڏهن ڪڏهن پاڻ ۾ جهيڙو به ٿي پوندو هو۔ ڪپڙا مٽي سان ڀرجي ويندا هئا، چهرو پسيني ۽ ڌوڙ سان گندو ٿي ويندو هو، پر دل صاف ۽ خوش هوندي هئي۔ شام ٿيندي هئي ته امڙ جي آواز ايندي هئي: “بس هاڻي، گهر اچو!” اسين ٿڪيل قدمن سان گهر ايندا هئاسين۔ ڪپڙا گندا هوندا هئا، پر امڙ مرڪي چوندي هئي: “ڪو ڳالهه ناهي، ٻار آهي، کيڏڻ ڏيو.” پوءِ اسين وهنجي سهنجي ماني کائيندا هئاسين ۽ رات جو بستري تي ليٽندي ئي ننڊ اچي ويندي هئي۔ اها ننڊ به ڪيڏي نه سڪون ڀري هوندي هئي… ڄڻ دنيا ۾ ڪو غم ئي نه هجي۔ 🌙 ان وقت اسين اڪثر سوچيندا هئاسين ته جلدي وڏا ٿي وڃون۔ اسان کي لڳندو هو ته وڏا ٿي زندگي وڌيڪ حسين ٿي ويندي۔ اسان آزاد هونداسين، پنهنجا فيصلا پاڻ ڪنداسين ۽ دنيا کي کٽي وينداسين۔ پر اسان کي ڇا خبر هئي ته وڏا ٿيڻ جو مطلب ڇا هوندو آهي۔ جڏهن وقت گذرندو ويو ۽ اسين آهستي آهستي وڏا ٿيندا وياسين، تڏهن خبر پئي ته زندگي ايتري آسان ناهي۔ ذميواريون ڪلهن تي اچي ويون، فڪر دل ۾ گهر ڪري ويئي، ۽ اهي خواب جيڪي ٻالڪپڻ ۾ ڏٺا هئا، آهستي آهستي حقيقتن سان ٽڪرائجي ٽٽڻ لڳا۔ هاڻي ڪڏهن ڪڏهن رات جو ننڊ به نه ايندي آهي۔ ماڻهو بستر تي ليٽي پراڻيون يادون ياد ڪندو آهي۔ اهو ٻالڪپڻ، اهي دوست، اهي کلون… سڀ ڪجهه ياد اچي ٿو۔ دل چوي ٿو ته ڪاش وقت وري موٽي اچي ها، ۽ اسين وري اهي ننڍڙا ٻار ٿي وڃون ها، جيڪي سڄو ڏينهن کيڏندا هئا ۽ رات جو بي فڪري سان سمهي پوندا هئا۔ پر وقت ڪڏهن به موٽي نٿو اچي۔ اهو رڳو يادون ڇڏي وڃي ٿو… ۽ اهي يادون ئي زندگي جو سڀ کان خوبصورت حصو بڻجي وڃن ٿيون۔ ✨

محمد ماشوق ڪلھوڙو :

@عاشق ڪلھوڙو