सपनाको सारथि त्यतिबेला हामी दुवै कति अबोध थियौँ— न जिम्मेवारीको भारी थियो, न भोलिको चिन्ता। केवल एउटा सानो बाचा थियो— “म तिम्रो साथ कहिल्यै छोड्दिनँ।” भर्खरै जुँगाको रेखी बस्दै गरेका ती दिनहरूमा, जब मैले तिम्रो हात समातेँ, मलाई लाग्थ्यो मैले सारा संसार जितेको छु। समय खोला झैँ बग्दै गयो। काठमाडौँका व्यस्त गल्लीहरूमा हामीले आफ्नै सपनाको सानो संसार बुन्दै गयौँ। दिनभरिको थकाइ, जीवनका उतारचढाव, र कहिलेकाहीँ सोचेजस्तो नहुने परिस्थिति… तर जस्तोसुकै कठिन दिन भए पनि, घर फर्किँदा तिम्रो न्यानो मुस्कान र एक कप तातो चियाले मेरो सबै थकाइ मेटाइदिन्छ। हामीसँग सपना धेरै थिए, तर गोजी भने सानो थियो। तैपनि तिम्रो साथले मलाई कहिल्यै हार्न दिएन। आज सन्तानहरू हुर्किरहेका छन्, जिम्मेवारीहरू बढिरहेका छन्। बाहिरबाट म जतिसुकै बलियो देखिए पनि, मेरो वास्तविक शक्ति तिमी नै हौ। प्रिय, ती कलिला हातहरूले सुरु गरेको हाम्रो यात्रा चाउरी परेका हातहरूसम्म पनि यत्तिकै सुन्दर रहिरहोस्। बुढेसकालमा मेरो लौरो, मेरो आँखा, मेरो सहारा बनेर सधैँ मेरै छेउमा रहनु। ❤️🥺 - @ved.vibe