@heko.exe: Bəzən insan ən böyük xəyanəti öz uşaqlıq xəyallarına edir. Zamanın soyuq barmaqları ruhumuza toxunduqca, içimizdəki o işıqlı dünyanı öz əllərimizlə qaranlığa qurban veririk. Mən özümü bu həyatın tozlu rəflərində unutmuşam. Bir vaxtlar qaçdığım o qaranlıq, indi mənim tək sığınacağımdır. Torpağın belə qəbul etmədiyi bir ruhun, gerçəkliyin amansız aynasında özüylə üzləşməsidir bu. Çürümək sadəcə bədənin yox, ümidlərin səssizcə can verməsidir.